بسمالله الرحمنالرحیم
عراق , روزهای حساس و ملتهبی را میگذراند. صف بندی شدیدی در صحنه سیاسی این کشور وجود دارد که کاملا نامتعادل و درعین حال , افشاگر است.
یک صف , قانون و قواعد متعارف بین المللی را محور خواسته های خود قرار داده است و صف دیگر از بی قانونی و فشارهای اشغالگران و ابزار کثیفی مانند ترور , بهره میگیرد.
انتخابات مجلس عراق که در آذرماه سال گذشته برگزار شد , از نظر قانون اساسی عراق و براساس عرف بین الملل , اقتضا می کرد حداکثر تا یکماه بعد از آن , تکلیف دولت رسمی این کشور که بموجب قانون اساسی و رای مردم شکل میگیرد , روشن شود . از برگزاری انتخابات مجلس تاکنون 4 ماه گذشته ولی هنوز هیچ نتیجه ای از این نهاد قانونی نصیب مردم عراق نشده است . عراق , در این 4 ماه کاملا در بلاتکلیفی ادامه حیات داده و همین بلا تکلیفی , راه را برای ناامنی بیشتر , رشد بی ثباتی و مداخلات هرچه بیشتر اشغالگران بویژه آمریکا در این کشور بازتر کرده است.
دولت آمریکا برای اینکه مهره های خود بویژه « ایاد علاوی » را در انتخابات مجلس عراق به پیروزی برساند , با دست و دل بازی بسیار زیاد دلار خرج کرد. امید آمریکا این بود که مهره هایش در انتخابات مجلس پیروز شوند تا بتواند با شیوه ظاهرا دموکراسی برای عراق دولتی تعیین کند که کاملا دلخواه اوست.
با هوشیاری مردم عراق، این امید به یاس مبدل شد و مهره های مورد نظر آمریکا کمترین کرسی ها را در مجلس عراق به دست آوردند و درست برعکس انتظار آمریکائیها , شیعیان به اکثریت رسیدند. پیروزی ائتلاف یکپارچه شیعیان , خطر بزرگی برای آمریکا محسوب میشد و به همین دلیل تلاش کرد با ایرادها و اشکالات غیر واقعی نتایج انتخابات را زیر سئوال ببرد و سرانجام توانست با کم کردن تعدادی از کرسی های ائتلاف شیعیان , کرسی های آنها را به 128 برساند که تا اکثریت مطلق 10 کرسی فاصله دارد.
این، ضربه حساب شده ای بود که آمریکا بر شیعیان وارد کرد تا مانع آزادی عمل آنها برای تشکیل بلامنازع دولت شود. اکنون هرچند شیعیان اکثریت هستند و مجموعه کردها , اهل سنت , ملی گراها و گروه علاوی مجموعا فقط اندکی از آنها بیشتر هستند , لکن فشار آمریکا و اتحادی که از گروه های مقابل شیعیان بوجود آورده , راه را برروی آزادی عمل اکثریت شیعه برای تشکیل دولت بسته است . کردهای عراق که روابط نزدیکی با آمریکا دارند , این نکته را درک کرده اند که اگر با ائتلاف یکپارچه شیعیان همکاری کنند , مشکل شیعیان برطرف می شود و اگر از این همکاری دریغ نمایند , طرف مقابل برگ برنده را دردست خواهد داشت و چون انتخاب دوم مورد نظر آمریکاست , آنها از انتخاب راه اول امتناع میورزند.
شرایط کنونی از یکطرف چهره دروغین آمریکائی ها را که مدعی دموکراسی هستند افشا می کند و سفر ناگهانی رایس به همراه وزیرخارجه انگلیس به بغداد , این رسوائی را به اوج رساند , و از طرف دیگر , رهبران سیاسی کرد عراق باید به این واقعیت توجه کنند که اولا شیعیان , اکثریت مردم عراق را تشکیل میدهند و در انتخابات نیز اکثریت عظیم کرسی های مجلس را به دست آورده اند و ثانیا در مبارزات ضد دیکتاتوری بویژه در دوران حزب بعث و حکومت صدام , شیعیان بیشترین سهم را داشتند. نادیده گرفتن این واقعیت ها و همراهی کردن با اشغالگران در این مقطع حساس , قطعا در دراز مدت به نفع کردهای عراق نخواهد بود.
اینها واقعیت هائی هستند که مورد توجه بسیاری از مردم عادی کردستان عراق قرار دارند و برای آنها موجب تعجب است که رهبرانشان چنین واقعیت هائی را نادیده میگیرند.
ناامنتر شدن عراق که این روزها به مثابه ابزاری در اختیار آمریکا قرار دارد و برای اعمال فشار بر شیعیان مورد استفاده قرار میگیرد , چیزی نیست که به نفع کردهای عراق باشد. آنها باید به این نکته توجه نمایند که اشغالگران و مهره های آنها هر وقت لازم بدانند از این ابزار کثیف علیه کردها نیز استفاده خواهند کرد.
علاوه بر اینها، ثبت شدن همراهی اکراد با آمریکای اشغالگر در یک روند ضد دموکراسی آنهم برای رسیدن به منافع زودگذر , از نظر تاریخی و حیثیتی نیز به نفع اکراد نیست . آیا وقت آن نرسیده است که رهبران سیاسی کرد عراق به این واقعیت ها توجه نمایند و همراهی با اکثریت , که مصالح دراز مدت کشور و ملت عراق در آنست , را برهمکاری با اشغالگران که به چیزی جز منافع استعماری خود نمی اندیشند ترجیح دهند؟!