به گزارش خبرگزاری فارس، در تاریخ 26 اکتبر 1994 حکومت اردن در اقدامی شگفت آور با رژیم صهیونیستی پیمان سازش امضا کرد تا بدین شکل دومین کشور عربی (پس از مصر) باشد که با بزرگترین دشمن جهان اسلام پیمان صلح امضا می کند.
این پیمان که در مرز میان اردن و سرزمین های اشغالی و در منطقهای به نام "وادی عربه " به امضای دو طرف رسید، با نام پیمان "وادی عربه " مشهور شد و از همان زمان کشور اردن شاهد اعتراضات گسترده به این سیاست صهیونیستی حکومت بود.
" حسین بن طلال " پادشاه وقت اردن در پاسخ به اعتراضات مردمی و گروههای دینی و سیاسی در کشورش به این اقدام عنوان کرد که اردن و رژیم صهیونیستی منافع مشترکی دارند و این پیمان کاملاً در راستای حفظ منافع اردن می باشد.
با توجه به اینکه اردن پنجمین کشور فقیر جهان از لحاظ منابع آبی است و بزرگترین منبع تامین آب این کشور رود اردن است که از سرزمینهای اشغالی سرچشمه میگیرد، بهانه خوبی بود تا حکومت وقت اردن این پیمان را به مردم کشورش تحمیل کند.
هرچند تامین آب بهانه خوبی برای امضای این پیمان بود اما شهروندان اردنی که هفتاد درصد آنان را فلسطینیان تشکیل میدهند، هرگز متقاعد نشدند و از همان زمان شکاف عمیقی میان حکومت اردن و شهروندان این کشور صورت گرفت و روز به روز بر این شکاف افزوده شد.
احزاب سیاسی اردن به ویژه مخالفان دولت و در رأس آن ها اسلامگرایان از همان ابتدا با صدور بیانیه، تشکیل گردهمایی و محکوم کردن پیمان "وادی عربه " از حکومت خواستند تا این پیمان را لغو کند و از صف حامیان دشمن اول جهان اسلام خارج شود ولی حکومت اردن بدون توجه به این درخواست ها و فقط به بهانه گره خوردن منافع اردن با رژیم صهیونیستی، به تعهدات خود نسبت به طرف صهیونیستی عمل کرد و باعث برافروخته شدن هرچه بیشتر آتش خشم شهروندان این کشور شد.
اعتراضات نسبت به ادامه این پیمان همچنان ادامه داشت تا اینکه در سال 2008 رژیم صهیونیستی نوار غزه را محاصره کرد و پس از چند روز جنگ بیرحمانه 22 روزه علیه مردم بی دفاع غزه به راه افتاد.
اقدام رژیم صهیونیستی در محاصره نوار غزه و حمله به این منطقه معادلات کشور اردن را به هم ریخت و این کشور شاهد کشمکش ها و اعتراضات شدیدتری شد.
در همین زمان بود که شهروندان اردنی با تحصن در مقابل سفارت رژیم صهیونیستی در "امان " خواستار لغو پیمان سازش با این رژیم، اخراج سفیر صهیونیستها از "امان " و بازگرداندن سفیر اردن از "تل آویو " شدند.
اعتراض ها روز به روز بیشتر شد تا اینکه پلیس و نیروهای امنیتی اردن وارد عمل شدند و کار به خشونت و درگیری کشید.
در این میان عدهای دستگیر و عده زیادی نیز در اثر درگیری با نیروهای امنیتی مجروح شدند.
نمایندگان اسلامگرای پارلمان اردن نیز با به آتش کشیدن پرچم رژیم صهیونیستی در فضای پارلمان، از دولت خواستند تا این پیمان را لغو کند و به روابطش با این رژیم پایان دهد.
