به گزارش خبرگزاری فارس، نشست سه جانبه آمریکا، پاکستان و افغانستان درباره بررسی تحولات اوضاع بحرانی منطقه جنوب آسیا، روز (چهار شنبه هفته گذشته) در واشنگتن برگزار شد.
نتایج این نشست که با ابراز تاسف و خوش بینی طرف آمریکایی برای کاهش بحرانهای امنیتی ناشی از ضعف نیروهای اشغالگر خارجی در ادامه مبارزه با تروریسم بینالمللی و نیز تعهد دولتهای کابل و اسلام آباد در این باره همراه بود، نتوانست از باز خورد افکار عمومی این کشورها، منطقه و جهان بکاهد.
تازهترین گزارشها از افغانستان حاکی است که در جریان بمباران هوایی سه شنبه اشغالگران خارجی به رهبری آمریکا، یکصد غیر نظامی و عمدتاً زنان و کودکان در ایالت "فراه " افغانستان جان باختند.
این حادثه ناگوار و ضد انسانی اگر چه اولین و آخرین اقدام ناهماهنگ نیروهای خارجی بر ضد مردم مظلوم افغانستان نیست، اما توانست دولتمردان کابل و نمایندگان مجلس این کشور را بیدار کرده و به واکنش جدی وادار سازد.
دستور تحقیق و بررسی این رخداد ناشایست از سوی "حامد کرزی " رئیس جمهوری افغانستان که پیش از این نیز اعتراضات متعددی را در همین رابطه ابراز نموده است، اگر چه به اعتقاد برخی ناظران در ارتباط با انتخابات ریاست جمهوری پیش روی این کشور ارزیابی می شود، اما توانست با قول اوباما بر سر مکانیسمی برای جلوگیری از کشتار غیر نظامیان بیانجامد.
مجلس نمایندگان افغانستان نیز در صدد است با قانونمند کردن اقدامهای نیروهای خارجی در این کشور که مدتهاست کشتار توجیه ناپذیر غیر نظامیان افغان را در دستور کار دارد، به افسار گسیختگی اشغالگران در لوای آنچه که مبارزه با تروریسم و طالبانیسم است، پایان دهد.
بنا به اظهار کارشناسان سیاسی، تحرکات دیپلماتیک همراه با اقدامهای نظامی که در جبهه داخلی و خارجی افغانستان، این زخم التیام نیافته اسلام در جنوب آسیا جریان دارد، از دو منظر قابل تأمل و بررسی است:
نخست ضعف ملموس جریان حاکمیت در کابل است که به دلیل وجود و حضور اشغالگران خارجی و محدودیت های ناشی از آن توجیه پذیر جلوه می کند.
این پروسه سیاسی – اجتماعی بیم و تشویش از بروز شورشهای غیرقابل کنترل مردمی را در راستای عملکرد حاکمیت مزبور افزایش داده و همین امر مقام های فعلی افغان را به چاره جویی سریع با کمک آمریکا و متحدان غربی آن، ناگزیر ساخته است.
دوم نیروهای اشغالگر خارجی از وقوع محتمل این شورشها و وحدت رویه قومیت ها و مذاهب افغان در برخورد با عوامل خارجی که در حافظه تارخی افغانها وجود دارد در هراس به سر می برند.
از این رو، دو عامل مزبور در ادامه تحولات رو به گسترش افغانستان نگرانند که به دلیل از دست دادن حمایت های مردمی، احیاء مجدد طالبانیسم در افغانستان و حتی پاکستان ممکن شود.
رفتار دو گانه حاکمیت های کنونی در کابل و اسلام آباد با آنچه که طالبان میانه رو پنداشته می شود، نه تنها امکان بروز پیدا نکرده، بلکه با شکست نیز روبر شده و دلیل متقن آن تشدید درگیریها در این دو کشور است.
در مقابل رفتار گرایی سیاسی دوگانه و پیچیده واشنگتن در برابر تروریسم و طالبانیسم و نهایتاً القاعده نتیجهای در برنداشته است.
مذاکره آمریکا با طالبان برای مشارکت در امور سیاسی و ائتلاف با دیگر نیروهای افغان و فشار برای سرکوب طالبان پاکستانی، نشان دهنده اهداف فرا منطقهای واشنگتن در بزنگاه جنوب آسیا و شبه قاره هند است.
مسلماً در چنین پروسهای مهار و کنترل قدرتهای منطقهای هندوستان، چین و روسیه به عنوان مخالفان بالقوه، نظام تک قطبی مطمح نظر است.
استراتژی بی رحمانهای که بهای تحقق آن به مردم منطقه تحمیل شده و کشتار غیر نظامیان مسلمان را در کشورهای هدف به ساز و کاری عادی بدل کرده است.