مهدی قنواتی
در ایام هجمههای بسیاری از سوی غرب مسیحی علیه دین مبین اسلام صورت گرفته که هر انسان خردمند حق طلبی را متاسف و متاثر مینماید. متاسف از بی خردی حاکم بر گفتار و کردار زعمای مسیحیت و متاثر از احتمال وقوع تجربیات تلخ گذشته در زمانهای که همه در آن دم صلح و صلحطلبی می زنند. یکی از این تلخ تجربهها جنگهای صلیبی است که امروز یادآور شیرینیهای این تلخی برای ملت اسلام است.
آری، امروز 26 سپتامبر 2006 یادآور فتح بیت المقدس در 26سپتامبر 1146 بدست مسلمانان است و در سالگرد این رویداد مهم مروری بر ابعاد این ماجرا لازم و شایسته است.
1-صلاح الدین ایوبی پس از فتح بیت المقدس رویهای خلاف فاتحان مسیحی در پیش گرفت و لطف و مهربانی با مغلوب را جایگزین خونریزی و قتل مسیحیان مغلوب نمود. با گروههای مسیحی بازمانده چنان برخورد کرد که آنان ناگواری شکست را احساس ننمایند.
چنانکه حتی دستور به پیگیری اموال بیماران مسیحی شهر را و اداره برخی از اماکن مذهبی مسیحیان را به خود آنان داد.
2- پس از فتح بیتالمقدس بسیاری از جمعیت مسیحی آن ناچار به ترک شهر شدند. آنان به سوی سرزمینهای مسیحی مجاور رفتند تا راهی برای رفتن به سوی اروپا بیابند. اما هم کیشان آنان بد استقبالی از آنها نمودند به مقتضای موقعیت عدهای از آنان را سر به نیست کردند و دارایی بسیاری را از آنها تصرف نمودند. خلاصه چنان ناجوانمردیهایی در حق همکیشان خود انجام دادند که آنان صلاح خود را در بازگشت به سرزمین های تحت امر مسلمین دانستند و این بار هم صلاحالدین ایوبی در حق آنان رافت اسلامی را اجرا کرد و دستور داد امکان اقامت برای آنان مهیا سازند و خوراکی که زندگی را بدان بگذرانند تا شرایط شان برای رفتن به اروپا مهیا شود.
عدهای دیگر از مسیحان مهاجر از بیت المقدس به اسکندریه در مصر رفتند تا از طریق دریانوردان ونیزی و جنوایی به موطن اصلی خویش بازگردند. اما ناخدایان مسیحی بردن بستههای ادویهجات را بر سوار کردن هم کیشان فقیر و بیچیز خود ترجیح دادند تا نشان دهند که آنان هم چون این مسیحیان فقیر برای امر دیگری غیر از دین باوری و دین مداری روانه شرق مسلمان شدهاند.
3- هرگز مسیحیان از روزی که در سال 1097 به سوی شرق مسلمان سراریز شدند به این سختی شکست نخورده بودند. پس از فتح بیتالمقدس بعضی از اینان به نقاط مختلف باختر زمین گریختند. در این مامن تازه نقشی از مسیح و از پیغمبر اسلام را به نمایش گذاشتند، نقشی که در آن پیغمبر چوبی در دست داشت و سر در پی حضرت عیسی(ع) که می گریخت گذاشته بود تا او را بزند.
آنان با این نقش میخواستند ملتهای غیر مسلمان را تحریک کنند تا با هم متحد شوند و دوباره سرزمینهای اسلام را به تصرف درآورند و در جبران شکست خود و از دست دادن بیتالمقدس بکوشند.
این نکات مشتی بود از پیامدهای بسیار بزرگ شکست مسیحیان پس از تهاجمشان به سرزمین های اسلام به سال 1097م به فرمان یک پاپ، پاپ اروبان دوم. کسی که دین را وسیله پر کردن شکم گرسنگان اروپایی در شرق افسانهای نمود. شاید این روزها هم غرب در خود مشکلی دیگر میبیند که درمانش را تنها تاختن به ساحت مقدس دین اسلام میداند.