کره شمالی یکی از ناشناختهترین کشورهای جهان است. نظام خاص حاکم بر این کشور کمونیستی، دسترسی به اطلاعات و اخبار در مورد این کشور را به شدت محدود کرده است و به همین جهت، کره شمالی با جمعیت 23 میلیونیاش همواره کشوری مرموز به نظر میرسد.فقدان اطلاعات در مورد این کشور، گریبان بحث حقوق بشر را نیز گرفته است؛ به طوری که شواهد و مدارک قابل اتکایی در خصوص وضعیت حقوق بشر در کره شمالی در دست نیست و اخبار ضد و نقیضی از آن منتشر میشود بیشترین تمرکز جامعه بینالمللی بر کره شمالی، به برنامه هستهای و نظامی این کشور معطوف شده و اطلاعات و جزییات دقیقی نیز در این خصوص در اختیار جامعه جهانی قرار گرفته است.
اما دستیابی به اطلاعات در خصوص وضعیت حقوق بشر در کره شمالی بسیار دشوار است و بر خلاف اطلاعات نظامی، امکان یافتن مدارک و شواهد قابل اتکا در این خصوص وجود ندارد.از دیدگاه بسیاری از ناظران و کارشناسان، مساله حقوق بشر در کره شمالی را نمیتوان در چارچوب بینالمللی مورد توجه قرار داد. در اینکه سوابق حقوق بشر در کره شمالی اصلا درخشان نیست شکی وجود ندارد و انتقادات زیادی نیز از برخوردهای نظام حاکم بر این کشور با مردم مطرح شده است، توسل به گزینه تحریم اقتصادی نمیتواند در واداشتن کره شمالی به رعایت قوانین و موازین حقوق بشر و یا حتی دست برداشتن این کشور از برنامههای نظامی نقش ایفا کند.بر اساس اطلاعاتی که پیشتر توسط سازمانهای بینالمللی در خصوص وضعیت حقوق بشر در کره شمالی منتشر شده است، آشفتگی خاصی در مواضع پیونگ یانگ در این خصوص دیده میشود.
اکثر گروههای حقوق بشر جهانی نمیدانند چگونه باید مساله کره شمالی را مورد توجه قرار دهند و چه اقداماتی را در پیش گیرند. برخی دیگر نیز از اظهار نظر اجتناب کرده و میگویند از آنجا که اطلاعات عینی زیادی در این راستا در دست نیست، نمیتوان به هیچ اقدامی روی آورد.مساله حقوق بشر در کره شمالی، ملغمهای از تناقضهای مختلف است. از سویی ملیگرایی افراطی و از سوی دیگر، سیاست تقابل و مواجهه با جامعه بینالمللی باعث شده که ناهماهنگی و تناقض مواضع پیونگ یانگ در مساله حقوق بشر بسیار چشمگیر باشد. در همین حال، قطعنامههایی که پیشتر در خصوص کره شمالی در کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد تصویب شده است، لزوم افزایش فشارهای بینالمللی بر این کشور به منظور بهبود وضعیت حقوق بشر را مورد توجه قرار میدهند. در همان حال، بررسی پرونده هستهای کرهشمالی در شورای امنیت موجب شد که لزوم توجه به مساله حقوق بشر در کنار سایر مسائل مورد بررسی در مورد کره شمالی،نیز مورد توجه قرار گیرد.در چنین شرایطی کارشناسان بینالملل چنین اظهار نظر کردهاند که باید در کنار بحث در خصوص مسائل امنیتی یا هستهای، بحث حقوق بشر را نیز به صورت موازی دنبال کرد و آن را پارهای مستقل از مسائل سیاسی این کشور ندانست. واقعیت آن است که برگزاری مذاکرات چند جانبه برای بررسی فعالیتهای هستهای و نظامی کره شمالی، موقعیتهای پیشبینی نشده موثر و خاصی را برای طرح مساله حقوق بشر در کره شمالی، در اختیار مذاکره قرار میدهد.البته آمریکا پیشتر از این حربه استفاده کرده بود؛ اما کره شمالی این مواضع آمریکا را <مداخله آشکار در مسائل داخلی> خود نامید و تاکید کرد با توجه با اصول خود، مساله حقوق بشر را مورد توجه قرار خواهد داد؛ و شاید تا حدی نیز این وعده را عملی کرد. مثلا در سال 1998 میلادی نیز کره شمالی با تجدید نظر در قانون جنایی این کشور، شمار اتهاماتی را که مجازات اعدام به دنبال دارند از 33 به 5 مورد رساند و حداقل سن انجام اعدام را نیز از 17 سال به 18 سال رساند. پیونگ یانگ حتی در سال 2001 میلادی گزارشی نیز از وضعیت حقوق بشر خود به کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد ارائه داد که امری بیسابقه بود.در چنین شرایطی میتوان مساله حقوق بشر را به عنوان یک مساله بینالمللی مورد توجه قرار داد در همین راستا است که آمریکا در تلاش است با استفاده از برگ برنده حقوق بشر، دست بالا را در مذاکره هستهای با کره شمالی در اختیار بگیرد و از برگ برنده حقوق بشر برای اعمال فشار بر کره استفاده کند. برخی کارشناسان معتقدند که چنین موضعی از سوی آمریکا غیر قابل قبول است. آنها معتقدند که اگر آمریکا به دنبال تامین حقوق مردم کره شمالی است. نباید مساله اعمال تحریم اقتصادی را مورد توجه قرار دهد به همین جهت است که استفاده آمریکا از حربه حقوق بشر در استراتژی جهانی این کشور و به خصوص در مورد کره شمالی، مورد انتقاد است زیادی در سطح بینالمللی قرار گرفته است.