هرچند در طول جنگ 22 روزه اردن شاهد آشوب و درگیریهای زیادی بود، اما حکومت این کشور بدون توجه به درخواست مردمش همچنان بر ادامه پیمان سازش تاکید کرد و یکی از مسئولان بلندپایه اردن در پاسخ به درخواست مردم اعلام کرد: پیمان صلح با رژیم صهیونیستی به نفع ملت فلسطین است؛ زیرا با وجود این پیمان، رژیم صهیونیستی اجازه می دهد که کمک های غذایی ، پزشکی و بهداشتی از طریق خاک اردن وارد نوار غزه شود.
شهروندان اردن باز هم متقاعد نشدند و دولت اردن مجبور شد با سرکوب معترضان و مخالفان خود، فضای متشنج این کشور را آرام کند.
پس از جنگ 22 روزه و آرام شدن فضای اردن، بار دیگر مردم این کشور و تنی چند از نمایندگان پارلمان از دولت خواستند تا پیمان مذکور را لغو کند اما حکومت اردن با مطرح کردن مجدد مساله تامین آب این کشور از سرزمین های اشغالی با این درخواست موافقت نکرد.
بهانه تامین آب حکومت اردن نیز زمانی مشروعیت خود را از دست داد که یک شرکت آلمانی از آلوده کردن هسته ای آب های اردن توسط رژیم صهیونیستی خبر داد و مشخص شد که رژیم صهیونیستی نه تنها منابع آبی اردن را تامین نمی کند بلکه اندک آبی را که از رود یرموک اردن سرچشمه می گیرد، آلوده کرده است.
اعتراضات همچنان ادامه داشت تا اینکه در هفته گذشته یکی از نمایندگان کنیسه یهود رژیم صهیونیستی پیشنهاد جایگزین کردن اردن به عنوان وطن فلسطینیان را مطرح کرد.
همین مساله باعث شد که آتش زیر خاکستر اعتراضات مردمی اردن دوباره شعله ور شود و خیابان های اردن شاهد تظاهرات، تحصن و اعتراض های شدید به این پیشنهاد باشد و مساله لغو پیمان صلح دوبار مطرح گردد.
در همین رابطه اتحادیه های شغلی اردن، احزاب مخالف دولت از جمله اسلامگرایان با برپایی تظاهرات، تحصن و صدور بیانیه نسبت به خطر چنین پیشنهادی به دولت اردن هشدار دادند و بار دیگر خواستار لغو پیمان وادی عربه شدند.
پس از آنکه کنیسه یهود طرح جایگزینی اردن به عنوان وطن فلسطینیان را تصویب کرد، وزارت خارجه اردن در اقدامی نمادین، سفیر رژیم صهیونیستی در "امان " را احضار کرد و مراتب اعتراض حکومت اردن را به اطلاع وی رساند.
پس از احضار سفیر رژیم صهیونیستی، حکومت اردن سیاست سکوت در پیش گرفته و سخنگوی دولت اردن نیز با "هذیان " خواندن چنین تصمیمات و تصریحاتی، این موضوع را بی اهمیت قلمداد کرد.
طرح مساله اردن به عنوان وطن جایگزین فلسطینیان نه تنها ملت فلسطین را از داشتن حق طبیعی خود محروم می کند بلکه منافع ملی اردن را نیز به خطر می اندازد ولی مسئولان حکومتی اردن بی توجه در قبال این مساله به معادلات سیاسی خود با رژیم صهیونیستی ادامه می دهند.
پس از مطرح شدن پیشنهاد وطن جایگزین، گروه های مختلف اردنی از دولت خواسته اند تا دوباره خدمت سربازی را اجباری کند و به این شکل خود را برای احتمال وقوع یک جنگ با رژیم صهیونیستی آماده نماید.
از سرگیری شکاف میان ملت و دولت اردن بار دیگر ثابت کرد که ندای مقاومت، ندای غالب کشور اردن است ولی حکومت این کشور در طول 15 سال از امضای پیمان سازش با رژیم صهیونیستی همچنان مصر است که این ندا را نشنود.