چشمان پرامید

 ناصر بهرامی‌راد
جوان موقری که یکی از روزهای هفته گذشته به غرفه روزنامه کیهان در سیزدهمین نمایشگاه مطبوعات و خبرگزاری های داخلی آمده بود تا پاسخ سؤالات- و احیاناً انتقادات- خود را بی واسطه از اعضای تحریریه بگیرد، همان اوایل بحث با لحنی کاملاً قاطع گفت: زیر سؤال بردن علنی افسانه هولوکاست از سوی رئیس جمهور افکار عمومی و جامعه جهانی را در برابر ایران قرار داد و در سطح بین المللی برای کشور بحران آفرید. پاسخ نگارنده این بود که: اطلاعات شما کاملاً ناقص است. چرا که با مروری گذرا بر اخبار رسانه های جهان در آن روزها براحتی می شد صف نفرات معدودی از سران کشورها یا سازمان های حامی رژیم صهیونیستی را از موج عظیم حمایت های مردم، شخصیت های سیاسی و فرهنگی و اصحاب رسانه ها در جهان اسلام و حتی غرب تمیز داد.
در همان روزها بود که خاخام های صاحب نام ضد صهیونیسم خطرات بسیاری از جانب دولتمردان و سازمان های جاسوسی آمریکا و انگلیس را به جان خریدند و عازم سفر به جمهوری اسلامی ایران شدند تا در صریح ترین عبارات عدم مشروعیت رژیم صهیونیستی را از منظر کتاب مقدس کلیمیان و یهودیان فریاد بزنند.
برای آن جوان توضیح داده شد که علاوه بر گشایش فضای افکار عمومی که در پی اتخاذ این مواضع شجاعانه و منطقی پیش آمد، اتفاق مبارک دیگری نیز رخ داد و آن به هم ریختن خاکریز دیپلماتیک و رسانه ای غرب در پرونده فعالیت هسته ای صلح آمیز جمهوری اسلامی، خارج شدن حیاتی ترین تأسیسات چرخه سوخت از تعلیق و تثبیت آن برای دورهای بعدی مذاکرات بود؛ مذاکراتی که فعلاً اروپایی ها دارند مشوق های لازم را برای ارائه به روی میز تا چند روز آینده فراهم می کنند! هنوز این گفت وگو به پایان نرسیده بود که دوست جوان ما با کمال خرسندی شمه هایی دیگر از توفیقات دولت اصولگرا را برایمان ردیف کرد در حالی که برق شادی و امید را براحتی می شد در چشمانش دید.
صحنه هایی از این دست که در غرفه کیهان تقریباً به روالی عادی تبدیل شده بود، با آنچه در صفحات خاطرات نگارنده از سالیان گذشته نمایشگاه مطبوعات ثبت شده، تفاوت ماهوی دارد. آن سال ها بیشتر چهره جوانان مأیوس و عصبی را می شد دید که شعارهایی پراکنده و مغشوش را از برخی نشریات زنجیره ای و سیاست بازان مدعی اصلاحات قرض گرفته بودند و با هیجان بسیار فریاد می کردند. تنها بویی که از آن همه شعار دروغین به مشام می رسید، براندازی بود اما به محض آن که بحث به واقعیت هایی همچون ادامه تحصیل، اشتغال، مسکن، ازدواج، تورم، معیشت، موقعیت اجتماعی و پیشرفت های فرهنگی و علمی می رسید، شعاردهندگان ترجیح می دادند ادامه بحث را رها کنند.
در نمایشگاه امسال طیف بندی اجتماعی بازدیدکنندگان تفاوت چندانی با گذشته نداشت؛ اغلب مراجعان را جوانان تشکیل می دهند و آن هم از طبقات و اقشاری که در معرض امواج رسانه ها قرار دارند و معمولاً حفظ روحیه انتقادی را برای خودشان یک ارزش می دانند. جنس نگاه ها و کلماتشان اما به طور جدی متفاوت بود. حتی آن دسته که نگران به نظر می رسیدند، به محض مواجهه با واقعیت های بی پرده ای که رسانه ها و مسئولان از فضای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی کشور در سطح داخلی و بین المللی اعلام می کردند، سپر را بر زمین می انداختند و لبخند می زدند. تمام مسئولان محترمی که در ایام برگزاری نمایشگاه مطبوعات میهمان غرفه کیهان بودند، با انبانی پر از خبرهای خوش مربوط به توفیقات عمر کوتاه دولت اصولگرا و برنامه های آینده اش به مصاف پرسش های صریح خبرنگاران کیهان و بازدیدکنندگان می آمدند. جوانانی که تا دو سه سال پیش کمتر چشم اندازی از آینده مادی و معنوی را پیش رویشان می دیدند از زبان وزیر صنایع دولت نهم بی واسطه شنیدند که طی شش هفت ماه فعالیت سال 84، صادرات صنعتی و معدنی با افزایش 50درصدی نسبت به سال ماقبل آن، 22درصد از اهداف سال نخست برنامه چهارم توسعه فراتر رفته و نرخ تورم برخلاف پیش بینی های ناشی از بدبینی و جوسازی نسبت به سال قبل یک درصد کاهش پیدا کرد و به 1/12درصد رسید؛ اتفاقی مبارک که در سال 85 نیز ادامه یافت و تنها طی فروردین ماه به 1/11درصد رسید. قراردادها و تفاهم نامه های میلیاردها دلاری صادرات محصولات صنعتی کشورمان به سایر کشورها، حمایت های مالی دولت از صادرکنندگان و کاهش نرخ سود تسهیلات بانکی برای آنان خبرهای خوشی بود که لذت احساس سربلندی و غرور ملی ناشی از مواضع قاطع و معقول در عرصه بین المللی را کامل می کرد.
مسئولان فرهنگی کشور نیز در پاسخ نگرانی های مرتبط با امنیت اخلاقی و روانی جامعه در بخش هایی اندک نظیر کتاب و سینما، خبرهایی امیدوارکننده هم برای هنرمندان و تولیدکنندگان محصولات فرهنگی و هم برای مصرف کنندگان و مخاطبان آن، داشتند.
با این حال شماری از مراجعه کنندگان به غرفه کیهان با دغدغه هایی جدی دست به گریبان بودند: این که سرانجام چالش چند قدرت غربی با جمهوری اسلامی ایران بر سر کسب دانش و فناوری بومی و صلح آمیز هسته ای به کجا خواهد انجامید؟ و آیا احتمال عبور این چالش از سنگلاخ های تحریم و درگیری نظامی احتمالی تا چه حد است؟ اما حتی در لحن و نگاه این دسته هم ذره ای میل به عقب نشینی از دستاوردهای عظیم این عرصه دیده نمی شد؛ و طرفه آن که وقتی تحلیل کارشناسان جوان کیهان را در این زمینه می شنیدند با مطایبه ای بغایت لطیف می گفتند: انرژی هسته ای حق مسلم ماست!
در نمایشگاه امسال بیش از هر چیز چشمان پرامید را دیدیم.