صهیونیسم از آغاز تا فرجام (بخش اول)

فائزه فلاطونی
یهود قومی پراکنده و به سبب عقاید خود منفور ملت‌ها بودند؛ به همین سبب سرانشان به فکر افتادند که یک کشور مستقل یهودی نشین تشکیل دهند تا آنان را از وضع موجود نجات دهند. آن‌ها برای این کار بهترین مکان را سرزمین فلسطین دانستند. با شروع جنگ جهانی اول، انگلیس برای وارد کردن امریکا در جنگ، بریتانیا را وادار به تصویب عهدنامه بالفور کرد که بر اساس آن، به یهودی‌ها اجازه تاسیس حکومتی مستقل و یهودی نشین در فلسطین داده شد. درست پس از گذشت یک سال از این قرارداد، دولت انگلیس به پیشنهاد صهیونیست‌ها، هربرت ساموئل را که یک انگلیسی یهودی بود، به عنوان کمیسر عالی و مأمور بلند پایه انگلستان در فلسطین برگزید. وی نقش اساسی را در یهودی نشین کردن فلسطین بازی کرد، به طوری که در مدت 50 سال حضور در آن منطقه، 600 هزار یهودی را در فلسطین سکونت داد و زمین‌های بسیاری را به یهودی‌ها واگذار کرد. انتقال غیر قانونی یهودیان به فلسطین توسط جنبش صهیونیزم و هماهنگی استعمار انگلیس، با سرعت هر چه تمام‌تر صورت می‌پذیرفت. مهاجرت‌های غیر قانونی یهودیان به فلسطین که با هدف تصرف غاصبانه اراضی صورت می‌گرفت، به شیوه‌های ذیل انجام می‌شد:
1. یهودیان از مرزهای فلسطین با اغفال مرزبانان به داخل مملکت فرار می‌کردند.
2. از کشتی‌هایی که در بنادر لنگر می‌انداختند، به طور قاچاق پیاده می‌شدند.
3. در گذرنامه برخی، مدت معینی اجازه اقامت قید شده بود؛ ولی پس از انقضای مدت همچنان به اقامت خود ادامه می‌دادند.
4. با یهودیان فلسطین و مهاجران رسمی ازدواج می‌کردند.
هنگامی که دولت استعمارگر انگلیس وارد فلسطین شد، فقط 56 هزار یهودی ساکن آن‌جا بودند، در حالی که پس از ترک، این جمعیت بیش از 700 هزار نفر شده بود! بعضاً درهای فلسطین بر روی مهاجران باز بود و آنان را به مهاجرت تشویق می کردند. اکرم زعتیر می‌گوید: در نتیجه در ده سال اول حکومت سرپرستی (1928 - 1918) ، 112000 نفر یهودی از اطراف عالم وارد فلسطین شدند که بیش‌تر آنان جوانان جنگاور و مسلح بودند. در همین حال، دستگاه حاکم برای خارج کردن اراضی از دست عرب‌های فلسطینی با به کار بردن سیاست‌هایی ناعادلانه، آنان را در وضعیت آشفته اقتصادی قرار داد تا برای بیرون رفتن از این موقعیت زمین‌هایشان را بفروشند؛ برای مثال، از صادر کردن زیتون و ... که محصول اصلی آنان بود، جلوگیری می‌کرد تا در اثر فراوانی آن، قیمت‌شان سیر نزولی داشته باشد، در نتیجه کشاورزان از عهده مخارج و مالیات‌ها بر نمی‌آمدند و به ناچار ملک خود را در معرض فروش قرار می‌دادند که خریدارشان هم یهودی‌ها بودند. از آن‌جایی که اعراب به آسانی و بدون اضطرار زمین‌های خود را نمی‌فروختند، جنبش صهیونیزم با کمک انگلیس، سیاست تهیدست سازی را علیه آنان به کار می‌برد تا بخش‌های زیادی از اراضی را به اجبار به یهود واگذار کنند.
هر گاه که مردم حاضر به فروش زمین‌ها نمی‌شدند، صهیونیست‌ها به بهانه‌هایی واهی به کشتار بی رحمانه آن‌ها می‌پرداختند و زمین‌هایشان را غصب می‌کردند. این جنبش به هر وسیله ممکن به تصرف زمین‌های فلسطینیان می‌پرداخت؛ از تجاوز گرفته تا خرید همراه با تهدید یا به وجود آوردن موقعیت‌های اضطراری برای فروش اجباری، به طوری که آنان از زمان اجرای عهدنامه بالفور (1917 تا 1918) 5/2 درصد از زمین‌های فلسطینیان را تصرف کردند. این جنایت در سال 1948 به 6/5 درصد رسید. صهیونیست‌ها با روش‌های گوناگون و در مواردی محتاطانه به تصرف زمین‌ها ادامه می‌دادند. غصب و تصرف نامشروعی که امروزه برای فریفتن اذهان، خرید نام گرفته است، هیچگاه با رضایت مالکان واقعی آن، یعنی عرب‌های فلسطینی مسلمان همراه نبود. آنگونه که از تاریخ دانسته می‌شود، انگلیسی‌ها نقش چشمگیری در واگذاری زمین به یهودی‌ها داشتند؛ برای نمونه، واکهوب - یکی از نمایندگان عالی بریتانیا در فلسطین - امتیاز خشکاندن اطراف دریاچه حوله را از عرب‌ها پس گرفت و به یهودی‌ها واگذار کرد. علاوه بر این، اراضی وادی الحوارث که 4000 هکتار بر آورد شده است، از اعراب به یهود منتقل شد و در نتیجه، کشاورزان عرب بیکار و سرگردان شدند. انگلیسی‌ها پس از کمک به مهاجرت غیر قانونی یهودیان به فلسطین، اسکان و تقویت بنیه‌های اقتصادی و نظامی آنان، طرح تقسیم فلسطین را به اجرا گذاشتند. طبق این تقسیم، فلسطین به دو بخش یهودی نشین و مسلمان نشین تقسیم شد و حکومت سرپرستی هم بخش‌هایی را با رسمیت زبان انگلیسی در اختیار خود نگه داشت. انگلیسی‌ها برای عملی کردن این تقسیم که کمکی اساسی به یهود در غصب سرزمین فلسطین به شمار می‌آمد، به تدریج از مناطق یهودی نشین عقب نشینی و آن را به یهودی ها واگذار کردند. این در حالی صورت می‌پذیرفت که انگلیسی‌ها در مناطق عرب نشین باقی می‌ماندند تا مانع اقدامات فلسطینی‌ها شوند و یهودی‌ها بتوانند بیش‌تر به اراضی اعراب مسلط شوند. یهودی‌ها با خشونت هر چه تمام‌تر تصرف غاصبانه اراضی را پیش می‌بردند، به طوری که به کشتار بیرحمانه و آوارگی اعراب و پناهندگی آنان به کشورهای همسایه انجامید. صهیونیست‌ها از این تقسیم نامشروع به بهترین گونه بهره برداری کردند و به اشغال مناطق دیگر شتاب بخشیدند. آن‌ها در دهم آوریل 1948 م به روستای دیر یاسین نزدیک بیت المقدس یورش بردند و برای ترساندن و فراری دادن مردم، تمام 250 تن اهالی آن را کشتند و زمین‌شان را تصرف کردند.       ادامه دارد...