آنگلا مرکل صدر اعظم آلمان با زیرکی دشمنانی برای روابط اروپا با آمریکا می تراشد. از جمله این دشمنان می توان به ژاپن و چین است اشاره کرد. آلمان می خواهد بدینوسیله کم کاری و عدم یاری اروپا ییان در مسایل نظامی را لاپوشانی کند.اما به نظر می رسد که ادامه این روند برای آمریکاییان غیر قابل تحمل است. امروز به عینه این جریان رو به محقق شدن است چرا که آمریکا به شدت از عملکرد آلمان در قبال تعهداتش در تعلیم نیروهای پلیس افغانستان انتقاد نموده است.
آنتونی کوردسمن که یکی از مهرههای شناخته شده و کلیدی در وزارت دفاع و همچنین وزارت امورخارجه آمریکاست گفته است: به عنوان یک ملت پیشرو آلمانیها در ایجاد یک نیروی پلیس کارآمد در افغانستان شکست خوردهاند و چهار سال کار آنها در این کشور بینتیجه بوده است تا جایی که ژنرال کارل ایکنبری، فرمانده نیروهای آمریکایی در افغانستان طی اظهاراتی که بیشتر انتقادی بود تا دیپلماتیک در مورد اقدامات آلمان گفته بود، آموزش نیروهای پلیس افغانستان نقص دارد.
سخنگوی وزارت کشور آلمان سریعا پاسخ داده که : انتقاد آمریکا اصلا قانعکننده نیست و آلمان اقدامات کوتاه مدت و درازمدت سازندهای را انجام داده است. از طرف دیگر آمریکا از سال 1995 مشغول تربیت پلیس از بین مجاهدین سابق با آموزشی یکماهه و دوماهه است تا بتواند خیلی زود آنها را به نقاط بحرانی بفرستد آنها می گویند آلمانیها توجه خود را معطوف به نیروهای ارشد پلیس کرده اند حال آنکه ناآرامیها می طلبد که نیروهای پلیس بین مردم افزایش یابند. واقع امر آن است که آمریکا برای پیشبرد اهداف خود در خاورمیانه نیاز به سرعت عمل بیشتری دارد حال آنکه اروپاییها بسیار آهسته پیش می روند. آنها بهدنبال اهداف بلند مدت هستند. آمریکا تحت فشار داخلی است و رفتارش بسیار بر افروخته است اما اروپاییها تنها به آنها اشکال میگیرند که مسبب همه نا بسامانیها و ادامه خرابیها هستند. آلمان پس از دور جدید اعتراضات آمریکا در مورد عملکردش در خاورمیانه از اتحادیه اروپا و ناتو خواسته مانع ادامه حضور و تصمیم گیری آمریکاییان در افغانستان شوند.به نظر می رسد اختلافات بسیار جدی تر از آنی باشد که در رسانهها بروز پیدا نموده است.
دستگیری 13 تن در آلمان به اتهام همکاری با سازمان جاسوسی آمریکا (سیا) توسط دادستانان آلمانی در چنین شرایطی گویای پس پرده ای بحرانی در روابط آلمان و آمریکاست.زخمی که مدتها از دیدگان عمومی دور نگاه داشته می شد امروز در حال عیان شدن است. مکر اروپا کاخ سفید را کاملا گیج کرده است. کاخ سفید با آرای بالای شرکای اروپاییاش در ناتو بیشتر نقش یک ناظر را دارد تا تصمیم گیرنده کاخ سفید شریکی را بر سر سفره خود می بیند که کوچکترین تلفاتی در جنگهای افغانستان و عراق نداشته است. و حالا آنها برنامههای بلند مدت برای خود می چینند.
به این جملات یاب دی هوپ شفر، دبیر کل ناتو دقت کنید: ناتو آمادگی اعزام نیرو به عراق را دارد و این اعزام تنها در صورت درخواست دولت عراق انجام میگیرد و این احتمال در صورت عقب نشینی نیروهای انگلیسی یا عقبنشینی غیرمنتظره آمریکا از عراق وجود دارد. بله اروپاییان بهدنبال خارج کردن غنائم از دست یانکیها هستند. و در این راه با دشمنان آمریکا نیز مراوده می کنند. به این سخن دبیر کل ناتو توجه کنید: در حال حاضر میان طالبان، القاعده و ناتو گفتوگوهایی در افغانستان در جریان است! پرسشی که باقی می ماند این است: اروپایی که برای خارج نمودن عرصه از دست آمریکا حتی به قیمت مذاکره با طالبان تلاش می کند، چرا حاضر نمی شود با ایران که کشوری بسیار مستعد، ثروتمند و دارای منابع فراوان است به گفت و گو بنشیند. آیا اروپا در روزهای آتی به این اقدام دست خواهد زد یا همچنان تحت تاثیر ایده آمریکاییها از سیاست هویج و چماق در مقابل تهران بهره خواهد گرفت؟