از زمان تاسیس در سال 1977، مرکز سیمون ویزنتال به یکى از مهمترین و با نفوذترین سازمان هاى یهودى در دنیا تبدیل شده است. این مرکز که مقر آن در لس آنجلس قرار دارد، داراى دفاترى در نیویورک، بیت المقدس، پاریس، میامى، تورنتو و بوئنس آیرس است و داراى بیش از 000/300 عضو و درآمد سالیانه اى در حدود 30 میلیون دلار است.
«موزه تساهل» متعلق به این مرکز که در لس آنجلس غربى قرار دارد و نسخه یهودى ـ صهیونیستى تاریخ را ارایه مى دهد، سالیانه 000/350 بازدیدکننده دارد که ده ها هزار نفر از آن ها دانش آموزان مدارس هستند که با اتوبوس به این محل آورده مىشوند.
با این که مرکز خود را یک سازمان حقوق بشر با هدف حفظ خاطره هولوکاست و اشاعه فرهنگ مفاهمه و تساهل مى داند، در واقع یک سازمان تبلیغى است که پیشبرد منافع یهود و صهیونیست ها را در دستور کار دارد.
نفوذ سیاسى
این مرکز و رییس آن، خاخام ماروین هایر، از قدرت سیاسى بسیار برخوردار است. به گفته لسآنجلس تایمز«هایر در مجلس، سنا و نیز در اتاق هاى جلسات هیات ها و حتى هالیوود از قدرت بىسابقهاى برخوردار است.»
از بین حامیان برجسته و ثروتمند این مرکز مى توان به رییس جمهور جورج دبلیو بوش؛ فرماندار کالیفرنیا آرنولد شوارتزنگر، سناتور هیلارى رودهام کلینتون(از نیویورک)، سناتور چارلز اى شومر (از نیویورک)، آنتونیو ویلاریگوزا شهردار لس آنجلس و مورتیمر زوکرمن ناشر نشریات «اخبار ایالات متحده و گزارش جهان» و «ماهنامه آتلانتیک» اشاره کرد.
یکى از اصلى ترین حامیان هایر، رونالد اى آرنال، یک تاجر کالیفرنیایى است که نقش مهمى در راه اندازى مرکز داشت. او با ثروتى در حدود 2میلیون دلار، از بازیگران عمده سیاست هاى دولتى و ملى بوده است.
درآمد عمومى
درآمد سالانه مرکز در سال مالى 2002 - 2003 در حدود 30 میلیون دلار بود که 17 میلیون دلار آن حاصل کمک هاى عمومى و 10 میلیون دلار(یعنى یک سوم کل) از محل مالیات هاى اختصاص داده شده است. از آن 10 میلیون دلار پول مالیات، 6 میلیون دلار مربوط به ایالت کالیفرنیا، 6/2 میلیون دلار مربوط به دولت فدرال، 1 میلیون دلار مربوط به شهرک نیویورک و 228147 دلار مربوط به ایالت نیویورک بود.
این که سهم بزرگى از درآمد مرکز ناشى از کمک هاى عمومى است، نشان دهنده قدرت سیاسى آن است.
مرکز ثروتمند هایر حتى در زمان کسرى بودجه، مى تواند بر کمک هاى سیاستمداران حساب کند. به عنوان مثال در سال 1985، نمایندگان کالیفرنیا با راى خود 5میلیون دلار به عنوان کمک هاى دولتى به این مرکز اختصاص دادند. در سال 1995، مجلس ایالتى 5 میلیون دلار دیگر به این مرکز کمک کرد.
اختصاص این مبلغ به موزه تساهل مرکز (که معادل کل بودجه شوراى هنر کالیفرنیا در سال 2004 بود) از محل پول هایى انجام شد که به مدارس عمومى ایالت اختصاص داده شده بود. حامى این هدیه فوق العاده جمعى از سیاستمداران متعلق به هر دو حزب، از جمله فرماندار، پیت ویلسون بود.
