احسان تقدسی
امروز 165 روز است که شارون در کما به سر میبرد. او بدون تردید نماد واقعی اسراییل با تمامی ویژگیهای آن در عصر کنونی به شمار میرود. مردی که چهرۀ تجاوزگری اسراییل را نمایندگی کرد، اکنون 165 روز است که در حاشیۀ سیاست قرار دارد و گویی فراموش شده است:
1- چهارم ژانویه: شارون به علت سکتۀ مغزی عازم بیمارستان شد.
2- 22/11/84: پس از بد شدن ناگهانی وضعیت جسمی شارون عمل جراحی وی بلافاصله آغاز شد.
3- 15/1/85: عمل جراحی جمجمه شارون به علت عفونت دستگاه تنفسی وی به توصیه پزشکان به تعویق افتاد.
4- 18/1/85: هشتمین عمل روی شارون با موفقیت انجام شد.
5- 100 روز پس از سکتۀ شارون، کابینۀ اسراییل رسماً به برکناری شارون رای داد. به این ترتیب اولمرت به عنوان جانشین وی انتخاب شد.
6- یک اردیبهشت: پزشکان معالج شارون به اشتباهات خود در شیوۀ درمانی شارون اعتراف کردند.
7- 24 اردیبهشت: اولمرت نخستوزیر جدید اسراییل صندلی نخستوزیری شارون را به خانوادهاش پس داد.
8- هفت خرداد: شارون برای انجام برنامۀ فیزیوتراپی به مرکز مراقبتهای ویژۀ بیمارستان شیبا منتقل شد.
9- 10 خرداد: شارون هنگام انتقال به مرکز مراقبتهای شبعا چندین بار در آمبولانس چشمان خود را گشود.
شارون کیست؟
آریل شارون یازدهمین نخستوزیر اسراییل بود. وی از سال 2001 تا چندی پیش عهدهدار این سمت بود. شارون در 27 فوریه 1928 میلادی در کفار ملال فلسطین اشغالی متولد شد. وی در میان سران اسراییل تنها کسی است که در فلسطین متولد شده است. پدرش یک یهودی آلمانی - لهستانی و مادرش نیز یک یهودی روس تبار بود. شارون دارای مدرک تحصیلی تاریخ و حقوق از دانشگاه اورشلیم است. شارون در 14 سالگی به ارتش پیوست. اولین مکان خدمت سازمان تروریستی و ضد فلسطینی هاگانا بود تا از همان ابتدای نوجوانی خلق و خوی وحشیانه و نحوۀ کشتن و بیرحم بودن نسبت به فلسطینیان با وی عجین شود. شارون پس از گذراندن دورههای تکمیلی نظامی در سال 1947 میلادی به عنوان مدرس واحدهای پلیس یهودی، مشغول به کار شد. در سال 1948 به سرویسهای امنیتی اسراییل پیوست و افسر اطلاعات تیپ «الکساندرونی» شد و سال 1949 به فرماندهی گروهان رسید. وی همچنین درسال 1949 - 1948 در عملیات جنگ فلسطین در مبارزه علیه فلسطینیان مظلوم و کشتار آنها نقش فعالی ایفا کرد. وی یکسال پس از این به عنوان فرماندۀ تیپ شناسایی ارتش اسراییل منصوب شد و درسالهای 1952 - 1950 به عنوان افسر اطلاعاتی فرماندهی مرکزی و فرماندهی شمال ارتش اسراییل فعالیت میکرد.
