برای لابی های پارلمان اروپا، مسئله «وقت مناسب» عنصری اساسی به شمار می رود. آنها باید بدانند برای تأثیر گذاردن بر روند قانونگذاری چگونه و چه وقت وارد بازی شده و ترفندهای خود را به بهترین نحو به کار بندند. در واقع، لابی گری در اروپا دارای چهار مرحله است:
1- کمیسیون اروپا: طبق قوانین اروپایی، کمیسیون اروپا تنها نهاد قانونگذاری محسوب می گردد. «سسیل بی یو»، لابی گر سابق که امروز خود در شمار کارمندان اتحادیه اروپا قرار دارد، یادآوری می کند: «همه چیز با انتشار کتاب سبزی پیرامون مبحثی واحد آغاز می گردد. برای گروه های هم منافع، این زمان بهترین موقعیت برای ورود به بازی است. و در این زمان است که بسیاری از پرسنل اروپایی لباس «جاسوسی» خود را به تن می پوشند تا در ازای دریافت مبالغی اطلاعات خود را در اختیار بهترین «خریدار» قرار دهند.
«استفان دسلاس»، بنیانگذار «دفتر آتنورا کانسلتینگ» (Athenora Consulting) می گوید: «برای یک لابی گر لازم است بداند پرونده موردنظر زیر دست کدامیک از پرسنل قرار دارد.» او اضافه می کند: «کارمندان اروپایی به پذیرش ما عادت کرده اند. تماس با لابی گران در واقع جزء جدایی ناپذیر روند قانونگذاری در اتحادیه اروپاست. گاه حتی پیش می آید که در مشورت ها شرکت و متنی را که دوست داریم به تصویب برسد، خود می نویسیم.»
ناگفته نماند که برای مقاومت در برابر گروه های فشار نیز لشکری از کارشناسان، نمایندگان و کارکنان اروپایی را یاری می دهند. این روند در کل زمان زیادی برده، گاه حتی چندین سال به طول می انجامد.
2- پارلمان: پس از آماده شدن متن در کمیسیون اروپا، لایحه مزبور به پارلمان و شورای اتحادیه اروپا پیشنهاد می گردد. در این مرحله است که روند معروف «تصمیم مشترک» آغاز گردیده و لابی ها نیز حملات خود را - به ویژه در پارلمان - پی می گیرند. در قرائت اول، نمایندگان پیشنهادات خود را برای اصلاح متن ارائه می دهند. تمامی نقش لابی ها نیز بدین خلاصه می گردد که اصلاحیه هایی را به سود خود تهیه و نمایندگان را از «درست بودن» آنها مطمئن سازند.
اما، یک لابی گر خوب ترفندهای دیگری نیز در «جیب» دارد که به وقتش از آنها بهره می گیرد. و از جمله این ترفندها، رسانه ها هستند. «سسیل بی یو» تأکید می کند: «لابی گران پیش از هرچیز کارشناسان ارتباطات اند.»
3- شورای اتحادیه: در این مرحله، دیگر برای لابی گری بسیار دیر است. با این حال، لابی گران می توانند در ادامه تلاش های خود با نمایندگان دیپلماتیک مهمترین کشورها - مانند فرانسه یا آلمان و کشورهایی که به طور مستقیم ذیربط هستند - تماس بر قرار سازند. در صورت توافق پارلمان و شورای اروپا، متن به تصویب خواهد رسید، در غیر این صورت به منظور قرائت دوم به پارلمان باز می گردد (حداکثر به مدت 45 روز). و سرانجام نیز وارد مرحله اجرا می شود.
اگرچه دراین مرحله جای مانور اندک است، اما لابی های صنعتی و مدافعان مصرف کنندگان هنوز نیز می توانند بسیج شوند. در نهایت، مرحله آماده سازی پروژه تا مرحله اجرای آن غالباً 3تا 4 سال به طول می انجامد.
بروکسل یا به طور دقیق تر، کمیسیون اروپا، جایی است که لابی ها رسماً در این «بازی دموکراتیک» شرکت داشته، در تمامی مراحل قانونگذاری با نمایندگان مشارکت می کنند. «بنیاد روبر شومن»
(Robert Schuman) در یادداشتی مورخ 2004 می نویسد: «لابی گران را می توان نمایندگان جامعه مدنی اروپا و نقاط عطفی قلمداد کرد که برای پیشبرد امور و تصویب کامل و درست پرونده های پیچیده اروپایی بسیار لازم و مهم هستند.»
بدینسان، لابی ها در بروکسل در روز روشن عمل کرده، برای دفاع از مواضع خود با نمایندگان ملاقات می کنند. از ژوئن گذشته نیز حتی دفتری رسمی دایر گردیده که لابی گران «می توانند» - و نه این که مجبورند - در آن ثبت نام کنند. بدینسان، تاکنون 1483 گروه فشار در این دفتر ثبت نام کرده اند، اما در واقعیت رقم آنان بسیار فراتر از این بوده، طبق برآوردها به 4 هزار لابی با 15 هزار پرسنل می رسد. ناگفته نماند که گروه های فشار خود یک منبع قوی اطلاعات و بسیار موردنیاز نمایندگان اند.