به علاوه، مرکز فوق دستکم 5 میلیون دلار از طرف دولت فدرال دریافت کرده است و قانون مربوط به این کمک با حمایت نماینده کنگره، هانرى وکسمن تصویب شد.
هفته نامه لس آنجلس طى گزارشى نوشت: «موضوعى که به یک رسوایى تبدیل شده است، این است که پول هاى اختصاص داده شده به برنامه «ابزارهاى تساهل» موزه(مرکز ویزنتال) تبدیل به یک ردیف بودجه شده است و این به آن معناست که این مبلغ هر ساله توسط فرماندار(با تصویب مجلس) به این مرکز اختصاص داده مى شود و به این ترتیب فرآیند معمول اختصاص این قبیل کمک هاى مالى دور زده شده است.» این هفته نامه همچنین در زمینه قدرت سیاسى که چنین موضوعى را ممکن مى کند افزود: «ثروت موزه گواهى خوبى به قدرت لابى رییس این مرکز، به نام خاخام ماروین هایر است. به مدت بیش از یک دهه و نیم، هایر داراى حمایت پرقدرتى از سوى قانونگذاران هم دمکرات و هم جمهوریخواه، از فرماندار سابق، پیت ویلسون؛ و رهبر سابق دمکرات ها، ویلى براون گرفته تا رییس جمهور جورج بوش و وزیر دفاع، دونالد رامسفلد بوده است؛ کسى که هایر را به جلسات توجیهى جنگ عراق دعوت مىکرد.
مرکز هایر در زمینه فرهنگى نیز توفیق فراوانى در زمینه پیشبرد دستور کار خود داشته است. بخش «موریا فیلمز» این مرکز تاکنون چند فیلم کوتاه تولید کرده است. به عنوان مثال، «راه طولانى تا خانه »فیلمى که در سال 1997 ساخته شد، نگاهى بسیار طرفدارانه نسبت به صهیونیست ها به وقایع سال هاى 1945 - 1949 دارد و با دیدى شفقت آمیز تصویر یهودى هایى را که بازمانده اردوگاه هاى آلمان در جنگ جهانى دوم بودند و نیز تاسیس پیروزمندانه دولت صهیونیست در فلسطین را به تصویر مى کشد. حتى گروه هاى تروریست یهودى، مانند ایرگون و دسته استرن، نیز به صورتى که گویا اعمال آن ها قابل درک است ترسیم شدهاند.
مرکز ویزنتال به عنوان یک مرکز غیررسمى سانسور فیلم عمل مى کند. معمولاً سازندگان فیلم ها از این مرکز مى خواهند فیلم هایى را که قرار است تولید شوند غربال کنند. این مرکز قدرت کافى براى ممانعت از تولید یک فیلم دارد. به گفته یک روزنامه نگار که پیگیر مسایل هالیوود است، مرکز هایر «چندین سال است که در زمینه صنعت سرگرمى دخالت داشته و اغلب با مرور فیلمنامه ها با فیلمسازها و استودیوها در رابطه با تولید فیلم هاى مربوط به یهودیان مشورت مى کند. این مرکز بر روى همه چیز، از فیلم «تاریخ مجهول آمریکا» در سال 1998 تا سریال تلویزیون شبکه اى بى سى به نام جنگ و یادآورى در سال 1989 کار کرده است.
در سال 2004، مرکز از مقامات فرانسوى خواست کتاب «صنعت هولوکاست» را ممنوع کنند. این کتاب مطالعه اى تحریک آمیز توسط یک دانشمند یهودى آمریکا به نام نورمن فینکلشتاین است که از پر فروش ترین کتاب ها در اروپا بوده است. یکى از مقامات مرکز اظهار داشت که این کتاب خطر بسیار بزرگى است و باید در فرانسه ممنوع شود چون مملو از ایده هاى تجدیدنظرگرانه در زمینه هولوکاست و محرک احساسات ضدیهود است.»
