این عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس در گفتوگو با خبرنگار پارلمانی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، اظهار کرد: این پیشنویس نشان میدهد که قطعنامهای که میخواهد صادر شود به لحاظ عقلی بر خلاف قطعنامههای قبلی، بار عملیاتی جدی برای ایران ندارد ولی از لحاظ سیاسی و دیپلماتیک میخواهند آن را همچون یک بیانیه تند و یک سری ضربالاجلهای دیپلماتیک برای ایران مطرح کنند.
وی معتقد است که اگر قطعنامه سوم دارای جنبههای مشهود تهدید و تحریم باشد، حتما کشورهای 1+5 بر توافق روی آن دچار مشکل خواهند شد؛ بنابراین سعی میکنند از جنبههای اختلافی آن کم کنند و از نزدیک شدن به آن بخش از مواد موضوع ماده 41 فصل 7 منشور ملل متحد که به طور معمول پیشبینی میشد سلسله قطعنامههای بعد از 1747 آن را شامل شود، اجتناب کنند.
این عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس درباره برخی مواد این پیشنویس مبنی بر حضور نمایندگان ایران برای مذاکره با کشورهای 1+5 از جمله آمریکا، گفت: جمهوری اسلامی ایران باید از پیشنهاد مذاکره استقبال کند به ویژه اینکه در این مذاکره یک طرف آمریکایی وجود داشته باشد.
او افزود: البته باید دقت داشت که هیچ راهکار دیپلماسی از جمله مذاکره ما را از مسیر آژانس دور نکند چون تنها مبنای حقوقی که ما بر آن ایستادگی کرده و نتیجه گرفتهایم مبنای آژانس است که سالم بودن برنامهی هستهیی ایران را اثبات کرده است.
به گفتهی فلاحتپیشه فایده مذاکره آن است که ادلههای حقوقی و فنی جمهوری اسلامی ایران در حضور دیگر اعضای آژانس و با حضور آمریکا از برتری برخوردار خواهد شد و این حرکت به سمت رفع مشکل فارغ از فضاسازی سیاسی شکل میگیرد.
وی تأکید کرد: ایران باید با محوریت آژانس و با حضور نمایندهای از آژانس در 1+5 حتما مذاکره را بپذیرد. یعنی مذاکره در صورتی خوب است که آژانس محوریت مذاکره را داشته باشد.
نمایندهی مردم اسلامآباد غرب در مجلس با بیان اینکه چین و روسیه تشدید تحریمها را به معنای تشدید بحران در عرصهی بینالمللی میدانند و با آن مخالفند، اظهار کرد: اگر مشخص شود که روسیه و چین با یک سری کلیات موافقت کردند که تعهدات تازهای را برای ایران ایجاد نکنند، معتقدم که آنها کار خود را انجام دادهاند؛ اما اگر تعهدات تازهای برای ایران شکل گرفته باشد و ایران مجبور به به جای آوردن تعهدات دیگر شود، قطعا روسها و چینها نقش خوبی را بازی نکردهاند.
فلاحتپیشه در پایان خاطرنشان کرد: همین موضوع که حدود 65 درصد سوخت هستهیی نیروگاه بوشهر وارد ایران شده، یکی از علائم شناسایی ایران به عنوان واقعیت هستهیی است و مذاکرهای که در پیشنویس قطعنامه درخواست شده به معنای پذیرش واقعیت ایران بعد از سه سال و نیم جنگ سرد دیپلماتیک است.