«به دستور من، کاندولیزا رایس به «جهان» اعلام کرد که ما می خواهیم مسأله هسته ای ایران را از طریق دیپلماتیک حل کنیم.»
این عبارت جرج بوش که در تاریخ سوم ژوئن بیان شد، از نظر شیوه کاربرد مفهوم «جهان» در آن، شایان توجه است. بدین سان ، دستگاه تبلیغاتی دولت آمریکا تصوراتی کمابیش هدایت شده از تروریزم، شرارت، ضدیت باثبات و... را در اذهان بسیاری جا انداخته است. اما در رأس این مفاهیم که به مثابه ابزار سلطه به کار گرفته می شوند، مفاهیمی همچون اجتماع بین المللی، جامعه جهانی و یا جهان قرار دارد. جامعه جهانی و یا اصطلاحی به مراتب کلیدی تر از، مثلا تروریزم است زیرا دارای کلیت، فحوای تحلیلی غنی تر و تداوم و ماندگاری بیشتری است. مفاهیمی از سنخ اجتماع بین الملل یا جهان، از پایان جنگ جهانی اول به این سو، پیاپی از سوی رؤسای دولت آمریکایی بکار رفت و اینک در دوران ما کار به جایی رسید که آمریکا انحصار مشروع کاربرد مفاهیم اخیر را در دست خود گرفت. دستگاه دیپلماسی آمریکا در قالب کاربرد این اصطلاحات در مقاولات و مواضع خود، به سادگی، وحدت منافع خود و منافع دیگر ملت های جهان را مفروض می گرفت و گونه ای این همانی میان اراده خود و اراده های ذاتا متفاوت ملتهای دیگر را نمایش می داد.
در چنین فضایی اما، عبارت بالا یک نقطه عطف است. اگر مجددا به عبارت فوق بنگریم، روشن می شود که این بار مفهوم جهان یا جامعه جهانی به جای آنکه موضوع انحصار و مالکیت سیاست خارجی آمریکا باشد، موضوع مبارزه است. به عبارت دیگر، نشان می دهد که اصطلاح جامعه جهانی به جای آنکه موضوع انحصار باشد، به عرصه کشاکش این دولت با ایران یا با بقیه جهان بدل شده است.این تغییر شیوه کاربرد مفهوم جهان در رتوریزم سیاست خارجی آمریکا، اگر ادامه یابد حاکی از زوال بنیادین هژمونی (قدرت بی پرسش) یک ابرقدرت خواهد بود.
امام خمینی عملا ثابت کرده بود که حقوق بشر یک ایدئولوژی (ابزار عقیدتی برای قدرت) و یا گفتمان (صورت بندی مفهومی قدرت) است و نه چیزی فراتر از آن .به همین طریق، اینک نیز بار دیگر بنظر می رسد که جمهوری اسلامی، آمریکا را به سوی عقب نشینی از مجموعه واژگان قدرتش سوق می دهد.اگر آمریکا از قدرت کلام آفرینی اش بی بهره شود، در مثل همچون پاسبانی خواهد بود که فرامینش اعتبار و حرمت خود را از دست داده و او ناچار به استفاده از سلاح کمری اش می باشد. در این حال آغاز استفاده از ترور، پایان استفاده از اعتبار خواهد بود.