سابقه بىمسئولیتى
رفتار سخاوتمندانه سیاستمداران با مرکز سیمون ویزنتال نمونه مشابهى نیز در میان مطبوعات دارد. رسانه هاى آمریکایى به سادگى سابقه قابل تایید مرکز در زمینه بىمسئولیتى و فریب را نادیده مىگیرند.
این مرکز در مجله مرتبط به خود به نام پاسخ، و در سایر موارد تبلیغاتى، دائماً در حال ترسیم چهره اى ترسناک از لژیونرهاى ضدیهود که از فرط نفرت به سر حد جنون رسیده بودند ارایه مى دهد که تصمیم خود را براى ریشه کن کردن تمام یهود به عنوان راه حل نهایى گرفته اند. سابقه این مرکز در زمینه ارایه تصویر اغراق آمیز از احساسات ضدیهود براى گرفتن پول از منابع مختلف بر کسى پوشیده نیست. حتى انجمن ضد افترا، که یک گروه یهودى- صهیونیستى عمده دیگر است، اذعان کرده است که این مرکز ادعاهاى غیردقیق و اغراق آمیزى در رابطه با احساسات ضد یهود به منظور کسب درآمد مى کند. به عنوان مثال، این ائتلاف متوجه شده است که نامه اى که مرکز براى جلب کمک هاى مالى نوشته است مملو از عبارت هایى دروغین و اغراق شده در زمینه احساسات ضدیهود در ایالات متحده و اروپاست.
در سال 1998، مرکز گزارشى منتشر کرد که در آن رفتار دولت سوییس را با یهودى ها طى جنگ جهانى دوم به شدت محکوم کرد. آن گزارش مورد توجه وسیع رسانه ها قرار گرفت و در آن ادعا شده بود که مقامات سوییسى یهودى ها را در «اردوگاه هاى کار اجبارى» نگهدارى مى کردند. نویسنده نامه ادعا مى کرد که طى سال هاى جنگ، سوییسى ها واقعاً دگر آزار بوده اند. آن ها قصد داشتند به یهودى ها صدمه بزنند و این کار را تعمداً انجام مى دادند. در حقیقت این گزارش به قدرى غیردقیق بود که خود سیمون ویزنتال، آن را رد کرد هر چند تحریف هاى موجود در آن گزارش نهایتاً شناسایى و اعلام شد، ولى کار خود را کرده بود.
در سال 1999، مرکز یک عکس دستکارى شده زمان جنگ از اردوگاه آشویتس بیرکناو را در پایگاه اینترنتى خود قرار داد. این عکس داراى تیتر «گالرى عکس: ورود مجارستانى ها در آشویتس» و زیرنویسى به این مضمون بود: «در حالى که این زندانیان براى کار اجبارى آماده مى شدند، بسیارى از دوستان آن ها در اتاق هاى گاز کشته شده و در کوره هاى آدم سوزى خاکستر شدند، دود حاصل از سوختن در زمینه عکس مشخص است.» در حقیقت این عکس با اضافه کردن دود دروغین تغییر یافته بود تا شاهدى بر ادعاى فرد بازمانده در مورد به آسمان رفتن دود از دودکش هاى کوره هاى آدم سوزى اردوگاه باشد. تنها بعد از این که دروغ این عکس معلوم شد، مرکز آن را از پایگاه اینترنتى خود برداشت.
برخى از اعلامیه هاى این مرکز باعث رنجش تعداد فراوانى از مسیحى ها شده است، مانند این اتهام خاخام هاپر که مل گیبسون و فیلم او «مصائب مسیح» باعث «تحقیر توده هاى یهودى مى شود و ممکن است سبب به مخاطره افتادن جان یهودى ها شود.» هایر همچنین رهبران یهودى ها طى جنگ جهانى دوم را سرزنش کرده و مى گوید: «از پاپ پیوس دوازدهم به پایین، تمام رهبران مسیحى در بهترین حالت، خود را به ندیدن زده و از خود حفاظت کردند و همگى تماشاچى هایى بودند که حتى گاهى اوقات به نازى ها در رسیدن به راه حل نهایى کمک مى کردند.» هایر ضمن ادعاى عجیبى که با هیچ یک از شواهد تاریخى همخوانى ندارد، مى گوید که پاپ پیوس دوازدهم براى پیروزى هیتلر در جنگ جهانى دوم دعا کرده است و پول کلیسا را به رهبران آلمانى براى جنگیدن با شوروى کمونیسم داده است.
