الشرق الاوسط در مقالهای تحت عنوان جدال بر سر سلاحهای کشتار جمعی آورده است: سلاحهای کشتار جمعی سلاحهای وحشیانهای هستند که قوانین اخلاقی و انسانی استفاده از آن ها را ممنوع کرده و شریعت اسلام نیز آن را حرام میداند. براساس این مقاله که به نوشته صادق المهدی، از مقاله نویسان روزنامه لندنی الشرق الاوسط است، سلاحهای کشتار جمعی مرزها و حریمها را شکسته و بیشتر از آنکه به نظامیان آسیب برساند، مردم بیدفاع را میکشد. در ادامه این مقاله آمده است: بعد از جنگ جهانی دوم در سالهای 1939 تا 1945، رقابت تسلیحاتی موجب انتشار و تکثیر سلاحهای کشتار جمعی شد و به همین دلیل قدرتهای بزرگ به امضای توافقنامه منع تکثیر سلاحهای هسته ای در سال 1975 میلادی و به دنبال آن امضای توافقنامه ممنوعیت استفاده از سلاحهای بیولوژیکی و شیمیایی پرداختند.
اقدام منطقی و اخلاقی درست این است که این سلاحها تحریم شوند و دارندگان آن ملزم به کنارگذاری این سلاحها شوند؛ اما دولتهای سلطهگر بر جهان معتقدند که باید به گونهای سلطهگری خود را حفظ کنند که این امر موجب شود که آنها برخی چیزها را به نفع خود دانسته و دیگران را از داشتن این گونه امتیازات منع کنند که این همان دوگانگی ارزشهایی است که تنها میتوان با منطق زور از آن دفاع کرد. مقاله مذکور افزوده است: آمریکا، اولین استفاده کننده از این سلاحها در جهان است، چرا که اولین بار از سلاحهای هسته ای در هیروشیما و ناکازاکی استفاده کرد و گفته شده که یکی از انگیزههای انجام چنین اقدام ضد انسانیای، بازدارندگی علیه اتحاد جماهیر شوروی در زمان جنگ جهانی دوم بوده است که بعد از جنگ علایم اختلاف بین آنها بر سر اداره امور بینالمللی ظاهر شد. بر اساس این مقاله، هولناکی سلاحهای هستهای در آن زمان نه تنها اتحاد شوروی را باز نداشت؛ بلکه انگیزهای شد تا این کشور برای دستیابی به این سلاحها هر چه سریعتر وارد عمل شود و به این ترتیب شوروی نیز در ظرف دو سال به این سلاحها دست یافت و با آمریکا بر سر دستیابی به تسلیحات هستهای هولناک وارد رقابت شد.
واقعیت جدید بینالمللی بر این اساس بود که سلاح هسته ای یکی از ابزارهای استراتژیک به منظور حمایت از منافع ملی است، به همین دلیل کشورهای دیگر نیز به تلاش برای دستیابی به این تکنولوژی پرداختند و به این ترتیب کشورهای عضو دایم شورای امنیت به قدرت هستهای دست یافتند. در سالهای بعد کشورهای دارای سلاح هستهای گسترش یافته و امروزه 9 کشور دارای چنین تسلیحاتی هستند که پنج کشور آن عضو دایم شورای امنیت و بقیه شامل هند، پاکستان، اسراییل، کره شمالی و آفریقای جنوبی هستند. (البته آفریقای جنوبی در زمان ریاست جمهوری سفید پوستان چنین سلاحهایی را در اختیار داشت.) آمریکا زرادخانههای هسته ای بینظیری در اختیار دارد که به طور کیفی برای توسعه آنها تلاش میکند.
از سال 2002 میلادی دولت آمریکا سیاست دفاعیای را اعلام کرد که براساس آن این کشور اجازه دارد در صورت احساس خطری که امنیت ملی آن را تهدید کند، به انجام عملیاتهای نظامی یا پیشگیرانه بپردازد تا خطر را دفع کند. براساس مقاله مذکور، آمریکا همچنین از برخی کشورها به عنوان محور شرارت، حامی تروریسم و یا شورشی و یاغی یاد کرده است که باید گفت کشورهایی که این صفات به آنها نسبت داده شد، نمیتوانند نسبت به امنیت خود اطمینان داشته باشند و در این حالت چارهای جز تسلیم شدن در برابر خواست آمریکاییها و یا آمادگی برای دفاع از خود را ندارند.