م. اردبیلی
علی رغم اینکه دولت در یک ساله گذشته عملکرد بسیار موفق و خلاقانهای به ویژه در حوزه سیاست خارجی داشته است، لیکن شکی نیست برخی از وزرا و معاونین ریس جمهور و استانداران و زیرمجموعه آنها نتوانستند در حد و اندازه دولت عدالت محور احمدینژاد ظاهر شوند. برخی از مدیران علی رغم داشتن انگیزه کار، برای انجام وظیفهشان توانمندی نداشتند. برخی توان و تخصص لازم را داشتند لیکن انگیزه کار نداشتند. برخی یا دل در گروه اندیشهها و جریانات سیاسی داشتند یا نسبتی با اندیشههای و منشهای مدیریتی احمدینژاد نداشتند، لیکن خوشبختانه احمدینژاد قبل از شروع کار وزرا با آنها میثاقنامهای امضاء کرده بود که وظایف و تکلیف خود را به نحو احسن انجام دهند و الا بعد از یک سال پس از بررسی عملکردها در استمرار همکاری او تجدید نظر خواهد کرد.
رییس جمهور در یک سال گذشته به مناسبتهای مختلف به ویژه در سفر به استانها بارها و بارها عبارات مختلف این پیام را به مدیران ناهماهنگ با حرکت و جهت و شتاب دولت تذکر داده است و در افکار عمومی این انتظارات را ایجاد کرده است که با همکاران خود هیچ نسبت به و تعصبی جز حجم تلاش و تدبیر و هماهنگی و میزان خدمت آنها به مردم ندارد. مردم بعد از یک سال در انتظار گام دوم رییس جمهور برای اصلاح و ترمیم و تکمیل و تجدید نظر در مجموعه مدیران ارشد دولت هستند.
بدیهی است موضعگیریها و مخالفتها و موافقتها با انگیزههای مختلف، با اقدامات رییس جمهور شکل خواهد گرفت و شکل گرفته است. برخی از هم اکنون برای منصرف کردن رییس جمهور احتمال مخالفت مجلس با گزینههای جدید پیشنهادی رییس جمهور را ساخته و پرداخته میکنند و چنین استدلال میکنند که احمدینژاد ریسک و هزینه چالش دیگر با مجلس را تحمل نمیکند در حالی که در مسلک و منش احمدینژاد و مدیریت دینی و مسؤول مأمور به انجام وظیفه و تکلیف خودش است و اگر برای او در مورد یک کارگزار زیر مجموعه حجت شرعی تمام شود باید دست به اقدام بزند و احمدینژاد نیز اهل وظیفه و تکلیف است و اصولاً نباید کاری به برخوردها و عکس العمل مجلس داشته باشد.
از طرف دیگر چنین نداهایی مجلس را نیز سؤال میبرد. مجلس ماکه، عصاره این ملت است بعید است در مقابل قدمهای اصلاحی دولت که در راستای شتاب گرفتن جنبش خدمتگزاری انجام میشود عکس العملهای سیاسی از خود بروز دهد، و صد البته مجلس نیز باید موضع خود را در قبال حرکتهای رییس جمهور نشان دهد. آنچه تا به حال از مجلس دیده نشده است این است که رؤسای فراکسیونهای مجلس به ویژه ریش سفیدان مؤثر بر رفتار مجلسیها در سخنرانیها و مصاحبههای خود چنین سیگنال به رییس جمهور ندادهاند؛ هر چند ممکن است نظر خود را در جلسات خصوصی به رییس جمهور رسانده باشند.
بنابراین شکی نیست که اگر به انتظارات به وجود آمده در جامعه پاسخی ارائه نشده باشد، صرف نظر از تبعات آن، مجلس نیز به عدم همکاری با دولت مظنون خواهد بود و آن روز اگر مجلس در مقابل آن پاسخی نداشته باشد الزاماً باید دولت پاسخ افکار عمومی را بدهد.