در دیدگاه امام خمینی ضمن آنکه صدور انقلاب یک وظیفه حتمی و انقلابی به شمار می آید ، ولی چنین روندی در صورتی موفق خواهد شد که بتواند در داخل نیز یک الگوی موفق تدارک دیده و به عنوان امت شاهد و نمونه تلقی شود. لذا در یک جمع بندی کلی صدور انقلاب از دیدگاه امام (س) به مفهوم تاکید بر تحقق ارزشها در داخل و اهتمام جدی به ارائه و اشاعه ارزشها و آرمانهای انقلاب در خارج می باشد.
شاید ، بهتر آن باشد که به جای هرگونه کوشش انتزاعی در این زمینه ، به اصل آرا حضرت امام مراجعه نماییم و معنی و پیام امام را از خلال کلمات و جملات خود آن حضرت جستجو کنیم . آنچه در این مجموعه گرد آمده است قطعات و عباراتی است که آن حضرت در مقاطع و مقامهای مختلف در حول و حوش موضوع صدورانقلاب عرضه داشته اند و از آنجا که در بسیاری از موارد ، پیام اصلی در باب موضوع دیگری بوده است و امام به نحوی جانبی به صدور انقلاب اشاره داشته اند ، همه قطعات منتخب از صراحت و ارتباط همه جانبه بهره مند نیستند. با وجود این ، نشان می دهند امام از همان مراحل اوج گیری نهضت در سالهای پیش از پیروزی انقلاب اسلامی تا آخرین مراحل حیات ، به مساله صدور انقلاب عنایتی ویژه داشتند.
توجه به فصل بندی این مجموعه که توسط تنظیم کنندگان صورت گرفته است مبین آن است که حضرت امام مساله صدور انقلاب را در درجه اول به عنوان خصلت ذاتی یا اجتناب ناپذیر انقلاب اسلامی معرفی می نمایند. چرا که به لحاظ اسلامی بودن انقلاب و حضور میلیونها مسلمان در اقصی نقاط گیتی که عزت و عظمت اسلام را همچون گمشده ای محبوب جستجو می کنند ، اشاعه پیام رهایی بخش و عزت افرین انقلاب اسلامی لزوما موکول به اخذ تصمیم از جانب منادیان یا اجازه نشر از جانب مخالفان نیست . علاوه بر این ، اصل کلی پیوستگی امور انسانی و اجتماعی مانع از آن است که رخداد و حادثه ای به عظمت انقلاب اسلامی ایران در عصری که وسایل و لوازم ارتباطی به چنان سطحی از پیشرفت رسیده اند که خبر و پیامهای کلی این قبیل رخدادها به سرعت منتشر می شود ، دیگر انسانها و جوامع را تحت تاثیر قرار ندهد. بویژه اگر این انقلاب بر علیه درد و رنج مشترک انسانها ندا داده باشد ، این تاثیر و تاثر اجتناب ناپذیر خواهد بود.
اما حضرت امام به صدور انقلاب در همین حدبسنده نمی کنند. برای ایشان ، صدور انقلاب هم یک تکلیف است که در راستای همان احساسی است که برای حاکمیت اسلام و احکام تعالی بخش آن در داخل کشور ایران مسلمین را مکلف به آن می دانستند ، حاکمیت اسلام در سایر بلاد اسلامی و پاسخگویی به ندای مظلومیت سایر مسلمانان و مستضعفان جهان را نیز وظیفه خود ودیگر پیروان اسلام ناب می دانستند و هم اینکه صدور انقلاب را به عنوان یک تاکتیک تهاجمی علیه دشمنان انقلاب برای دورکردن خطر آنان و به نوعی صیانت از انقلاب ضروری می دانستند و عزم راسخ خود و دیگر مسئولان نظام را در این زمینه با صراحت اعلام می داشتند. در فصل بعد به مواردی اشاره شده است که حضرت امام ، انقلاب اسلامی را الگوی ارزشهای مطلوب مردم تحت ستم می دانستند و معتقد بودند انقلاب اسلامی از آن جهت که معرف آرمانهای مردم محروم و مسلمانان مظلوم است ، مورد پذیرش آنان است .
در فصل چهارم ضمن توضیح درباره معنی صدور انقلاب ، به رد شبهات و شایعاتی که از طرف دشمنان طرح شده است پرداخته می شود و تصریح می شود که منظور از صدور انقلاب به هیچ وجه هجوم نظامی و لشکرکشی به دیگر کشورهای مسلمان نیست .
فصل پنجم به عوامل ، شرایط و شیوه های صدور انقلاب اشاره دارد که خود متضمن اشاراتی تلویحی به معنی صدور انقلاب نیز خواهد بود. در فصل ششم و هفتم به معرفی موضع دوستان و دشمنان در قبال اندیشه صدور انقلاب پرداخته می شود و بالاخره در فصل هشتم تصریح می شود که آنچه از صدور انقلاب مورد نظر بود ، نه یک آرمان و آرزوی دست نیافتنی که امری عملی و تحقق پذیر است و علیرغم خواست و تلاش گسترده استکبار جهانی و عوامل سرسپرده آنها ، علائم و شواهد بسیاری دال بر صدور انقلاب اسلامی و پذیرش پیام و راه ورسم آن از سوی مسلمانان تحت ستم ظاهرشده است که به موارد آن اشاره می شود.
در دیدگاه امام خمینی ، ضمن آنکه صدور انقلاب یک وظیفه حتمی و انقلابی به شمار می آید ، ولی چنین روندی در صورتی موفق خواهد شد که بتواند در داخل نیز یک الگوی موفق تدارک ببیند.