بار دیگر ساختار سیاسی کشورهای منطقه در معرض تغیر و تحول جدید ومهمی قرار گرفته است و بحرین دومین کشور پس از مصر و فلسطین، شاهد این تحولات سیاسی بسیار مهم است. با پیروزی احزاب معارض بحرین در انتخابات این کشور بار دیگر نظریه تئوری پردازان در زمینه احتمال تسلط احزاب اسلام گرا بر نظام های حاکم بر کشورهای عربی تقویت شد و به این ترتیب ما باید شاهد تحولات جدید سیاسی یا اصلاحات ریشه ای در نظام موسسات دولتی بحرین و دیگر نظام های عربی باشیم.
پس از آنکه موضوع اصلاحات سیاسی در مصر به میان آمد به دنبال آن این موضوع در بسیاری از کشورهای عربی نیز مطرح شد و به رغم مخالفت شدید و آشکار نظام های حاکم با این مطلب این روند یا جریان توانست همچنان مطرح بماند و موفقیت های چشمگیری را حتی در سخت ترین نظام ها که به نظام های آهنین چون عربستان معروفند، به دست آورد. جریان اصلاحات سیاسی در نظام های عربی نگرانی بسیاری از طرف های خارجی و داخلی از جمله حکام عرب را برانگیخت و آنها را بر آن داشت که به صورت جدی جهت گسترده تر نشدن این جریان اقداماتی را اتخاذ کنند. از جمله این اقدامات انجام اصلاحات سیاسی جزئی در نظام های دولتی بوده است که این سیاست در مصر و عربستان اتخاذ شد.
اما این اقدامهای پیشگیرانه نتوانست این جریان را محدود کند و از نفوذ آن به بالاترین مراجع سیاسی و دولتی این نظام ها جلوگیری به عمل آورد. پیروزی احزاب اسلام گرا در چندین انتخابات منطقه ای منجر به تشدید این نگرانی ها شد و تدابیر امنیتی نظام های حاکم در کشورهای عربی جهت جلوگیری از گسترش این پدیده به همان اندازه نیز بیشتر شد. مثلا پیروزی اسلام گرایان اصلاح طلب در مصر موجی از درگیری ها و اتهامات دولت به احزاب معارض و در راس آن حزب اخوان المسلمین را به دنبال داشت اما این مطلب نه تنها منجر به سخت تر شدن عزم و اراده احزاب اسلامی برای انجام اصلاحات سیاسی در ساختارهای نظام شان شد بلکه موقعیت این احزاب نیز در میان مردم تثبیت شد و گروه های داوطلب بیشتری به جریان اصلاحات سیاسی در نظام های عربی منطقه پیوستند. پس از مصر انتخابات فلسطین این واقعیت را بیشتر به جهان تبیین کرد.
واقعیتی که در این رابطه وجود داشت این بود که مردم منطقه از نظام های مستبد حاکم خسته شده اند و دیگر به نظام قانونی و سیاست های این نظام ها اعتماد ندارند زیرا این نظام ها را نظام های وابسته به غرب می دانند. پیروزی حماس در انتخابات فلسطین، کناره گیری جنبش فتح از قدرت و آماج حملات غرب به دولت تازه بر سر کار آمده حماس و فلسطین همه و همه جریان اصلاحات سیاسی در نظام های عربی را تقویت کرد. البته بر هیچ کس پنهان نیست که نوع عملکرد نظامی های حاکم با اقلیت های حزبی و داوطلبان اصلاحات سیاسی در آن کشورها خود از مهمترین عوامل پیوستن گروه های مردمی به این جریان بود. سکوت نظام های حاکم در کشورهای عربی نسبت به فجایع انسانی در فلسطین و عراق روح اسلام گرایی در میان ملت های عرب منطقه را بیشتر کرد.
به رغم آنکه اکثریت کشورهای عربی که به دلیل نوع نظامی که بر آنها حاکم است اجازه تظاهرات و واکنش های اعتراض آمیز به ملت های خود را نمی دهند اما گسترش روح اسلام گرایی وهمراهی مردم با احزاب معارض نظام های حاکم به گونه ای گسترده شده است که اخیرا مردم این کشورها به رغم تمامی محاصره های امنیتی و سیاسی موجود این جو خفقان را شکستند ودر مناسبت های مختلف با برگزاری تظاهرات های گسترده اعتراض خود را به برخی از جریان های سیاسی جاری در منطقه نشان دادند.
امروز با پیروزی احزاب معارض در بحرین یا به عبارتی احزاب شیعه در بحرین باید منتظر آن باشیم که این کشور نیز به جریان اصلاحات سیاسی ریشه ای در نظام حاکم خود بپیوندد. این پیروزی در نوع بسیاری از سیاست گذاری های داخلی و خارجی نظام حاکم در بحرین تاثیر خواهد گذاشت و از سوی دیگر جریان اصلاحات سیاسی و روح اسلام گرایی در میان کشورها عربی را گسترده تر خواهد کرد. البته نباید بعد مهمتر این پیروزی را نادیده گرفت؛ این بعد بیشتر به روابط خارجه کشورهای عربی با جهان غرب در راس آن آمریکا متعلق است. مطمئنا نظام های حاکم بر کشورهای عربی با توجه به این تغییرات مهم که نظام های سیاسی این کشورها را تهدید می کنند، مجبورند در نوع سیاست خارجی خود بسیاری از تعدیلات را وارد کنند. مثلا این نظام ها در آینده نزدیک برقراری ارتباط با کشورهای اروپایی و اسلامی را جایگزین روابط خود با آمریکا خواهند کرد .
مطمئنا ادامه این جریان و تحقق موفقیت های دیگر از سوی احزاب معارض و اسلام گرای کشورهای عربی در نوعیت سیاست گذاری های نظام های حاکم در این کشورها تاثیرپذیر خواهد بود. یکی دیگر از پیامدهای مثبت پیروزی احزاب معارض یا اسلام گراهای معتدل در بحرین تاثیر غیر مستقیم بر موضوع عراق است.
پیروزی حزب وفاق اسلامی بحرین در انتخابات این کشور به دولت آمریکا ثابت خواهد کرد که منطقه درحال تغییر و تحول سیاسی بسیار سریعی است که این تغییرو تحولات به سود منافع آمریکا نیست و این کشور برای حفظ موقعیت خود در منطقه باید هرچه سریعتر به تغییرات ریشه ای در نوع سیاست گذاری های خود در منطقه اقدام کند. در راس این تغییرات موضوع عراق و خروج نیروهای آمریکا از عراق است که مطمئنا ادامه این تغییرو تحولات بی تاثیر بر سرعت بخشیدن به تحقق این امر نخواهد بود.