یوسف محسنزاده
سفر احمدى نژاد به چین و دیدار و گفت وگوى وى با روساى جمهور چین و روسیه، البته بر قدرت مانور سیاسى و چانه زنى ایران افزود. این دیدارها البته در موقعیتى بسیار حائز اهمیت صورت گرفت و یک بار دیگر به واشنگتن که مى کوشد اتفاق نظر بین المللى علیه ایران تشکیل دهد، نشان داد دیپلماسى ایران از قدرت بالایى از انعطاف پذیرى و پویایى وتحرک برخوردار است.بى شک واشنگتن با نگرانى و یأس تحولات مربوط به اجلاس شانگهاى را پیگیرى مى کرد و به علاوه از اتفاق نظرى که میان ایران و د و کشور چین و روسیه حاصل شد، ناخوشایند است.
اما اظهارات رییس جمهورى کشورمان درباره مشوق هاى اقتصادى اروپا و استقبال کاخ سفید از این اظهارات، اندکى از نگرانى هاى آنان را تقلیل داد. البته این اظهارات، بى شک موضع رسمى ایران را درباره احساس آرامش درباره پرونده هسته اى ایران، منعکس مى کرد. این اظهارات در عین حال، توانست مواضع اصولى ایران را نزد سیاستمداران چین و روسیه تثبیت کرده و همگرایى کم نظیرى را بر سر تعامل با پرونده هسته اى ایران، بوجود آورده است.
اکنون البته غربى ها منتظر پاسخ رسمى ایران براى بسته پیشنهادى خود مى باشند، از طرفى نگاه امیدوارانه ایران به اینگونه پیشنهادها، غرب را به وجد آورده است. این، البته منهاى تعدیلات و اصلاحاتى خواهد بود که ایران به احتمال قوى در پاسخ خود به اروپایى ها، پیشنهاد خواهد داد. پیشنهاداتى که از موضع تقویت منافع ملى در هرگونه معامله بزرگ براى حفظ و پیشبرد حقوق مسلم ایران براى داشتن چرخه سوخت هسته اى، ارائه مى شود.
از این رو، اجلاس شانگهاى، از لحاظ پیامدهاى دیپلماتیک، یک پیروزى سیاسى براى ایران محسوب مى شود. همین پیروزى، پایه یک چانه زنى دیگرى را براى ایران در مذاکره با غربى ها فراهم آورده است.به هر حال زنجیره تحولات منتهى به ارائه بسته پیشنهادى کشورمان به اروپا، مواضع حمایتى ارزنده اى را فراهم ساخته است. به ویژه اینکه باید در نظر گرفت روسیه و چین با علاقمندى مواضع ایران را دنبال کرده و عدم مغایرت آن را با مقررات NPT و سایر قوانین بین المللى احراز کردند.
حالا، محافل سیاسى و رسانه اى در انتظار گام مهم تهران در اعلام بسته پیشنهادى خود به سر مى برد. چندى پیش در همین ستون یادآورى کردیم عجله چندانى براى ارائه پاسخ نباید داشته باشیم.
باید آنچه را که منافع ملى کشورمان اقتضا کند، در هر گونه پاسخ مدنظر قرار دهیم. به ویژه اینکه این پاسخ احتمالى، هیچگونه مغایرتى با مقررات بین المللى و به ویژه معاهده NPT ندارد. به همین دلیل است که اروپایى ها ناگزیر از پذیرش آن هستند، چنانکه تا به حال نیز از بسیارى از مواضع خود، علیرغم میل خود، عقب نشینى کردند.