« اویگدورلیبرمن » وزیر خارجه جدید رژیم صهیونیستی در اولین اظهاراتش پس از تصدی این سمت صراحتا اعلام کرد این رژیم به هیچ یک از پیمان های سازش گذشته که میان اعراب و اسرائیل منعقد شده تعهدی ندارد و آنها را به رسمیت نمی شناسد. وی همچنین گفت کابینه جدید اسرائیل قصد ادامه مذاکره با سوریه را ندارد و به هیچ وجه عقب نشینی از جولان را نمی پذیرد. لیبرمن حتی اسلاف افراطی خود یعنی شارون و اولمرت را نیز مورد انتقاد قرار داد که چرا وعده هایی برای صلح با فلسطینی ها داده اند. اظهارات لیبرمن ماهیت کابینه جدید رژیم صهیونیستی را که در راس آن بنیامین نتانیاهو صهیونیست جنایتکار و افراطی قرار دارد آشکارتر می سازد و روشن می کند که اکنون باندی در اسرائیل بر مسند حکومت نشسته اند که هر کدام پیشینه ای پر از جنایت در کارنامه خود دارند و برای فلسطینی ها شمشیر را از رو بسته اند. البته این بدان معنی نیست که دولت های قبلی و دیگر سردمداران رژیم صهیونیستی از این صفات مستثنی هستند ولی روی کارآمدن تیمی از افراطیون در هیات حاکمه رژیم صهیونیستی به این مفهوم است که در آینده باید منتظر اقدامات جنون آمیز بیشتری از این رژیم بود.
اصولا پیوستن لیبرمن رهبر حزب افراطی « اسرائیل خانه ما » به کابینه نتانیاهو با این شرط صورت گرفت که نتانیاهو مواضع و خواسته های این حزب مفسده جو و شرارت طلب را بپذیرد که از آن جمله تعهد نتانیاهو به توسعه شهرک های صهیونیست نشین بوده است .
روزنامه صهیونیستی هاآرتض در این باره فاش کرد که براساس توافق سری نتانیاهو و لیبرمن کابینه جدید متعهد شده است دست کم سه هزار واحد صهیونیست جدید در نزدیکی شهر « معالی ادومیم » واقع در شرق بیت المقدس تحت طرح موسوم به « ایوان » احداث کند.
سابقه طرح توسعه طلبانه « ایوان » به 23 سال قبل بازمی گردد که تاکنون این رژیم به دلایلی از عملی کردن آن باز مانده است .
نتانیاهو که هم اینک سردمداری رژیم صهیونیستی را در دست گرفته است و حزب لیکود را رهبری می کند پیشتر نیز در یک دوره نخست وزیر رژیم صهیونیستی بوده و کارنامه ای سیاه و مملو از کشتار و سرکوب فلسطینی ها در پرونده خود دارد . نتانیاهو از حدود 40 سال پیش در سرکوب و کشتار فلسطینی ها فعال بوده است . وی ابتدا افسر یگان ویژه ضدترور شد که وظیفه اصلی آن شناسائی و ترور مبارزان فلسطینی بوده است . وی در چند جنگ علیه اعراب ازجمله در عملیات فرودگاه بیروت در سال 1349 شرکت داشته است . نتانیاهو در کارنامه خود سفیری رژیم صهیونیستی در سازمان ملل معاونت اسحاق شامیر از بنیانگذاران این رژیم را نیز دارد. وی همچنین از سال 1375 تا 1378 به عنوان نهمین نخست وزیر رژیم صهیونیستی انتخاب شد . نتانیاهو در کابینه شارون جنایتکار موسوم به « قصاب صبرا و شتیلا » وزیر خارجه و سپس وزیر دارایی بود. نتانیاهو در اعتراض به تصمیم شارون برای خروج غزه از کابینه وی خارج شد.
نتانیاهو در جریان جنگ 33 روزه و جنگ غزه حاکمان اسرائیل را به دلیل عدم قاطعیت لازم و محافظه کاری مورد انتقاد قرار داد . حال چنین فردی با آن خصوصیات جنگ طلبانه و خصلت های ضدبشری و با تیمی از جنایتکاران زمامدار رژیم صهیونیستی شده است .
نتانیاهو در اظهارات تبلیغاتی خود گفته بود : قدس هرگز بار دیگر تقسیم نخواهد شد و جولان نیز هرگز سقوط نخواهد کرد. در کابینه تندروی نتانیاهو که این هفته از پارلمان این رژیم رای اعتماد گرفت علاوه بر لیبرمن « موشیه یعالون » از حزب راستگرای تندروی لیکود پست وزارت امور راهبردی « ایهود باراک » رئیس حزب کار پست وزارت جنگ و « ایلی یشائی » عضو حزب راستگرای افراطی « شاس » پست وزارت داخلی رژیم صهیونیستی را در اختیار دارند.
« دان میریدور » عضو حزب راستگرای تندروی لیکود نیز در کابینه نتانیاهو وزیر مسئول دستگاههای امنیتی رژیم صهیونیستی و « اسحاق آهارونویچ » عضو حزب راستگرای افراطی « اسرائیل خانه ما » وزیر امنیت داخلی این رژیم شده است .
در این باره دو نکته قابل تامل وجود دارد. نخست اینکه تمسک صهیونیستها به چهره های افراطی هیچ مفهوم دیگری به جز سردرگمی و سرخوردگی آنها از روند اوضاع و گرفتارشدن در بن بست ناامیدی ندارد.
از مدتها پیش بحران سیاسی داخلی رژیم صهیونیستی گریبان این رژیم را گرفته است و این رژیم از حدود یکسال پیش تاکنون و پس از استعفای ایهود اولمرت نتوانسته بود نخست وزیر انتخاب کند. دو بار تلاش « تزیپی لیونی » رهبر حزب « کادیما » به عنوان بزرگترین تشکیلات سیاسی این رژیم به شکست منتهی شد و وی قادر به تشکیل کابینه نگردید.
کابینه نتانیاهو نیز که در چنین فضای مبهم و متشنجی تشکیل شده است است قطعا قادر به نجات صهیونیستها از وضعیت فلاکت بار و باتلاقی که هر روز عمیق تر می شود و آنها را به نابودی نزدیک می سازد نمی باشد. این واقعیتی است که مطبوعات رژیم صهیونیستی ازجمله روزنامه هاآرتض نیز به آن اشاره کرده و کابینه نتانیاهو را دولت مستاجل خوانده اند. و اما در سوی دیگر قضیه مردم فلسطین در شرایط جدید و با کابینه ای که هیچ اعتقادی به شناسایی حقوق فلسطینی ها ندارد گزینه ای به جز مقاومت و مبارزه ندارند. روی کارآمدن افراطی ها و صهیونیستهایی که علنا توافق های گذشته را مردود خوانده اند هیچ جای سخن و گفتگو برای جناح هایی که به این رژیم اعتماد می کنند و دنبال سازش هستند باقی نمی گذارد. اکنون یکبار دیگر ثابت می شود که اعتقاد به مصالحه با چنین رژیمی دلبستن به سراب و خودفریبی می باشد. بلکه به عکس با چنین رژیمی باید با زبان خود او یعنی زبان قهرآمیز سخن گفت . فلسطینی ها بهتر از دیگران می دانند که این رژیم هم اینک در ضعیف ترین شرایط و تاریکترین دوران خود قرار دارد و قطعا ادامه مقاومت مرگ این رژیم را تسریع خواهد کرد.