سند چشم انداز توسعه ایران در افق سال 1404 دولت ها را موظف کرده است رشد 8 درصد تولید ناخالص داخلی را محقق سازند.
رشد تولید ناخالص داخلی ایران در 27 سال گذشته به طور متوسط کمتر از 4 درصد بوده است. بنابراین باید یک جهش اقتصادی در سرمایه گذاری بیشتر از یک سو و افزایش بهره وری از سرمایه ها و امکانات موجود از سوی دیگر پدیدار شود. این جهش چگونه حاصل خواهد شد؟ در سند چشم انداز توسعه چند راهبرد برای اینکه رشد سرمایه گذاری اتفاق بیفتد پیش بینی شده است که تعامل با جهان یکی از این راهبردهاست.
تعامل با جهان الزام ها و شرایطی دارد که باید مراعات شود و کار ساده ای نیست. آزادسازی ورود و خروج سرمایه و کار و کالا با کمترین موانع تعرفه ای و غیرتعرفه ای یکی از این الزام هاست. سازگاری بیشتر سیاسی با همسایه ها و منطقه و جهان یکی دیگر از این الزامهاست. یکی از اقدام هایی که ایران باید در این مسیر انجام دهد همگرایی اقتصادی با کشورهای حاشیه خلیج فارس است. چرا؟ 8 دلیل پیوستن ایران به این شورا وجود دارد که در زیر می آید؛
1 - این کشورها از درآمدهای سرانه بالایی (بیش از 10 هزار دلار برخوردارند) که توان خرید و میزان مصرف آنها را به شدت در سطح بالا نگه می دارد.
2 - با توجه به منابع عظیم نفت و گاز و همچنین سپرده های عظیم این کشورها در خارج به نظر می رسد حداقل در چند دهه آینده، میزان درآمد این کشورها توسعه یابد.
3 - نرخ بالای رشد جمعیت این کشورها و همچنین جوان بودن هرم سنی جمعیت آنان از بازارهای رو به رشد این کشورها حکایت می کند.
4 - هیچ صنعت قابل توجهی در این کشورها پدید نیامده و همین امر آنها را به واردکنندگان صرف کالاهای صنعتی تبدیل کرده است.
5 - به دلیل ویژگی های جغرافیایی، این کشورها در زمینه تولید محصولات کشاورزی نیز توفیق چشمگیری کسب نکرده اند.
6 - در مجموع، ویژگی های جغرافیایی، عقب افتادگی تکنولوژیک و صنعتی و سیاست های اقتصادی این کشورها، سبب شده است تا اقتصاد ایران از جنبه های مختلف مکمل مناسبی برای اقتصاد این کشورها باشد و بدون آنکه تولیدات آن از سوی محصولات این کشورها تهدید شود بتواند به بازارهای این کشورها دست یابد.
7 - بر اساس موافقت نامه های شورای همکاری خلیج فارس، کشورهای عضو از این مزیت برخوردارند که از تولیدات آنها هیچ تعرفه ای اخذ نمی شود. در صورت عضویت ایران در این شورا با بهره مندی از این قانون، محصولات ایرانی در موقعیت مناسبی در مقایسه با رقبای خارجی قرار خواهند گرفت.
8 - سرمایه های فراوان این کشورها، می تواند کمبود سرمایه برای توسعه صنایع کشور را مرتفع کند و به عنوان موتور توسعه اقتصادی ایران عمل نماید. در عین حال، اگر سرمایه داران عرب با سرمایه گذاری در صنایع صادراتی ایران در منافع حاصل از ایجاد بازار مشترک شریک شوند انگیزه آنها برای تشکیل چنین اتحادیه ای افزایش خواهد یافت.
به نظر می رسد باید زمینه ها و بسترهای لازم برای مشارکت در سرمایه گذاری میان کشورهای حاشیه خلیج فارس و ایران فراهم شود تا بتوان به منافع دوجانبه دست یافت. با این دیدگاه است که می توان راه آمد وشد سرمایه ایرانیان و کشورهای یاد شده را فراهم کرد تا هر دو طرف سود ببرند. برای اینکه این اتفاق بیفتد یک راه این است که مناطق آزاد ایران نیز همان شرایط را برای سرمایه گذاران عرب فراهم کند که مناطق آزاد آنها برای ایرانیان فراهم می کنند.در صورتی که این اتفاق نیفتد و ایران کامیابی آن را نداشته باشد که به میان این کشورها برود باید منتظر خروج سرمایه ها بود. البته با مدیریت کارآمد برای برگشت سود سرمایه ایرانیان از این کشورها تجربه تازه ای به دست خواهد آمد. این تجربه حتما و ضرورتا به زیان ایران نخواهد بود.