عبدالبارى عطوان
آمریکا در قبال جنایت اخیر نیروهاى صهیونیست در ساحل غزه که به شهادت یک خانواده فلسطینى از جمله یک کودک شیر خواره انجامید، سکوتى مرگبار اختیار کرده است؛ چرا که قربانیان این جنایت فلسطینى و قاتلان آن صهیونیستى هستند.
به دنبال این جنایت دولت “اسراییل” همچون گذشته بلوایى به پا کرد و موفق شد با صدور بیانیه اى دروغین، خشم محافل بین المللى را فرو نشاند. تل آویو در این بیانیه اعلام کرد که یک کمیته حقیقت یاب نظامى ثابت کرده است که این خانواده بر اثر انفجار مینى که حماس آن را به منظور جلوگیرى از نفوذ و ورود نیروهاى “اسراییلی” در این منطقه کار گذاشته بود، به شهادت رسیده اند و این در حالى است که “هیومان رایتس” و “وتش” کارشناسان مسائل نظامى وابسته به کمیته پیگیرى حقوق بشر آمریکا تاکید کرده اند که این خانواده بر اثر اصابت یک گلوله خمپاره صهیونیستى به شهادت رسیدند و براى اثبات مدعاى خود ادله علمى ارائه کردند.
زمانى که روایت ها و اخبار تناقض پیدا مى کنند، براى شناخت حقیقت به یک گروه بى طرف پناه برده مى شود مانند پناه بردن آمریکا و فرانسه به شوراى امنیت سازمان ملل جهت صدور قطعنامه اى براى تشکیل یک کمیته بین المللى تحقیقدرباره ترور رفیق حریرى و شناسایى عاملان آن.
قانون بین المللى زمانى که موضوع به دولت عبرى و جنایت هاى آن مربوط مى شود، مسکوت مى ماند؛ چرا که ریختن خون عرب ها مباح و امرى حلال است و آقاى کوفى عنان دبیر کل سازمان ملل که از حامیان سرسخت کمیته تحقیق ترور حریرى بود، از انجام تحقیق درباره کشتار ساحل غزه حمایتى نکرد و تنها به اندکى ابراز همدردى با قربانیان این جنایت شنیع آن هم به خاطر فرار از سرزنش و ملامت، بسنده کرد.
ایهود اولمرت نخست وزیر “اسراییل” در اظهارات اخیر خود مبنى بر این که هرگز با تشکیل کمیته تحقیق درباره حادثه اخیر موافقت نخواهیم کرد این حقیقت را مورد تاکید قرار داد.
در این میان ژنرال “مئیر کلیفی” رئیس کمیته تحقیق “اسراییل” نیز در راستاى گمراه سازى افکار عمومى مدعى شد که محال است که اعضاى این خانواده بر اثر یک حمله توپخانه اى ارتش “اسرائیل” کشته شده باشند؛ زیرا ترکش هاى خارج آمده از بدن یک کودک در بیمارستان تل آویو، ترکش گلوله توپ نبوده است.
سوالى که مطرح مى شود این است که اگر این افراد تا این حد به گفته هاى خود اعتماد دارند، پس چرا با تحقیق بین الملل بى طرف تحت نظارت تعدادى کارشناس زبده مخالفند؟! کار تحقیق بسیار ساده است و فقط به چند روز وقت نیاز است. ترکش ها و پیکرهاى پاک شهدا و مجروحان نیز موجود است.
مشکل اصلى در ابتدا متوجه رهبرى فلسطین و سپس حکام عربى است؛ چرا که محمود عباس رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین رسما خواستار تشکیل چنین کمیته اى نشد؛ همانگونه که درباره درگذشت عرفات نیز رسما خواستار تشکیل کمیته تحقیق نشد. حتى دکتر نبیل شعث وزیر خارجه فلسطین نیز صهیونیست ها را به طور غیر مستقیم از دست داشتن در این جنایت تبرئه کرد. وى در جمع خبرنگاران گفته بود که گزارش هاى فرانسوى ها موضوع مسموم شدن عرفات را تکذیب کردهاند.
