بسم الله الرحمن الرحیم
این روزها جهان شاهد تشدید ددمنشی و وحشیگری صهیونیستهای اشغالگر علیه مردم بی دفاع فلسیطن است . اشغالگران صهیونیست با حمایت همه جانبه آمریکا و در سایه سکوت و بی تفاوتی مجامع جهانی و حتی کشورهای اسلامی ، شهر غزه را مورد تاخت و تاز و آماج جنایات خود قرار داده اند تا به زعم خود انتقام خود را از ملت فلسطین به دلیل رای دادن به خط مبارزه و مقاومت و به روی کار آوردن جریان ضد سازش بگیرند.
واقعیت این است که تلاش برای آزادی سرباز ربوده شده اسرائیلی ، بهانه ای بیش نیست و یورش گسترده ارتش رژیم صهیونیستی به غزه برنامه ای از پیش طراحی شده است . این طرح از زمانی عملا پیگیری شد که صهیونیستها به این نتیجه رسیدند که تلاش ها و اقدامات گسترده آنها در ساقط کردن دولت حماس و یا به تسلیم واداشتن آن در برابر شروط اسرائیل کاملا به شکست انجامیده است و دولت حماس با وجود تحریم های ناجوانمردانه این رژیم و دولتهای غربی حامی آن ، ثابت و استوار ایستاده است و گامی از اصول و مواضع خود عقب نمی نشیند.
بدیهی بود که این ثبات موضع ، صهیونیستها را که به دلایل متعدد از مدتها قبل به موضع ضعف و درماندگی گرفتار شده اند عصبانی کرده و آنها را به اتخاذ تصمیم های دیوانه وار و کور وادار سازد. حمله ماه گذشته ارتش رژیم صهیونیستی به ساحل غزه و به خاک و خون کشیدن غیرنظامیان و کودکانی که هیچ وسیله ای برای تهدید و دفاع نداشتند ، در برابر انظار جهانیان ، نشان از قصد صهیونیستها برای عملی ساختن این توطئه شوم داشت .
از اینرو باید گفت صهیونیستها طرح هجوم به غزه را از مدتی پیش در دستور کار خود قرار داده بودند و این بدان معنی است که برخلاف ادعای برخی جریانهای فلسطینی ، حتی اگر مبارزان فلسطینی اقدام به عملیات و ربودن یک نظامی اسرائیلی نیز نمی کردند ، رژیم صهیونیستی به غزه حمله می کرد.
واقعیت این است که صهیونیستها از مدتها پیش ، بخصوص پس از ضرباتی که از انتفاضه مسجدالاقصی متحمل شدند به یکباره خود را در شرایطی یافتند که ابتکار عمل از دست آنها خارج شده و روز به روز به فلاکت و استیصال آنها افزوده می شود. فرار ارتش صهیونیستی از غزه در دو سال قبل ، زمزمه عقب نشینی از کرانه باختری ، از سوی رژیمی که از زمان حیاتش همواره در اندیشه توسعه طلبی و اشغالگری بوده و حتی ایده « از نیل تا فرات » را استراتژی خود قرار داده بود ، هیچ مفهوم دیگری غیر از قبول شکست و انفعال نداشت .
به موازات این ضربات کمرشکن ، صهیونیستها با بحران داخلی بی سابقه ای نیز مواجه شدند که نتیجه آن فروپاشی حزب لیکود ، یکی از دو حزب اصلی و سابقه دار این رژیم و همچنین مرگ سیاسی شارون ، از اصلی ترین تکیه گاههای صهیونیستها بود.
در چنین وضعیتی ، پیروزی حماس در انتخابات زمستان گذشته و به روی کار آمدن دولت حماس ، صهیونیستها را به شدت شوکه و بهت زده کرد و یاس و ناامیدی کامل را بر اردوگاه صهیونیسم حاکم ساخت .
برای نجات از این یاس مرگبار ، رژیم صهیونیستی و حامیان بین المللی آن با تمام توان برای سرنگون ساختن و یا دست کم زمین گیر کردن دولت جدید فلسطین ، به تکاپو افتادند که با گذشت چندین ماه ، این توطئه آنها نیز هیچ نتیجه ای نداشته و نشانه های شکست آن پدیدار گردید.
با در نظر گرفتن این واقعیات ، باید گفت تهاجم اخیر ارتش صهیونیستی به غزه ، نه از جنبه قوت و قدرت ، بلکه کاملا از روی ضعف صورت گرفته و نشانه درماندگی این رژیم است و نتیجه ای نیز جز شکست و هزیمت بیشتر برای اشغالگران صهیونیست در پی نخواهد داشت . نشانه های شکست تهاجم اخیر صهیونیستها نیز از هم اکنون آشکار شده چرا که با وجود لشکرکشی گسترده و انجام جنایات گسترده ، این رژیم نتوانسته است سرباز اسیر خود را آزاد سازد. در نهایت ، این رژیم چاره ای جز تن دادن به خواسته ملت فلسطین و آزادسازی اسرای فلسطینی نخواهد داشت ، مشابه همان فرجامی که در لبنان دچار آن شد.
با اینحال در این میان یک نکته حائز اهمیت است و آن سکوت ننگین و شرم آور تمامی مجامع پرمدعا و عریض و طویل بین المللی در برابر تجاوزات و جنایات آشکار رژیم صهیونیستی علیه ملت فلسطین است . این مجامع که برای اسیر شدن یک سرباز اسرائیلی مرثیه سرایی کرده و سینه چاک می کنند ، در برابر کشتار ملت بی دفاع فلسطینی سکوت کرده اند. تاسف مضاعف ، مربوط به سکوت دولت های اسلامی است که به نظر می رسد آنها نیز ترجیح می دهند چشم خود را به روی فجیع ترین جنایات و اقدامات غیرانسانی صهیونیستها در حق مردم فلسطین ببندند که دچار خشم و غضب صهیونیستها و غربی ها نشوند تا به زعم خود ، به پایه های حاکمیت آنها آسیب و صدمه ای نرسد و چند صباحی بیشتر حکومت کنند.
بدیهی است تا چنین وضعی تداوم دارد صهیونیستها نیز با فراغ بال و آسودگی خیال به قلع و قمع مردم فلسطین و تجاوزات خود در حق این ملت ادامه خواهند داد. در چنین شرایطی است که ملت فلسطین هیچ راهی به جز تشدید مبارزه و مقاومت ندارد. این مسیر ، تنها راه پیش روی فلسطینی هاست و یقینا به پیروزی خواهد انجامید. ولی آنچه در تاریخ باقی خواهد ماند ننگ ابدی برای حامیان رژیم صهیونیستی و شرمندگی برای آن گروه از دولتهای عرب و اسلامی است که با بی تفاوتی و بی اعتنایی ، به صهیونیستها برای تداوم جنایاتشان چراغ سبز داده اند.