سرانجام همانگونه که پیش بینی می شد « تونی بلر » نخست وزیر انگلیس نتوانست در برابر فشارهای موجود دوام بیاورد و روز گذشته , تاریخ کناره گیری خود از نخست وزیری انگلیس را اعلام کرد. با اینحال از هم اکنون باید عمر حاکمیت بلر در انگلیس را خاتمه یافته تلقی کرد.
این تصمیم بلر درحالی اعلام شد که وی از چندی قبل به دلیل سیاستهای غلط به خصوص به علت دنباله روی کورکورانه و بی چون و چرا از جنگ طلبی کاخ سفید مورد اعتراض افکار عمومی انگلیس قرار داشت و شکست حزب وی در انتخابات 14 اردیبهشت شهرداریها , به منزله اوج این مخالفتها , ضربه ای سنگین و کمرشکنی بود که نشانه های فرو ریختن ساختار حکومت دولت بلر را آشکار ساخت .
این انتخابات که , در جریان آن حزب حاکم کارگر 250 کرسی خود را از دست داد , اوضاع درونی حزب کارگر را نیز به هم ریخت .
واقعیت این است که مردم انگلیس اعتماد خود را نسبت به بلر و اطرافیان وی از دست داده و دیگر به ادعاهای وی کمترین ارزشی قائل نیستند . انگلیسی ها اکنون می بینند که 3 سال سیاست بلر در همسویی با سیاستهای تیم جنگ افروز حاکم بر کاخ سفید نتیجه ای کاملا عکس آنچه را که بلر وعده داده بود به بار آورده است .
این سیاست , نه تنها موقعیت و مرتبه انگلیس را تا حد یک کارگزار مطیع آمریکا تنزل داده و حیثیت لندن را در افکار عمومی جهان زیر سئوال برده است بلکه هیچ یک از وعده های داده شده دولت بلر در ابتدای جنگ با عراق , از جمله کشف سلاح های کشتار جمعی در عراق و یا محو تروریسم در جهان نیز محقق نشده است .
اکنون انگلیسی ها درعین اینکه باید هر روز انتظار شنیدن خبر مرگ سربازان خود در عراق را بکشند , در داخل نیز احساس امنیت نمی کنند. انفجارهای تابستان گذشته لندن که طی آن 52 نفر کشته شدند هشدار و زنگ خطر را برای انگلیسی ها به صدا درآورد که حصارهای امنیتی شکسته شده و باید خود را برای مواجهه با شرایط جدید آماده سازند. در تحلیل پیرامون انفجارهای لندن , بسیاری از محافل سیاسی و مطبوعات انگلیسی اذعان کردند که این حوادث نتیجه سیاستهای اشتباه و غیراصولی لندن و دولت بلر است .
در این میان , باید در نظر داشت که شکست بلر در سرنوشت جرج بوش , یعنی نزدیکترین متحد وی نیز بی تاثیر نیست و قطعا موقعیت وی را نیز متزلزل تر خواهد کرد چرا که بوش به دلیل انتقادهای شدیدی که هم در داخل و هم در سطح بین المللی با آن مواجه است , وضعیتی بهتر از بلر ندارد و کنار رفتن بلر به عنوان تکیه گاه سیاست خارجی کاخ , بدون شک وضعیت بوش را وخیم تر خواهد ساخت .
تجربه دولت بلر بیانگر این واقعیت است که جهان دیگر حاضر به تبعیت از سیاست های دیکته شده قدرتهای استعمارگر نیست و استعمارگران و نوکران آنها هر روز در انزوای بیشتری قرار می گیرند.