دبیر سیاسی
هفته گذشته هیات نظارت بر مطبوعات، روزنامه شرق (ارگان غیررسمی حزب کارگزاران) را به دلایل متعدد از جمله استهزای انقلاب اسلامی ایران، ارائه تصویر ناصحیح از جمهوری اسلامی و تعرض به حضرت امام(ره)، مصاحبه با شارون نخست وزیر رژیم صهیونیستی با عنوان اسرائیل یتیم نیست، تمسخر احکام دینی، امتیاز دهی به الکل، درج مقاله ای توهین آمیز نسبت به امام خمینی(ره)، یادداشت تحریک آمیز در مسائل قومیتی، درج کاریکاتور موهن، تضعیف همبستگی ملی و... توقیف کرد. در بیانیه هیات نظارت بر مطبوعات آمده است: «روزنامه شرق از آغاز انتشار در موارد متعددی از قانون مطبوعات تخلف کرده است و از جمله در 30 فروردین ماه 1384 در دولت سابق، هیات نظارت وقت با ارسال آخرین اخطار در مورد مطالب تحریک آمیز و تضعیف همبستگی ملی به آن نشریه تذکر نهایی داده است. با این حال و علی رغم تخلفات متعدد آن نشریه، هیات نظارت بر مطبوعات در دولت نهم که 5 تن از 7 عضو آن از اعضای هیات نظارت در دولت هشتم نیز بوده اند، امید آن داشت تا پس از آخرین اخطار (30 فروردین ماه 1384) روزنامه نسبت به اصلاح رویه خود اقدام کند که متاسفانه نه تنها روند اصلاحی دیده نشد، بلکه تخلفات متعدد ادامه یافت.»
به دنبال توقیف این روزنامه، گروهها و احزاب سیاسی همسو با این روزنامه از جمله انجمن صنفی روزنامهنگاران با بیانات مختلف لب به اعتراض گشودند و از این موضوع شکوه کردهاند که «صدها نفر از همکاران مطبوعاتی ما از حق اشتغال خود محروم شدهاند.»(1) و بر این تأسف خوردهاند که «ناامنی شغلی در صنف روزنامهنگاران این کشور طی سالهای گذشته از وضع هشدار دهنده نیز عبور کرده است.»(2)
این معترضان از دولت محترم پرسیدهاند: «حد و مرزهای روزنامهنگاری مستقل و آزاد و در نتیجه معنا یافتن جریان آزاد اطلاعات و تحقق رسالتهای مطبوعاتی و روزنامهنگاری از نظر مسئولان کجاست؟»(3)
در حاشیه تعطیلی شرق و اظهارات معترضان بیان نکاتی چند ضروری است:
1- مطرح کردن روزنامهنگاری در حد یک شغل، توهین به اصحاب اندیشه و قلم محسوب میشود. قرار دادن صاحبان قلم و اندیشه در کنار کارگر یا کارمندی که برای کسب درآمد و گذران زندگی تلاش میکند، ظلم فاحش و جفا به اهل قلم و اندیشه است. روزنامهنگار واقعی کسی است که به کار خود به صورت یک وظیفه و تکلیف شرعی م ینگرد و به آن عشق می ورزند و تلاش می کند با انجام رسالت خود به دین و کشور و ملت خویش خدمت کند؛ چنین روزنامه نگاری هرگز حاضر نیست با دریافت پول بیش تر در راستای اهداف دشمنان ملت بنویسد و از دشمن و مزدورانش تعریف و تمجید کند؛ ولی روزنامه نگاری که نگاهش به روزنامه، قلم و ... نگاه اشتغال و درآمد است همواره در معرض خطر قراردارد؛ چرا که دشمن می تواند به راحتی با ریختن مبالغی به حساب آن ها، آن ها را در جهت نوشتن و درج مقالات، کاریکاتور و ... علیه دین و مقدسات و نظام اسلامی تطمیع و ترغیب کنند. دقیقاً به همین دلیل بود که وقتی پیش تر روزنامه شرق روز توقیف شد، شخص بوش اظهار تاسف کرد! و به راستی استهزای انقلاب اسلامی ایران، توهین به حضرت امام، تمسخر احکام الهی، مصاحبه با شارون و دامن زدن به مسائل قومیتی در راستای چه اهدافی انجام می شود؟ آیا احتمال آن نمی رود که این گونه حرکت ها معلول نگاه به روزنامه نگاری از دریچه اشتغال باشد؟!
2-کسانی که درباره ناامنی شغلی صنف روزنامه نگاران هشدار می دهند، چرا نگران ناامنی فرهنگی و اخلاقی و دینی مردم نیستند که سال ها لز وضعیت هشدار دهنده عبور کرده است؟!
3-پاسخ آن چه انجمن صنفی روزنامه نگاران درباره حد و مرز روزنامه نگاری مستقل و آزاد پرسیده، بسیار روشن در قانون مطبوعات آمده است. قطعاً اگر قانون مطبوعات رعایت شود، به تعبیر مقام معظم رهبری «اگر 200 روزنامه هم داشته باشیم نه اینکه نگران نیستیم بلکه بسیار خوشحال خواهم بود.»