تاریخ انتشار : ۰۵ بهمن ۱۳۸۷ - ۱۲:۰۰  ، 
شناسه خبر : ۸۲۵۰۰
مقدمه: در خرداد ماه سال 1366، همزمان با انجام عملیات نصر 4 در محور ماووت، نیروى زمینى سپاه پاسداران، به قرارگاه قدس ماموریت داد تا عملیات نصر 7 را در منطقه عمومى سردشت و بر روى ارتفاعات جنگلى بانى‌گدار،‌ منافقین (نامگذارى ارتفاع به وسیله سازمان رزم‌ خودى انجام شده) و چهارقلو با هدف مسدود کردن تنگه و رسیدن به رودخانه گلاس، انجام دهد. براى این منظور، لشکرهاى 27 حضرت رسول(ص) و 7 ولى‌عصر(عج) در نظر گرفته شدند. اما بررسى منطقه از جنبه عملیاتی، روشن ساخت که این یگانها براى انجام عملیات کافى نیستند و به توان بیشترى نیاز است از این رو، منطقه عملیاتى محدودتر شد و ارتفاعات فرفرى و کله‌‌قندى در جنوب ارتفاعات دوپازا براى انجام یک تک محدود انتخاب شدند تا زمینه براى عملیات بعدى فراهم شود.پس از عملیات نصر 5، لشکر 27 رسول(ص) سپاه پاسداران در خط پدافندى عملیات نصر 5 مستقر شد تا به کمک تیپ 18 الغدیر در منطقه پدافند کند. لشکر 27 حضرت رسول(ص)، سپس عملیات بر روى ارتفاع دوپازا را به قرار گاه قدس پیشنهاد کرد، که با آن موافقت شد. و بدین ترتیب، عملیات نصر 7 در دستور کار قرار گرفت.

هدف عملیات
مهمترین هدفهاى تاکتیکى این عملیات عبارت بودند از:
1- خارج کردن منطقه عمومى سردشت از دید و تیر دشمن ودر نتیجه، قطع آتش موثر دشمن روى منطقه، 2- ایجاد خط پدافندى مناسب در طول مرز، 3- به دست آوردن جا پاى مناسب براى انجام عملیاتهاى بعدی.
موقعیت منطقه
ارتفاع دوپازا (2791 متر) به عنوان بلندترین ارتفاع منطقه در امتداد سلسله ارتفاعات دوپازا در 13 کیلومترى غرب سردشت در خط نوار مرزى قرار دارد. دوپازا از شمال به دو ارتفاع اسپیدان و بلفت، از جنوب به ارتفاعات لک لک، شهید زین‌الدین، کله‌قندى و فرفرى محدود مى‌شود و از شرق به کوههاى رستم آلیان و کانى‌رش و در غرب به دشت قلعه‌دیزه و شهر قلعه‌دیزه عراق منتهى مى‌شود.
وضعیت دشمن
منطقه عملیاتى در قلمرو سپاه یکم ارتش عراق قرار داشت در آن منطقه، لشکر24، گردان 49 زرهى با 30 تانک و شش گردان توپخانه، مستقر بودند علاوه بر این ، چهارگردان به عنوان احتیاط منطقه وظیفه داشتند، از یگانهاى درخط پشتیبانى کنند.به دلیل اهمیت ارتفاعات دوپازا و نقش آن در تسلط بر منطقه دور تا دور ارتفاعات‌ کانالى به عرض 50 سانتى متر و به ارتفاع دو متر حفر شده بود. افزون بر این، استفاده از استحکامات شامل سیم‌خاردار، مین و برخى مواضع دیگر خط پدافندى دشمن را بیشتر تقویت کرده بود.به ویژه پس از عملیات نصر که حساسیت بیشتر دشن را در پى داشت، لشکر 24 تلاش مى‌کرد، از تحرکات خودى در این محور و هدفهاى آن آگاهى یابد، از این رو نسبت به تک خودى حساسیت داشت و به همین دلیل خط دشمن با دو گروهان و جابه‌جایى تیپ 81 با تیپ 114 و برخى اقدامات دیگر، تقویت شد.
شرح عملیات
در 14 مرداد 1366، در ساعت 30:2 بامداد، عملیات نصر 7 آغاز شد و تا صبح، سلسله ارتفاعات دوپازا،‌ یال ارتفاعات بلفت، ارتفاع صخره‌اى و یال ارتفاع دوپازا به تصرف نیروهاى خودى درآمد. دشمن با مشاهده عزم رزمندگان، پس از کمى مقاومت، اقدام به عقب‌نشینى کرد. تنها در دو نقطه دشمن مقاومت بیشترى از خود نشان داد که درهم شکسته شد. ارتفاع پشت قله اصلى در محدوده لشکر 27 حضرت رسول(ص) و چهارمین ارتفاع واقعى در منتهى‌الیه شمالى دوپازا در محور لشکر 31 عاشورا.مسئله قابل ملاحظه در این عملیات تلفات بسیار اندک نیروهاى خودى در حین حمله به دشمن بود، به گونه‌اى که لشکر 27 حضرت رسول(ص) تا صبح عملیات، تنها یک شهید داشت . این مسئله نشان‌دهنده غافل‌گیر شدن دشمن بود. از حدود ساعت 10 صبح، دشمن، در چند محور اقدام به پاتک کرد که سرکوب شد. در این میان آتش و تعرض دشمن به جناح چپ بیشتر جلب توجه مى‌کرد، از این رو فرمانده قرارگاه قدس به تیپ 33 المهدى دستور داد، وارد منطقه شده و درکنار تیپ 18 الغدیر قرار گیرد.براساس طرح مانور، تیپ 29 نبى اکرم(ص)‌، در شب دوم، مرحله دوم عملیات را به منظور تصرف ارتفاع بلفت آغاز کرد و در همان ساعات نخست‌درگیرى موفق شد قله اصلى این ارتفاع را آزاد کند . پس از این، جنگ براى تصرف سایر مواضع دشمن در ارتفاع، ادامه یافت و با کمک آتش‌ پشتیبانی، پیشروى‌هاى بعدى صورت گرفت و تا صبح، ارتفاع بلفت به طور کامل تصرف شد. صبح روز اول و روزهاى بعد (تا 23 مرداد 1366) دشمن ده‌بار به ارتفاع بلفت حمله کرد اما تمام آنها با مقاومت رزمندگان اسلام، درهم شکسته شد و منطقه تصرف شده تثبیت شد.
نتایج
دراین عملیات تمام هدفهاى مورد نظر تصرف شد و دشمن پس از 9 روز تلاش و حمله به مواضع تصرف شده، نتوانست موفقیتى به دست آورد.در این عملیات 250 تن از نیروى دشمن به اسارت درآمدند و براساس اطلاعات به دست آمده ا ز آنها، کلیه یگان‌هاى دشمن که در منطقه حضور داشتند، 50 تا 60 درصد متحمل تلفات شده بودند. در سه روز نخست عملیات (14 تا 16 مرداد 1366) از نیروهاى خودی، 733 تن مجروح و 175 تن به شهادت رسیدند.
تهیه و تدوین : روابط عمومى مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