به گزارش فارس، "آمریکن فری پرس " در گزارشی نوشت: حفاظت از 714 میلیون رای دهنده و 800 هزار پایگاه اخذ رای در هندوستان، بزرگترین دموکراسی جهان، در طول انتخابات عمومی، وظیفه دشواری است که حفاظت دائم 6 میلیون مامور پلیس را می طلبد. مقیاس این روند بدین معنی است که انتخابات یک ماه طول خواهد کشید و تقریبا در 13 ماه می به پایان خواهد رسید.
واشنگتن و دیگر پایتخت های اروپایی که می ترسند وقوع حملات دیگری از نوع بمبئی، روند دموکراتیک را تخریب کند، این رویداد را از نزدیک دنبال می کنند. غرب همچنین امیدوار است که هندوستان پس از روند انتخاباتی قویتر ظاهر شده و بدین ترتیب یک خاکریز سیاسی و اقتصادی در مقابل نزدیکی روسیه و چین بوجود بیاورد.
دولت بوش دو سال قبل اهمیت هندوستان را برای سیاست خارجی آمریکا اذعان کرده بود. دولت سابق مشاهده کرده بود که هندوستان در مسیر تبدیل شدن به ابرقدرتی است که می تواند با چین رقابت کرده و حتی از آن پیشی هم بگیرد. دولت همچنین از روی پژوهش ها می دانست که جمعیت هند تا سال 2030 احتمالا از جمعیت چین فراتر خواهد رفت. اما درک این نکته که روابط نزدیکتر با هند برای سیاست آمریکا در داخل کشور و در آن نقطه از جهان ضروری بود.
یشتر سالهای حکومت بوش بین 2001 و 2008 را به خود مشغول کرد. چندین عامل در تاخیر حصول چنین نتیجه گیری مهمی نقش داشت. پس از اینکه هند در سال 1974 یک بمب هسته ای آزمایش کرد، غرب از آن فاصله گرفت و در نتیجه هند به چین و روسیه نزدیکتر شد. این کار بازار بزرگی در زمینه کالاهای مصرفی و تجهیزات نظامی برای آن کشورها گشود. نکته طنز آمیز اینجاست که تحریم غرب در طول چندین دهه، مانع از این نشد که دلالان اسلحه اسرائیلی از بودجه نظامی هندوستان سهمی نبرند. این مبلغ تا سال 2007 به سالانه 15 میلیارد دلار بالغ می شد. متاسفانه حملات تروریستی 11 سپتامبر در سال 2001، تغییر روابط با هندوستان را شتاب بخشید. تراژدی 11/9 به سردی روابط بین دهلی نو و واشنگتن انجامید، زیرا واشنگتن معتقد بود پاکستان برای آغاز یک جنگ موفق علیه طالبان و القاعده در افغانستان، بسیار مهم است و به همین دلیل به پاکستان نزدیکتر شد. این امر موجب شد آمریکا پاکستان را به عنوان متحد اصلی خود در منطقه تلقی کند.
آمریکن فری پرس همچنین به رابطه هند و پاکستان به عنوان دو همسایه و رقیب دیرین میپردازد و مینویسد: برای درک خصومت تلخی که همیشه در روابط هند-پاکستان وجود داشته، باید به خاطر بیاورید که آن دو یک تاریخ سیاسی غامض دارند که به درگیری های مرزی منجر شده و آنها را تا آستانه جنگ هسته ای پیش برده است. آنها همچنین بر سر کشمیر جنگ هایی انجام داده اند. این مناقشات از آنجا آغاز شد که انگلیس در سال 1947 منطقه را به دو قسمت با نام های اتحادیه هند و حکومت پاکستان تقسیم کرد و کشمیر را به عنوان یک منطقه مورد مناقشه بین آن دو باقی گذاشت. دریاسالار لرد لوئیس مونباتن مسئولیت طرح بزرگ تفکیک را بر عهده گرفت. از زمان مونباتن، روابط میان دو کشور با مساله همراه بوده است و این موضوع که هر دو کشور صاحب سلاح های اتمی هستند، جامعه جهانی را می ترساند.
روشن بود که تا سال 2007، دولت بوش در پشت پرده پیشرفت های قابل توجهی در برقراری روابط کاری بهتر با دهلی نو صورت داده بود. این تلاش ها در سال 2008 که کنگره یک قرارداد هسته ای با هند را تصویب کرد، نتیجه داد. برای پاکستان این یک نشانه بود که آمریکا مصمم است هندوستان را به یک متحد مهم در منطقه تبدیل کند. اتحادیه اروپا بلافاصله از طریق هیات هایی از این روند پیروی، و اظهار کرد که هندوستان برای غرب یک شریک اقتصادی بسیار مهم است. زیربنای همه آن حرکت ها را چندین هدف بسیار مهم تشکیل می داد. یکی از آنها گشودن هندوستان به عنوان یک بازار عمده بود. هدف دیگر متقاعد ساختن هند به گسترش نقش خود در جنگ علیه تروریسم بود. پتانسیل هند به عنوان یک خاکریز در مقابل طرح های سیاسی چین در آن بخش از جهان، سومین هدف بود. و آمریکا می خواست میانجی مناقشات بین پاکستان و هند باشد. در پاکستان، ایجاد روابط حسنه جدید آمریکا با هندوستان، به مزاج ارتش این کشور خوش نیامد. ارتش پاکستان به جای اینکه روی القاعده و طالبان متمرکز شود، هند را کانون توجه خود قرار داد و بدین ترتیب تعهدات خود را در قبال شکست تروریسم در خاک خودش محدود ساخت. این کار باعث وحشت ژنرال های آمریکا شد. از آوریل 2009، اکثر منابع نظامی پاکستان به سمت مرز هندوستان چرخیده اند، نه افغانستان.
نویسنده همچنین به رویکرد اوباما در قبال هندوستان پرداخته و مینویسد: با این وجود دولت اوباما در پیگیری سر مشق سلف خود یعنی بوش در گسترش روابط با هندوستان مصمم به نظر می رسد. به همین خاطر است که از نزدیک این انتخابات اخیر را دنبال خواهد کرد. دولت می داند که احتمالا یک حکومت ائتلافی در هند بر سر کار خواهد آمد، اما امیدوار است این حکومت خیلی چپگرا نبوده و کمونیست ها، که طرفدار حمایت از تولیدات داخلی هستند، در آن حضور گسترده ای نداشته باشند. این کار پتانسیل عملکرد موفق شرکت های آمریکایی و اروپایی را در بازار هند محدود خواهد کرد. با در نظر گرفتن این موضوع، انگلستان هشدار داده است که اگر حکومت جدید هند تصمیم بگیرد دسترسی به بازار های عظیمش را محدود کند، نتیجه این کار تضعیف بیشتر ارزش روپیه در برابر دلار آمریکا خواهد بود. اما در برابر قدرت اقتصادی هندوستان، که واشنگتن معتقد است از پتانسیل پیشی گرفتن از نرخ های رشد چین برخوردار است، این تهدیدها به حساب نمی آیند.
اما کارشناسانی هستند که فکر می کنند انتخابات هندوستان به تشکیل یک حکومت ائتلافی ضعیف با یک برنامه چپی خاتمه خواهد یافت، که مسیر آنرا در رسیدن به مرتبه یک ابرقدرت اقتصادی تخریب خواهد کرد.