بتینا مارکس
دولت اسراییل روز دوشنبه تصمیم گرفت آویگدور لیبرمن، سیاستمدار دست راستى و رییس حزب ناسیونالیست راست گراى «اسراییل بیتنو» را به عضویت کابینه خود درآورد. رییس حزب مهاجران روس اسراییل بیتنو پیش از هر چیز در نظر دارد، اسراییلى هاى یهودى و عرب را از هم جدا کند و دو دولت متجانس قومى بوجود آورد. این موضوع بیش و پیش از هر چیز صدها هزار عرب اسراییلى را هدف قرار مىدهد.
آویگدور لیبرمن رییس حزب ماوراى راست اسراییل بیتنو قرار است وزیر مقابله با تهدیدات استراتژیک شود. در این میان خود این مرد، تصویرگر یک تهدید استراتژیک است. هنوز زمانى طولانى از این قضیه نمى گذرد که او از جمله به دولت اسراییل پیشنهاد کرد که موشک هایى را به سوى تهران پرتاب کند.
از مواد برنامه انتخاباتى او که برایش 11 کرسى از مجموع 120 کرسى پارلمان اسراییل (کنست) را به ارمغان آورد، یکى هم موضوع بیرون راندن عرب هاى اسراییلى از دولت است که او با آرامش خاطر به آنها به عنوان خائن و ستون پنجم دشنام مى دهد. او هم زمان مى خواهد سرزمین هاى اشغالى فلسطینى را که شهرک هاى یهودى نشین در آنجا قرار دارند، تصرف کند. او عقب نشینى یکجانبه را آنگونه که ایهود اولمرت نخست وزیر اسراییل آن را یکبار مطرح کرده بود قاطعانه رد مى کند. لیبرمن بیشتر علاقه دارد که نمایندگان عرب پارلمان اسراییل را گوشه دیوار بگذارد و غزه را با خاک یکسان کند. چنین نیست که این اظهارات همینطور از دهان یک سیاستمدار پرحرارت در رفته باشد، بلکه نشانه هایى از اعتقادات عمیق لیبرمن است که سیاست هاى خود را بر نژادپرستى استوار مى کند و براى رسیدن به اهداف سیاسى و ملى به کاربرد زور و خشونت باور دارد.
سالهاست که بخاطر اتهامات مطرح شده علیه لیبرمن، پلیس اسراییل در مورد او در حال تحقیق است، اما او در این رابطه تنها نیست. در تنها دموکراسى خاورمیانه، که اسراییل با رغبت و غرور خود را بدینگونه توصیف مى کند، سیاستمدارانى وجود دارند که حضورشان در کشورهاى غربى غیرقابل تصور است:
رییسجمهورى که در مظان این اتهام قرار دارد که به زنان زیردست خود تجاوز کرده است، نخست وزیرى که پلیس در مورد اتهام سودجویى و رانت خوارى علیه او در حال تحقیق است، دو وزیر سابق دادگسترى که به دلایلى مشابه دادگاهى شده اند، یک وزیر سابق بهداشت که بخاطر قاچاق مواد مخدر در زندان است و سیاستمدارانى که احزاب و باورهاى خود را مثل پیراهنشان عوض مى کنند و دیگرانى که دیگر باورى ندارند، مانند نمایندگان حزب کار در پارلمان که آماده اند با فردى مانند لیبرمن بر سر میز کابینه بنشینند. اصل حضور در کابینه است.
علاوه بر این، ائتلاف جدید دولتى، غیردمکراتیک ترین ائتلاف از زمان تاسیس دولت اسراییل است. چهار حزب از پنج حزب دولتى به هیچ وجه ساختارى دمکراتیک ندارند. آنها انجمن هایى از اقلیتهایى هستند که تنها کارشان این است که راه را براى به قدرت رسیدن رییس حزبشان هموار کنند.
همچنین حزب کادیما که سال پیش توسط آریل شارون تاسیس شد، ساختار روشنى ندارد. نه شوراى مرکزى اى دارد و نه هیات رییسه اى. اولمرت فهرست نامزدهاى نمایندگى پارلمان حزب را در توافق با افراد مورد اعتمادش تنظیم مىکند و حال براى اینکه قدرتش را نگه داشته و تثبیت کند، با یک افراطى دست راستى مانند لیبرمن همپیمان مىشود.
این امر بایستى نگرانى دوستان و موتلفان اسراییل در جهان را برانگیزد، زیرا یک دولت محاسبه ناپذیر اسراییلى نه تنها تمامى منطقه بى ثبات خاورمیانه را به خطر مى اندازد، بلکه پیش از هر چیز آینده دولت یهودى به مثابه دولتى دمکراتیک و کثرت گرا(!) را به خطر مى افکند، دولتى که مکان و گریزگاه امنى براى یهودیان جهان است(!) با ورود آویگدور لیبرمن به دولت اسراییل، تمام امیدها براى دست کم عقب نشینى محدود یکجانبه از مناطق اشغالى، ایجاد ثبات و شاید ازسرگیرى مذاکرات صلح با فلسطینیان، از میان رفت.