بهزاد کاظمی
نام و مرام عباس در میان قله هاى رفیع ایثار و فداکارى فرزندان آدم از برجستگى خاصى برخوردار است که آن حضرت را بى مانند و مثال زدنى مىسازد.
او آیینه تمام نماى فضیلت و کرامت و الگوى اخلاص و فتوت است. گویى هر خصلت نیک و صفت پسندیده انسانى در وجود او جمع شده به نحوى که نام و یاد او با ادب، وفا، ایثار و جانبازى، قرین و همراه است.
عباس، عطشان جانبازى و از خودگذشتگى و علمدار عشق و وفاست. او تشنه اى است که همه تشنگان تاریخ را سیراب مى کند و شیفتگان حقیقت و فضیلت را به سرچشمه علم و یقین و کوثر ایمان و معرفت رهنمون مىشود.
ابوالفضل العباس اسوه اى است در امتداد اسوه ها و فراتر از اسطوره ها که نور وجودش نه تنها یکتاپرستان بلکه بنى آدم را تا نهایت تاریخ و پایان عمر جهان به سوى حقیقت هدایت مىکند.
او عشق به اهل بیت(ع) را از مادربزرگوارش، فاطمه کلابیه (ام البنین) به ارث برده بود. همان زنى که براى حسن، حسین، زینب و ام کلثوم، یادگاران عزیز حضرت زهرا(س) مادرى مى کرد و خود را خدمتکار آنان مى دانست. وقتى او را «فاطمه» صدا مى کردند، مى گفت: «مرا فاطمه خطاب نکنید تا یاد غم هاى مادرتان زنده نشود، مرا خادم خود بدانید.»
با ولادت حضرت عباس در فضاى خانه امیرالمومنین(ع) آمیزه اى از غم و شادى به وجود آمد. شادى براى این مولود خجسته و غم و اشک براى آینده این فرزند در کربلا، چرا که امیرالمومنین(ع) وقایع جانگداز روز عاشورا و دشت کربلا را به وضوح مىدید.
عباس در خانه امیرالمومنین(ع) در دامان مادربزرگوارش و کنار امام حسن(ع) و امام حسین(ع) رشد یافت و تربیت شد. استعداد ذاتى و تربیت خانوادگى او سبب شد که در کمالات اخلاقى و فضایل معنوى پا به پاى رشد جسمى پیش رود و جوانى کاملا شایسته و ممتاز شود.
آن حضرت نه تنها در قامت و اندام رشید بود بلکه در خرد و معرفت و جلوه هاى انسانى و اخلاقى هم رشید بود.
همانگونه که چهره اش زیبا بود و به همین جهت «ماه بنى هاشم» لقبش داده بودند، خلق و خویى زیبا و پسندیده داشت و صورت و سیرتش داراى جمال و کمال بود.
در تمام صحنه ها در همراهى و پیروى از پدر، همگام با برادران عزیزش حضور داشت. گویا مى دانست براى چه روز بزرگى و چه رویداد عظیمى ذخیره شده و بى صبرانه انتظار مى کشید تا در رکاب حجت خدا و امام زمانش جاننثارى کند.
عباس همه رشادت و هیبت و توان خود را وقف برادر و امام خویش کرده بود. دشمنان اهل بیت(ع) رعب بسیارى از او در دل داشتند تا آنجا که از نامش هم به خود مىلرزیدند.
قهرمانى و شجاعت و رشادتش همه جا زبانزد بود. وفایش به امام حسین(ع) و جوانمردى و فداکارى اش سایه امنى بود که گرفتاران در پناه آن آرام مى گرفتند و احساس امنیت مىکردند.
امام سجاد(ع) فرمود: «خدا عمویم عباس را رحمت کند که در راه برادرش ایثار و فداکارى کرد و از جان خود گذشت، چنان فداکارى کرد که دو دستش قطع شد. خداوند نیز به او همانند جعفربن ابیطالب در مقابل آن دو دست قطع شده دو بال عطا فرمود که با آنها در بهشت با فرشتگان پرواز مى کند. عباس نزد خدا مقام و منزلتى دارد بس بزرگ که همه شهیدان در قیامت به مقام والاى او غبطه مىخورند.»
از دیگر ویژگى هاى برجسته حضرت ابوالفضل بصیرت و شناخت عمیق و پایبندى استوار او به ولایت و راه حق است که امام صادق(ع) به آن اشاره فرمودهاند: «عموى ما عباس داراى بصیرتى نافذ و ایمانى استوار بود. همراه اباعبدالله الحسین(ع) جهاد کرد و آزمایش خوبى داد و به شهادت رسید.»
ایثار و جانبازى بى نظیر عباس پیوسته حرکت آفرین و الهام بخش فداکارى هاى بزرگ در راه دین و عقیده بوده و جانبازان و ایثارگران راه حق همواره خود را پیرو و رهپوى آن الگوى جاودان جانبازى و فداکارى مىدانند.
افتخار بزرگ جانبازان عزیز انقلاب اسلامى و جنگ تحمیلى نیز در همین تاسى به حضرت ابوالفضل العباس است و نامگذارى روز میلاد آن حضرت به نام روز جانباز فضیلتى عظیم و فرصتى مغتنم براى همه جانبازان به شمار مى آید تا با اندیشه و تعمق در ویژگى هاى آن حضرت خود را هر چه بیشتر به آن مظهر عشق و صفا و سمبل فضیلت و کرامت نزدیک سازند.