«هانس بلیکس» رئیس سابق بازرسان تسلیحاتی سازمان ملل تاکید کرد آمریکا و روسیه خلع سلاح هسته ای را باید از خود شروع کنند. این اظهارنظر از جانب کسی که سالها در جایگاه نظارت بر فعالیت ها و تسلیحات اتمی جهان بوده کلید خلع سلاح هسته ای جهان و اصلی ترین خواسته جهانیان است .
هم اکنون این دو کشور برروی هم دهها هزار موشک مجهز به کلاهک های اتمی در اختیار دارند که قادر است چندین بار کره زمین را منهدم کند و همه آثار حیات را از روی آن محو نماید. اگرچه دو طرف از دو دهه قبل پیمان خلع سلاح هسته ای امضا کرده اند و هر از گاه نیز در این زمینه مذاکره و نشست داشته اند ولی این اقدامات در عمل پیشرفت قابل ملاحظه ای نداشته است و به جز انهدام چند موشک روسها مستقر در قزاقستان در اوایل دهه 1370 هیچگونه اقدام متقابلی از سوی آمریکائیها صورت نگرفته است .
واقعیت این است که هیچیک از طرفین در قصد خود برای خلع سلاح صادق نیستند و به دلیل منافعی که برخورداری از زرادخانه هسته ای برای آنها ایجاد می کند این قدرتها به سادگی حاضر به صرفنظر کردن از این عامل قدرت و سلطه نخواهند بود.
دیدگاه قدرتهای استعماری به خصوص آمریکا که برپایه جهان گشایی و سلطه طلبی استوار است مانع اصلی این قدرتها در عمل به الزامات مقررات و پیمانهای بین المللی در جهت انهدام تسلیحات ویرانگر هسته ای است . این قدرتها به دلیل اینکه برای خود موقعیتی برتر از دیگران قائل شده و خود را در جایگاه قیمومت بر جهان می بینند از زرادخانه های هسته ای خود به عنوان بازوی اجرایی و عملیاتی برای تحمیل برتری طلبی خود بهره می جویند و پیگیری منافع نامشروع و زیاده خواهانه خود را تنها در سلاحهای مرگباری می دانند که سایه آن وحشت و ترس را بر جهان مستولی می سازد.
چنین دیدگاهی مسلما روابط ناسالم و غیرعادلانه ای را بر جهان حاکم کرده است که کشورهای جهان یا باید تابع بی چون و چرای قدرتهای برخوردار از زرادخانه های عظیم هسته ای باشند و یا اینکه خود را به هر نحو ممکن به سلاح هایی مجهز سازند که بتوانند از موجودیت و استقلال خویش دفاع نمایند.
طبیعی است در چنین فضایی جهان هرگز رنگ صلح امنیت و آرامش را به خود نخواهد دید و کشورهای جهان ناخواسته در مسیر یک رقابت تسلیحاتی می افتند و بخش اعظم درآمد کشورها به جای اینکه صرف فقرزدایی و عمران شود در راه تهیه تسلیحات مرگبار می گردد.این یک نکته بدیهی است زمانیکه قدرتهای بزرگ به خود این حق را می دهند که انبارهای عظیم تسلیحات هسته ای و غیرهسته ای را برای خود ایجاد نمایند نباید انتظار عمل به قانون و مقررات جهانی را از سایرین داشته باشند. کشورهای جهان هرگز این دیدگاه تبعیض آمیز را نمی پذیرند زیرا این سئوال مطرح است که چه مرجع قانونی و صالحی به این قدرتها صلاحیت و اجازه برخورداری از تسلیحات اتمی را داده است و این قدرتها براساس چه شایستگی باید سلاح های اتمی دردست داشته باشند ولی دیگران از آن منع شوند.
قطعا تا زمانیکه این نگرش تبعیض آمیز در صحنه بین المللی حاکم است چشم انداز صلح و امنیت همچنان تیره خواهد بود و تنها زمانی بشر می تواند به عاری شدن جهان از سلاح های اتمی امیدوار باشد که قدرتهای بزرگ برای این امر اراده داشته باشند و خلع سلاح را از خود شروع کنند.