فرهاد کلینی
گزارش گروه مطالعات عراق که محتوی بررسی موقعیت کنونی عراق در بخشهای امنیت، سیاست، اقتصاد و حمایت بینالمللی میباشد تلاش میکند تا پیامدهای ادامه شرایط در عراق را ترسیم نماید و سپس به سیاست جانشینی یا بدیل میپردازد و راههای مختلفی از ادامه وضعیت موجود تا افزایش نیروی نظامی و... را مورد اشاره قرار میدهد. در این گزارش «رویکرد نوین» با درک از سیاست رو به جلو تدوین شده است و در رویکرد خارجی این طرح به تهاجم دیپلماتیک جدید، گروه حمایتکننده بینالمللی عراق، تعامل با ایران و سوریه و محتوی پهناور منطقه توصیه میشود و در قسمتی دیگر به رویکرد داخلی عراق و چگونه کمک کردن به عراق در زمینههای مختلف اشاره میکند و نهایتاً در جمعبندی خود به 79 توصیه جهت بهبود شرایط آمریکا در سیاست خارجی خود در خصوص موضوع عراق میپردازد.
در اولین واکنشها «تندروهای نومحافظهکار» و «راستگرایان» حزب جمهوریخواه در مقابله با حامیان «میانهرو جمهوریخواه» با بدبینی مفرط به این طرح برخورد کردهاند و همزمان صداهای مختلفی نیز در دمکراتها در مخالفت با این طرح شنیده میشود. البته قرار است، طرح مذکور توسط دستگاههای سیاست خارجی، شورای امنیت، سازمان C.I.A و نهادهای نظامی و بعضی از کارشناسان کاخسفید طی دو هفته آینده مورد بررسی قرار گیرد و نهایتاً در 18 دسامبر برابر 27 آذر آقای جرج بوش رئیس جمهور آمریکا در خصوص عراق «سیاست پیشرو» سخنرانی نماید. در محیط بینالمللی تاکنون بعضی از رهبران کرد عراقی، جریانات حاکم بر تلآویو و... برخوردی انتقادی و مخالف را از خود نشاندادهاند و اکثر کشورهای دینفع در موضوع خاورمیانه «در حال بررسی» «پیامدهای احتمالی» این طرح هستند و بنظر میرسد که در ژانویه و فوریه سال آینده مسیحی مواضع اکثر موافقین و مخالفین داخلی و بینالمللی شفاف خواهد شد. بنظر میرسد «موافقت مشروط» با این طرح میتواند طیف وسیعی را به خود اختصاص دهد. لیکن «شرط موافقت» با طرح توسط کشورهای کلیدی نقش «تعیینکنندهای» در طول عمر و «موقعیت نسبی» این طرح دارد. موج مخالفت با طرح مذکور «لرزان» و نه «لرزنده» است و به احتمال زیاد طی بررسیهای دو هفته آینده چگونگی «اولویتها در سیستم توصیه» طرح گروه بیکر ـ همیلتون میتواند دچار تغییراتی شود. تیم بیکر باید به این موضوع توجه کند که «هندسه امنیتی ـ سیاسی» منطقه به گونهای است که چگونگی جدول زمانی برای اجرای طرح و «نقطه آغاز» جهت تعامل میتواند محتوی رویکرد را توسط «نوی محافظهکاران رادیکال» دگرگون سازد لذا بایستی در دفاع از طرح خود میزان «قاطعیت و انعطاف» را به درستی ترجمه نماید و تحلیلهایی که قصد دارد «میزان قدرت کشورهای منطقه» ـ را کماهمیت جلوه دهد را بدرستی مورد توجه قرار دهد. جمهوری اسلامی ایران با نگاه صبورانه و تعاملساز صحنه را مورد ارزیابی قرار میدهد و تاکنون موضوع خروج نیروهای نظامی از منطقه را که مورد نیاز و درخواست «مردم عراق و افکار عمومی مردم آمریکا» است به عنوان نکته قابل تأمل مطرح ساخته است.