اسراییل و صهیونیسم
مرکز سیمون ویزنتال از حامیان پر و پا قرص اسراییل و رژیم فوق نژاد پرست یهودى آن است. به گفته هایر: «هر اتفاقى که براى اسراییل بیفتد، به تمام یهود مربوط است.» وى همچنین در جایى گفته است که:« اجازه دهید فراموش نکنیم که بعد از هولوکاست که امید چندانى نداشتیم و یهودیان فراوانى کشته شده بودند، این اسراییل بود که ما را گرد هم آورد، غرور و ایمان ما را زنده کرد و به ما انگیزه اى براى پیشرفت داد.» بنابراین، مرکز شدیداً از سیاست هاى سرکوب، اشغال، خلع ید و تبعیض نهادینه شده علیه غیریهود در اسراییل طرفدارى مىکند.
این مرکز همچنین حامى تعصب مذهبى یهود است و اصرار دارد که تصرف سرزمین فلسطین(صهیون) فرمان خداست که در متون مقدس عبرى آمده است. هایر مى گوید: «در حقیقت، بازگشت ما به صهیون همیشه بر این حقیقت مبتنى بوده است که این کار بازگشت به ریشه هاى تاریخى و مذهبى ماست.»
مرکز، حامى آن دسته از سیاست هاى کشور صهیونیستى است که توسط جامعه جهانى محکوم شده است و در تناقض با قطعنامه هاى شوراى امنیت سازمان ملل قرار دارد. به عنوان مثال، این مرکز بارها از طرح حصار امنیتى اسراییل، که بخشى از سیاست بلند مدت اسراییل براى تصرف زمین هاى غیریهودیان است و توسط دادگاه بین المللى غیرقانونى تشخیص داده شده است، حمایت کرده است.
این مرکز به صورت علنى از دو رهبر اسراییلى(یعنى مناخم بگین و اسحاق شامیر) که هر دو سوابق ثابت شده تروریستى دارند، تقدیر به عمل آورده است.
در سال 2002 این مرکز طرح هایى براى ایجاد «موزه تساهل» در بیت المقدس اعلام کرد. این موضوع حتى براى برخى از یهودیان اسراییل هم غیرقابل تحمل بود. معاون سابق شهردار بیت المقدس، مرون بنونیستى، ناراحتى خود را در مقاله اى که در یک روزنامه با نفوذ اسراییلى چاپ شد به این صورت بیان کرد: «به سختى مى توان پروژه اى چنین خیال پردازانه، نامربوط، خارجى و خود بزرگ بینانه مانند موزه تساهل را تصور کرد. صرف تلاش براى چسباندن کلمه تساهل به ساختمانى که تا این اندازه با محیط خود در تناقض است، مسخره به نظر مى آید ... نیازى به هدر دادن کلمات براى نشان دادن پوچى موزه تساهل نیست. این موزه در بخشى از یک گورستان قدیمى مسلمانان تاسیس مى شود که بخش دیگرى از آن از مدت ها پیش تبدیل به پارکینگ شده است و اکنون مى خواهیم فضایى بر بالاى آن ایجاد کنیم تا به مردم تساهل، احترام متقابل و همزیستى بیاموزیم.» بنونیستى در پایان نوشت: «پروژه موزه تساهل باید بدون هیچ گونه تساهلى ریشهکن شود.»
