مصطفی ایزدی
ناگهان یک خبر پیچید. ضد آمریکاییترین رییسجمهور ایران با 18 صفحه پند و موعظه، مستقیما با ضد ایرانیترین رییسجمهور آمریکا ارتباط مکتوب – و فعلا یکطرفه- برقرارکرد. خبر نامه احمدینژاد به بوش که پیچید، تحلیلها شروع شد و خبرنگاران در ایران و آمریکا به تکاپو افتادند تا از هر مقامی که به آن دسترسی دارند، درباره محتوا و آثار این نامه سوال کنند. اما به محض انتشار متن نامه، تحلیلهای پیرامون آن، در رسانههای خارجی از حرارت افتاد و وقتی آمریکاییها – به ویژه شخص بوش – با نصایح و مواعظ رییس جمهور ایران سرد برخورد کردند، این سردی در خارج از کشور بر رسانهها سایه انداخت اما در ایران دستمایه تبلیغات و تعریف و تمجیدهای دولتمردان و افراد همفکر احمدینژاد شد تا نگذارند این اقدام به قول آیتالله جنتی عجیب و غریب، به زودی فراموش شود و حتی هرگز فراموش نشود زیرا پیشنهاد چاپ آن در کتب درسی دبیرستانی و دانشگاهی هم از تریبون رسمی نماز جمعه داده شد (جراید 23/2/85) پیش از این نیز غلامعلی حدادعادل رییس مجلس شورای اسلامی در سخنانی غیرمعمول، این نامه را نه تنها منعکس کننده نظرات مومنین و مومنات ایران، بلکه نظرات کل ایرانیان و نه تنها ایرانیان که کل مسلمانان و نه تنها کل مسلمانان، بلکه منعکس کننده نظرات کل مسلمانان و مسیحیان جهان، معرفی کرد. (رادیو مجلس 20/2/85)
وقتی نظرات غلوآمیز رییس مجلس شورای اسلامی را شنیدم، به گمانم آمد که شاید در حین نوشتن آن نامه، نویسندگان آن نیم نگاهی هم به داخل کشور و هواداران خود داشته باشند اما وقتی اظهارات آیتالله احمد جنتی در نماز جمعه 22/2/85، از رسانه ملی پخش شد، گمانم به سمت یقین میل پیدا کرد و پنداشتم که آقایان از بیپاسخ گذاشتن نامه توسط بوش، بهترین موقعیت را برای بهرهبرداری داخلی به دست آوردهاند. محتوای نامه، در طول دو سه دهه گذشته، بارها و بارها از همین تریبون نماز جمعه تهران، توسط تقریبا تمامی خطیبهای جمعه گفته و تکرار شده است حتی خطاب به روسای جمهوری چون بوش پدر و بوش پسر، کافی است سخنان سخنرانان مذهبی در صحنه را مرور کنید تا تمامی فرازهای این نامه را در آنها بیابید. نتیجه این که نامهنگاری احمدینژاد به بوش، وقتی با نامه امام خمینی(ره) به گورباچف و حتی نامه پیامبر اسلام (ص) به سران قدرتهای زمانه مقایسه میشود، مصرف داخلی دارد و در بزرگ نشان دادن مقام یک رییسجمهور، بیشتر از آنچه هست برای مقاطع حساس آینده موثر است، به ویژه اگر کبوتران نامه رسان، صحنه آرای میز مذاکرات آتی نیز باشند.