تونى بلر نخست وزیر انگلیس، تسلیم فشار حزب خود شده و اعلام نمود که از مقام خود کناره گیرى خواهد کرد. اما بلر هنوز تاریخ دقیقى را براى اجراى تصمیم خود تعیین نکرده است.
وقتى که 8 معاون وزیر در نامه استعفاى خود یادآور شدند بدین سبب دولت را ترک مى کنند که ادامه حضور تونى بلر را در راس حکومت عامل کاهش محبوبیت حزب کارگر و احتمالا شکست اش در انتخابات پارلمانى آینده مى دانند، حتى نزدیکترین یاران نخست وزیر بریتانیا پذیرفتند ایام خوش سرفرازى و پیروزى براى جوانترین نخست وزیر بریتانیا در دوقرن اخیر به شمار افتاده است. بعضى از مفسران البته پا را از این فراتر گذشته اند و هم صدا با چپ هاى حزب و پیرمردانى چون «تونى بن» سرنوشتى مشابه مارگارت تاچر براى بلر پیش بینى کرده اند، اینکه حزب در یک شورش آشکار او را کنار گذارد. اما واقعیت امر این است که بریتانیا تحت اداره بلر از نظر اقتصادى بهترین سالهاى خود را مى گذراند و رشد چشمگیر سرمایه گذارى خارجى، کاهش مستمر نرخ بیکارى، بهبود وضع بهداشت عمومى رایگان و تعلیم و تربیت همه از دستاوردهاى بلر هستند و معمولاً فردى با این کارنامه نگران انتخابات نیست، بویژه آنکه تاکنون نیز رکورددار بوده است و 3 انتخابات پیاپى را برده است.
با اینهمه در دمکراسى هاى حقیقى در غرب بقاى یک فرد در راس قدرت هرچند هم که موفق باشد، بعد از مدتى دلها را مى زند. حتى در شبه دمکراسى ها نیز این امر یک واقعیت است تاچر نیز وقتى 3 نوبت انتخاب را برد به چهره اى ملال آور تبدیل شده بود. گو اینکه همراهى تونى بلر با بوش و شرکت او در جنگ علیه عراق حداقل در سطح روشنفکران و روزنامه نگاران، به روى حسنات نخست وزیر سایه اى سنگین افکنده است. اما در نگاه توده ها بیش از سرنوشت عراق و مشارکت سربازان انگلیسى در جنگهاى عراق و افغانستان بهاى نان و گوشت و وضع خانه و مدرسه و بیمارستان و البته کار، عامل گزینش در حین انتخابات است و بدون شک تونى بلر مى توانست در انتخابات آینده روى راى دهنده عادى تکیه کند.
اما مشکل او در درجه اول وزیر دارایى با خزانه دار کل «گوردون براون» است که از سالها پیش در کمین نشسته تا بلر را از اریکه قدرت به زیر کشد و خود جاى او را بگیرد. براون که 2 سال از بلر بزرگتر و 55ساله است در زمان برگزارى انتخابات درون حزبى جهت انتخاب رهبر حزب در سال 1994انتظار داشت بجاى بلر به رهبرى حزب برسد. در سه کابینه بلر او مقام دوم، یعنى خزانه دارى ارشد را عهده دار بوده است. از کنگره پیشین گوردون براون آشکار ساخت که خواستار کناره گیرى زودرس بلر است. در واقع بلر نیز به رهبران حزب وعده داده بود، پس از پیروزى در سومین انتخابات در سال 2005زمان زیادى در راس دولت نخواهد ماند و میدان را براى دولتمرد دیگرى خالى خواهد کرد.
با این اشاره او بجاى آنکه رسما از گوردون براون بعنوان جانشین نام برده شود، بلر زمینه را همچون تاچر که شایسته ترین فرد را براى جانشینى خود، یعنى مایکل هزل تان، با یک بازى ناگهانى ناکام گذاشت و برکشیده خود جان میجر را به شماره 10دانینگ استریت فرستاد، براى حضور رقباى تازه نفسى براى براون آماده ساخت. بدنبال استعفاى 6 معاون وزیر و حملات و نیش و کنایه هاى بعضى از نمایندگان حزب کارگر در مجلس عوام و انتقاد روزنامه ها سرانجام بلر تاکید کرد، سال آینده در مقام نخست وزیر نخواهد ماند. خیلى ها انتظار داشتند بلر تاریخى را براى تودیع کرسى نخست وزیرى تعیین کند. اما او بدون ذکر تاریخ عملا پیش بینى آنها را که معتقدند او در ماه مه آینده کناره گیرى مى کند، تایید کرد. در ماههاى آینده در حالیکه سران حزب خواستار آنانند که بسیار به مرور مسئولیت هایش را به گوردون منتقل کند، بعضى از نزدیکان نخست وزیر بریتانیا مى گویند، عجله نکنید! دویچه وله بلر برگى در آستین دارد که بزودى آن را رو خواهد کرد.