نمایندگان عرب در سازمان ملل از هر گونه رویارویى با “اسراییل” و آمریکا واهمه دارند. به نظر مى رسد که “جان بولتون” نماینده دایم آمریکا در سازمان ملل آنان را این گونه ترسانده است تا جائى که آنان ابتدایى ترین حقوق و وظایف اخلاقى خود را نادیده انگاشتهاند.
“اسراییلىها” از طریق قتل عام نازى ها، کوره هاى آدم سوزی، اتاق هاى گاز و داستان “آن فرانک” دختر بچه یهودى که خانواده اش را در جریان هولوکاست از دست داد، از جهانیان باج گیرى مى کنند. این وقایع به عنوان بخشى از دروس در بیشتر مدارس اروپایى در مقاطع راهنمایى و دبیرستان تدریس مىشود.
“هدى غالیه” دختر بچه فلسطینى که با گریه کردن براى پدر و مادر و برادرانش که تن آنان به ضرب گلوله توپ “اسرائیل” پاره پاره گشته بود، میلیون ها عرب را به گریه انداخت. داستان غالیه شبیه داستن فرانک یهودى است. آه و ناله این دختر حقیقى است. جنازه هاى خانواده اش روى ماسه هاى دریا در حالى که غلط در خون شده بودند نیز حقیقى است.
فیلم دروغ نمى گوید، ولى “اسراییلى ها” با گستاخى هرچه تمامتر دروغ مى گویند و متاسفانه در واشنگتن عده اى دروغ آنان را باور مى کنند و بر جنایت شان سرپوش مىنهند.
از این رو، سازمان ملل از دید ساکنان جهان سوم اعتبار و جایگاه خود را از دست داده است و به یک نهاد کوچک وابسته به یکى از ادارات وزارت امور خارجه آمریکا مبدل گشته است.
آرزو مى کردیم که آقاى عنان که در آستانه بازنشستگى قرار دارد، موضع شجاعانه اى در قبال این جنایت اتخاذ مى کرد و در حمایت از حق و پشتیبانى از منشور سازمان ملل در خصوص دفاع از حقوق مظلومان خواستار انجام تحقیقات بین المللى درباره این کشتار مى شد، اما متاسفانه این کار را انجام نداد و ترجیج داد تا در قبال چنین جنایتى سکوت اختیار کند.
هیچ کس در قبال قتل عام عرب ها در غزه، جنین، فلوجه، سامرا و حدیثه واکنش نشان نمى دهد و هیچ کس علیه آن اعتراض نمى کند و از جمله آنان رهبران عرب هستند که تمام هم و غمشان این است که با گستراندن فرش قرمز زیر پاى اولمرت در شرم الشیخ از او استقبال کنند و با او گپى صمیمانه بزنند، گویى اولمرت دوست صمیمى آنان است.
این مواضع رهبران عربى صهیونیست ها را به ارتکاب جنایات تشویق مى کند و زمینه مناسبى را براى تشدید تندرویى و خشونت در منطقه فراهم مى سازد و ده ها و شاید هزاران جوان سرخورده و ناامید را براى پیوستن به سازمان هایى همچون “القاعده” تشویق مى کند و آنان را به منفجر کردن خودشان در میان مردم وادار مى کند. زمانى که دولت آمریکا بر این کشتار وحشیانه سرپوش مى گذارد و از طریق سازمان بین الملل مانع از انجام هرگونه تحقیق درباره آن مى شود، هرگز نباید از گسترش موج تنفر و کراهیت از آن نه تنها در جهان اسلام بلکه در سراسر جهان ابراز تعجب کند. آمریکا نه تنها در گرسنه نگه داشتن کودکان فلسطینی، بلکه با همکارى با دولتى تروریست (اسرائیل) در پاره پاره کردن جنازه هاى آنان نیز دست دارد؛ دولتى که بر اساس آخرین سرشمارى هاى انجام گرفته توسط سازمان هاى بشردوستانه ناظر بر جنایات صهیونیست ها، تاکنون 980 کودک را به خاک و خون کشیده است.