تبلیغات جنگ
مرکز ویزنتال داراى سابقه طولانى از تبلیغات براى جنگ است. مدت ها قبل از تهاجم آمریکا به عراق در مارس ،2003این مرکز خواهان حمله آمریکا به این کشور بود و دلیل این کار خود را خطر فرضى ناشى از وجود رژیم عراق عنوان مىکرد.
در سال 1990، هایر در مجله نیوزویک نوشت: به نظر من ایالات متحده باید به پیشروى ادامه دهد. شاید این کار فردا انجام نشود، ولى باید به زودى انجام شود... سه سال بعد عراق داراى سلاح هاى هسته اى خواهد بود. در اوایل سال 1991 مرکز با اعلام «خبرى وحشتناک» عنوان کرد که زندانى هاى جنگى ایران توسط گاز زیکلون در اتاق هاى گازى که اختصاصاً توسط شرکت آلمانى رمالابورتکنیک براى عراق ساخته شده اند، به قتل مى رسند. مجله پاسخ که توسط مرکز منتشر مى شود، همچنین اظهار داشت که اتاق هاى گاز عراق شبیه اتاق هاى عمل موزاییک کارى شده اند و هر اتاق گاز داراى یک اتاق مشاهده نیز هست که توسط شیشه بسیار محکمى از آن جدا شده است.
در ماه هاى قبل از تهاجم آمریکا به عراق مرکز در حال ارایه دلایل تبلیغاتى بیشترى به آمریکا براى شروع جنگ بود. این مرکز در اکتبر سال 2002 اعلام کرد که حمله همه جانبه به عراق ضرورى است چون رژیم صدام حسین در حال انبار کردن سلاح هاى کشتار جمعى است و به این دلیل «به تمام دنیا و به خصوص قطعنامه هاى شوراى امنیت سازمان ملل دهان کجى کرده است.» این مرکز در ادامه اتهام هاى خود افزود: «صدام به تنهایى تهدیدى براى نظم و ثبات جهانى است. در حالى که رژیم هاى دیگرى نیز سلاح هاى کشتار جمعى شیمیایى و بیولوژیک دارند، تنها صدام است که با اشتیاق فراوان از آن ها استفاده کرده است.»
دامن زدن به فتنه
در مجله عضویت، فیلم ها و اعلان هاى عمومى، خاخام هایر و مرکز وى با مهارت با ترس ها، نگرانى ها و حساسیت هاى یهودى ها بازى مى کند و به خصوص استفاده فراوانى از داستان هولوکاست مى برد. این فرد در دامن زدن به فتنه اى که مورخ آمریکایى، الفرد لیلینتال، «جنون هولوکاست» مى نامد، نظیر ندارد.
مدیر مرکز هولوکاست یاد واشم اسراییل مى گوید: «خاخام هایر و مرکز ویزنتال از نظر من، افراطى ترین استفاده را از هولوکاست مى کنند. مردم یهود کارهاى نامعقول زیادى انجام مى دهند ولى مرکز ویزنتال این موضوع را به اوج خود رسانده است. این مرکز از مسایل حساس براى جلب کمک هاى مالى استفاده مى کند.جودیت میلى، روزنامه نگار نیویورک تایمز مى گوید: «موفقیت عظیم مرکز سیمون ویزنتال معنى تازه به یک شوخى خانگى داده است. این که هیچ کسب و کارى مانند کسب و کار شواه نیست.(شواه معادل عبرى هولوکاست است).
این مرکز، بازیگر اصلى آن چیزى است که فینکلشتاین آن را زورگیرى توسط اسراییل و سازمان هاى یهودى مى نامد که هدف آن ها اخاذى میلیاردها دلارى از کشورها و شرکت هاى اروپایى است. خود فینکلشتاین پسر یکى از بازماندگان هولوکاست است ولى مرکز را «دسته اى از کلاهبرداران بى رحم و بى اخلاق که نشان آن ها این است که براى رسیدن به دلار هر کارى مى کنند» توصیف مىکند.