پاسخ ایران به بسته 1+5 همان طور که پیش بینی میشد نه در یک کلمه آری یا نه، بلکه در یک پاسخ دیپلماتیک خلاصه شده بود و این امر برای همه صاحب نظران داخلی و خارجی قابل پیش بینی بود. قطعنامه شورای امنیت علیه ایران هم نشان میداد که کشورهای پیشنهاد دهنده بسته هستهای، چنان توقعی نداشتند و چشم انتظار پاسخی مفصل و دارای پیچیدگیهایی بودند. عکس العمل چند روز گذشته کشورهای اروپایی در مقابل پاسخ اعلام شده ایران (که متاسفانه در داخل کشور رسانهای نشد) از چند نظر قابل بررسی است:
1- طی یک ماه گذشته فشار شدیدی از طرف کشورهای پیشنهاد دهنده بسته مبنی بر پاسخ سریعتر ایران به بسته 1+5 به ایران وارد آمد و کشور ما متهم به زمان کشی برای پیشبرد اهداف هستهای خود شد اما به هر حال با اتخاذ سیاستی که دولت و تیم مذاکره کننده هستهای پیش گرفت، در 31 مرداد پاخس داده شد اما علی رغم فشار سابق، پاسخ غرب به سوالات مطرح شده ایران گویا قرار است بدون هیچ عجلهای پاسخ داده شود. این دوگانگی در رفتار غرب را میتوان مشتی از خروارهای رفتارغیر عادلانه و سیاسی در قبال موضوع هستهای ایران دانست اما موضوعی که میتواند در این زمینه مورد توجه قرار بگیرد این است چرا در قبال این موضع ناپسند و غیرعادلانه، افکار عمومی دنیا نتوانسته به نفع ایران وارد عمل شود؟ پاسخ به این پرسش اگر با دقت و تحلیل انجام شود، میتواند راهگشا و نشان دهنده مسیری باشد که در آینده باید توسط تیم مذاکره کننده طی شود.
2- پاسخ اروپا به ایران هم همچنان در یک کلمه خلاصه نخواهد شد. این پاسخ چون در آستانه پایان مهلت قطعنامه شورای امنیت به ایران داده میشود، زمانی برای بررسی ایران نخواهد گذاشت و باید از هم اکنون، مقامات ایرانی سیاستهای متقابل را اتخاذ کرده باشد ضمن اینکه اینک معلوم شده تهدیدات غرب، آنچنان که در گفتار مقامات آمریکایی بدان اشاره میشد، نمیتواند مورد قبول و اجماع همه واقع شود.