بسماللهالرحمنالرحیم
آنچه در ایران و سایر کشورها این روزها در حمایت از مردم مظلوم فلسطین انجام شده و می شود ، مفید است اما کافی نیست.
نظامیان رژیم غاصب صهیونیستی ، با بی رحمی از هوا و زمین به مردم غزه و خانه ها و تاسیسات و ادارات این منطقه حمله می کنند و به هیچ قاعده و قانونی پای بندی نشان نمیدهند. مجامع بین المللی نیز در برابر این جنایات ، یا ساکت هستند و یا نمیتوانند کاری انجام دهند. زیرا آمریکا و سایر قدرتهای غربی از صهیونیست ها حمایت می کنند و نه تنها مانع هر اقدام بین المللی برای توقف جنایات آنها می شوند بلکه آنها را به ادامه جنایات تشویق نیز میکنند.
اکنون سئوال اساسی اینست که مسلمانان تا چه وقت باید شاهد بی عمل و بی خاصیت اینهمه جنایت باشند و نتوانند یا نخواهند کاری برای پایان دادن به این وضعیت خفت بار انجام دهند؟
شگفت اینکه در جهان اسلام بعد از دو هفته جنایت مستمر صهیونیست ها در غزه ، هنوز فریادی از مراکز علمی دینی و دانشگاهی بلند نشده و هنوز تلاش قابل اعتنائی توسط بزرگان امت اسلامی برای مقابله با جنایتکاران و نجات دادن مسلمانان فلسطینی از جهنمی که رژیم صهیونیستی برای آنها ساخته بعمل نیامده است . ملت ها تا حدودی با تظاهرات و راه پیمائی و تجمع ، به وظیفه خود عمل کرده اند و می کنند ، اما از اینهمه آمادگی که ملت های مسلمان نشان میدهند ، بهره برداری عملی صورت نمیگیرد.
مشکلات امروز جهان اسلام ، ریشه در بی عملی دولت ها و نخبگان دارد. سران دولت ها در عین حال که دردها را میفهمند و ریشه مشکلات را نیز می شناسند ، اما به دلیل وابستگی به قدرتهای استکباری و فقدان پشتوانه مردمی ، جرات و جسارت لازم را برای ورود به میدان عملی مبارزه ندارند. نخبگان جهان اسلام نیز فاقد انسجام هستند و از قدرت ساماندهی و ایجاد فرماندهی واحد و اقدامات عملی یکپارچه برخوردار نیستند. اینها ضعف های بزرگی است که دولتمردان و نخبگان جهان اسلام گرفتار آن هستند و تا زمانی که این ضعف ها برطرف نشود مشکلات اساسی امت اسلامی نیز حل نخواهد شد.
گرفتاریهای بزرگی که سالها است گریبان گیر مردم عراق و افغانستان است نیز محصول همین ضعف هاست . قدرتهای استکباری ، مسلمانان را و حتی نخبگان آنانرا سرگرم دعواهای مذهبی و تفرقه و اختلاف می کنند و از فرصت پدید آمده حداکثر بهره برداری را برای پیشبرد اهداف شوم خود بعمل میآورند. مردم عراق هر روز شاهد انفجارها ، کشتارها ، تخریب ها ، شکنجه ها و تجاوزهای ناموسی هستند و هیچ اختیار و اراده ای برای مقابله با این جنایات و ناامنی ها ندارند. در افغانستان نیز مردم از ناامنی و کشتار و غارت رنج می برند اما کاری از دست آنها برنمیآید.
جریان بسیار خطرناک تهاجم فرهنگی که تهدید بزرگتری برای این ملت هاست داستان عجیب دیگری دارد که شرح آن مثنوی هفتاد من کاغذ شود.
اگر تا دیروز ، آمریکا و انگلیس و صهیونیست ها از طریق عوامل خود به فرهنگ ملت های مسلمان تهاجم می کردند، اکنون در عراق و افغانستان که در اشغال نظامی هستند ، به راحتی و بدون واسطه ، عملیات شوم تهاجم فرهنگی را سازماندهی و اجرا می کنند و قطعا یکی از اهداف ادامه اشغال نظامی این کشورها اینست که اشغالگران تا رسیدن به هدف کثیف و شوم مسخ فرهنگی این ملت ها ، در این کشورها حضور داشته باشند.
عجبا که ما مسلمانان در خواب غفلت بسر می بریم و مردم را نیز با ابزارهای تخدیر کننده ای همچون فوتبال ، سرگرم می کنیم و راه را ، خواسته یا نخواسته ، برای تحقق اهداف دشمنان هموار مینمائیم . آیا هیچ عقل سلیمی میتواند بپذیرد تهاجم همه جانبه نظامی صهیونیست ها به غزه همزمان با ایام برگزاری جام جهانی فوتبال اقدامی برنامه ریزی شده نیست ! اگر امروز از طریق نظرخواهی ، آماری از میزان توجه مردم در جهان اسلام و حتی جهان عرب به مهمترین مسائل جهانی گرفته شود ، قطعا اکثریت آنان جام جهانی فوتبال را مهمترین مساله معرفی خواهند کرد و از آنچه این روزها در غزه گذشت اظهار بی اطلاعی خواهند کرد. تلویزیون ها ، چشمان کسانی را که به خاطر شکست تیم مورد علاقه شان یا کشورشان در جام جهانی فوتبال اشک ریخته اند را بارها نشان دادند اما چشمان مادران و دختران و کودکان فلسطینی را که پرپر شدن عزیزان خود را شاهد بودند و ویران شدن خانه های خود را مشاهده کردند ، نشان ندادند.
آیا این ، چیزی غیر از موفقیت دشمنان در تهاجم فرهنگی به اردوگاه مسلمانان است آنها توانسته اند بی تفاوتی در برابر مصائب امت اسلامی و دربست در اختیار تب فوتبال قرار گرفتن را به عنوان فرهنگ به خورد مسلمانان بدهند و ما را در این تهاجم ، زمین گیر کنند و ما همچنان در خواب غفلت باشیم . سرنخ پیدایش طالبان و القاعده و تکفیری ها را چرا در این غفلت ها جستجو نمیکنیم؟
سران و نخبگان کشورهای اسلامی ، این نظرخواهی را حتما انجام دهند تا به عمق فاجعه پی ببرند. آیا با توجه به این واقعیت های هولناک هنوز هم زمان پایان دادن به دوران غفلت فرا نرسیده است؟ !