گروه بینالملل ـ اسرائیل برای دومین بار در دو ماه اخیر در حال انتخاب یک گزینه فاجعهبار است؛ ابتدا آغاز جنگ علیه نوار غزه و اینک رأی به راستهای افراطی در انتخابات سراسری.
رقابتهای انتخابات کنیست (پارلمان اسرائیل) از چند ماه پیش با نامنویسی کاندیداهای 46 حزب ریز و درشت (از جمله 14 حزب تازهتأسیس) کلید خورد و تحت تأثیر تهاجم بازهای جنگطلب به غزه افکار عمومی را به سوی مباحث امنیتی و گرایش به راستگرایان بویژه در منتهیالیه افراطی این طیف سیاسی سوق داده است. انتخابات رژیم صهیونیستی اغلب با شعارهایی بر محور مقابله با مقاومت خاورمیانه، ایران، سوریه و مسائلی از این دست آغاز شده و بر همان مبنا پایان میپذیرد.
این بار نیز مسئله برنامه هستهای ایران با پرتاب موشک امید به فضا و قضیه بلندیهای جولان همچنان جزو مسائل اصلی در سخنرانیها و شعارهای انتخاباتی است اما بحث مقاومت فلسطین کابوس ناتمام رأیدهندگان در انتخابات فرداست. تزیپی لیونی وزیر خارجه و رهبر حزب کادیما و ایهود باراک وزیر جنگ و رهبر حزب رو به افول مار که هر دو ستونهای اصلی دولت موقت کنونی هستند جنگ 22 روزه را با هدف جلب آرای اسرائیلیها در چارچوبی امنیتی طرحریزی کردند. اما اکنون ورق برگشته است. حزب لیکود به رهبری بنیامین نتانیاهو و حزب «اسرائیل خانه ما» به رهبری آویگدور لیبرمن که هر دو راست افراطی قلمداد میشوند بیش از معماران جنگ منتفع شدهاند. نظرسنجیها چرخش اسرائیلیها به راست را تأیید میکند: پیشبینی اولیه این است که در کنیست 110 عضوی، لیکود احتمالاً 25 تا 27 کرسی، کادیما 23 تا 25 و اسرائیل خانه ما 18 تا 19 عضو خواهند داشت. کار هم حزب چهارم پارلمان خواهد بود. عوامل این گرایش به راست در دو نکته آشکار میشود: 1) حامیت حماس بر غزه، 2) برنامه ایهود اولمرت نخستوزیر موقت برای خارج کردن شهرکهای صهیونیستی از کرانه باختری و مذاکرات سازش با محمود عباس. راهحل نظامی در مورد گزینه اول مؤثر نبود و در گزینه دوم هم مذاکره به جایی نرسیده است. بهرهبرداری راستها از این بنبست نگاه ناامیدانه صهیونیستها را به سوی این طیف گردانده است.
با این همه باراک خواستار حفظ کار به عنوان حزب مؤسس رژیم صهیونیستی در رأس قدرت این رژیم است و لیونی هم در آرزوی نخستوزیر است تا پس از گلدامایر دومین زن در این پست باشد. لیونی در آخرین تلاش خود به اعراب ساکن سرزمینهای اشغالی بویژه دروزیها که مغضوب راستگرایان هستند توجه نشان داده. او خواهان راهحل دو دولتی با مشارکت محمود عباس است و البته گزینه جنگ در قابل مقاومت را هم مدنظر دارد. در این میان اولمرت تلاش میکند تا با تثبیت وعده آزادی گلعاد شالیت آرای بیشتری برای لیونی بخرد.
اما در نقطه مقابل لیونی، بویژه در بحث مربوط به اعراب لیبرمن قرار دارد. وی که از ریشه اسلاوهاست و به پوتین اسرائیل شهرت دارد، میگوید: اعرابی که به احزاب عربی رأی میدهند باید سلب تابعیت شوند. او خواستار مهاجرت اجباری اعراب به خارج از سرزمینهای اشغالی است. لیبرمن بشدت حامی اقدام نظامی علیه ایران است. او دربرگیرنده تمامی ویژگیهای راست افراطی اسرائیلی نیست. مولف اصلی افکار این رسته سیاسی نتانیاهوست.
کسی که از 1996 تا 1999 نخستوزیر بود و این بار نیز مدعی تصدی این منصب است. نتانیاهو با پیمان اسلو خروج 2005 اسرائیل از نوار غزه مخالف است و به همین دلیل بود که دولت آریل شارون را ترک کرد. میگوید عملیات نظامی «سرب گداخته» در غزه ناقص بود اما او حماس را ساقط خواهد کرد. از برنامه هستهای ایران هم بشدت بیمناک است. نتانیاهو وعده داده که درباره جولان، بیتالمقدس و کنترل ذخایر آب کرانه باختری مذاکره و مصالحه نکند.
فراتر از همه اینکه او با محور اصلی طرح آمریکاییها و اعراب محافظهکار یعنی با ایجاد دولت فلسطینی مخالف است و هیچ حقی برای موجودیت چنین دولتی قائل نیست. بیوه اسحاق رابین نخستوزیر اسبق اسرائیل میگوید: پس از آن که رابین پیمان اسلو را امضا کرد نتانیاهو فضای رعب و نفرت را پدید آورد و سبب ترور اسحاق رابین شد. برای شناخت بهتر نتاناهو باید به اصل و نسبش هم سر زد. پدر بنیامین، بنصهیون نام دارد و محقق تاریخ قرون وسطی است. بنصهیون معتقد است که دنیا تا ابد شاهد یهودستیزی خواهد بود. در سالهایی که فلسطین تحت قیومیت بریتانیا بود بنصهیون به آنجا سفر کرد. میگفت اکثر یهودیان فلسطین سادهلوح و آرمانگرا هستند اما آنان باید تمام سرزمین اسرائیل را که در تورات به آن اشاره شد از آن خود کنند؛ یعنی کرانه باختری و اردن امروزی و برخی جاهای دیگر، آن هم بدون هیچ رحم و شفقتی نسبت به اعراب، زیرا اعراب فقط زبان زور را میفهمند و لاغیر.
در هر حال نتانیاهو و لیبرمن با وام گفتن از این روشهای افراطی همچنان اسرائیل را زندان تاریخ نگه داشتهاند و شعارهای تند ایام ترور رابین دوباره در فضای سرزمینهای اشغالی طنین افکنده است. عنصر «تهییج» سوخت ماشین تبلیغاتی راستگرایان در کارزار انتخابات است و این جریان به پشتوانه همین سیاست تهییج به فتح دوباره قدرت امید بسته است.