وی سپس در سالهای 1953 - 1952 به تحصیلات آکادمیک پرداخت. با اوج گرفتن مقاومت فلسطینیان در این سالها، وی به فرماندهی واحد 101 ارتش اسراییل رسید، واحدی که مسئولیت آن عملیات تلافیجویانه معرفی شده بود و وظیفه داشت هر عملیات ضدصهیونیستی را به سرعت پاسخ دهد تا به خیال خود مانع گسترش این عملیاتها شود. فرماندهی بیرحمانۀ وی در این سمت سبب شهادت بسیاری از جوانان فلسطینی شد.شارون در سالهای 1958 - 1957 همزمان با فرماندهی ستاد «کمبرلی» لندن به ادامۀ تحصیل در دانشگاه پرداخت. در سال 1958 وی به معاونت آموزش ستاد مشترک ارتش اسراییل منصوب شد. در سال 1962 به فرماندهی تیپ زرهی منصوب شد و در سال 1964 ریاست ستاد فرماندهی شمال فلسطین اشغالی را برعهده گرفت. شارون در جنگ شش روزه با اعراب نیز نقش فعالی در بقای عمر ننگین اسراییل ایفا کرد. وی در این جنگ فرماندهی تیپ زرهی پیشرو را برعهده داشت. وی پس از شکست اعراب و تثبیت نسبیاسراییل در ژوئن 1973 از ارتش استعفا داد.
استعفای وی چهار ماه بیشتر دوام نیاورد و در اکتبر 1973 به عنوان فرماندۀ بخش مرکزی جبهۀ صحرای سینا در خلال جنگ چهارم اعراب و اسراییل موسوم به جنگ رمضان یا کیپور به ارتش فراخوانده شد. وی در خلال این جنگ به عنوان سرپل در عرض کانال سوئز پیشروی کرد. شارون در سپتامبر 1973 حزب لیکود را به اتفاق چندین نفر دیگر تاسیس کرد. وی در خلال سالهای 1977 - 1973 به عضویت کنست (پارلمان)اسراییل درآمد و در خلال سالهای 1977 - 1975 همزمان با عضویت در پارلمان به عنوان مشاور نخستوزیر اسراییل فعالیت میکرد. از ژوئن 1977 تا 1981 وزیر کشاورزی بود و در سال 1981 به وزارت دفاع اسراییل رسید. عملکرد خود سرانه و وحشیانۀ وی در این سمت به صورتی بود که سران اسراییل را ناچار به برکناری وی درسال 1983 کرد.
وی در دو سالی که وزیر دفاع بود ،طراحی و رهبری عملیات حمله گسترده به جنوب لبنان و سپس کشتار وحشیانه ساکنان اردوگاههای «صبرا و شتیلا» در بیروت را انجام داد. کشتار مردم بیپناه اردوگاههای صبرا و شتیلا ننگ بزرگی بود که هیچگاه از دامن اسراییل و شارون پاک نشد.
شارون در خلال سالهای 1984 - 1983 وزیر مشاور اسراییل و در سالهای 1990 - 1984 وزیر صنایع و تجارت بود. در کابینۀ نتانیاهو ابتدا وزیر اقتصاد شد و سپس به عنوان وزیر مسکن و شهرکسازی منصوب شد. در سال 1991 وی رییس کمیتۀ ویژۀ پارلمان در امور مهاجرت یهودیان شوروی به اسراییل بود. وی در مه 1999 در پی استعفای نتانیاهو و شکست وی در انتخابات سراسری، رهبری موقت حزب لیکود را برعهده گرفت. اصرار شارون بر اجرای نقشۀ راه و مخالفت بسیاری از اعضای حزب با ایدههای شارون سرانجام موجب جدایی وی از این حزب در اواخر سال گذشتۀ میلادی شد. شارون بلافاصله پس از خروج از لیکود حزب جدیدی را تاسیس کرد، به این امید که در انتخابات پارلمانی مارس سالجاری میلادی بتواند اکثریت پارلمان را کسب کند.شارون دوبار ازدواج کرد و هر دو همسر وی فوت کردهاند. ازدواج اولش با زنی به نام «مارگاریت» بود. «مارگاریت» در سال 1962 طی تصادفی کشته شد. شارون از همسر اول خود یک پسر به نام «گار» داشت که وی نیز در اکتبر 1967 طی تمرین تیراندازی توسط دوستش کشته شد. بعد از مرگ مارگاریت شارون با خواهر کوچکتر همسر اول خود که «لیلی» نام داشت، ازدواج کرد. «لیلی» نیز در سال 2000 فوت کرد. شارون از ازدواج دوم خود دو پسر به نامهای «عمری» و «گیلاد» دارد.