وبلاگ در قامت رسانه

واژه «بلاگ» از جمله واژه های جدیدی است که قدم در عرصه ادبیات جهانی اینترنت گذاشته است.
برخی بر این عقیده هستند که اولین وبلاگ توسط «تیم برنرزلی» (مخترع وب) ایجاد شد که در آن وی به سایت های جدیدی که در آن زمان ایجاد شد و روی اینترنت فعال می شدند، اشاره می کرد. دومین وبلاگ توسط مارک اندرسن درNCSA ایجاد شد که وی نیز در آن عملیاتی مشابه وبلاگ «برنرزلی» را انجام می داد تا اواسط 1996 در فاصله بین سال های 1996 تا 1997 که از آن به عنوان «انفجار وب» نام برده می شود، چندین وبلاگ جدید دیگر نیز ایجاد شد. از وبلاگ های اولیه می توان به وبلاگ متعلق به دیو وینر، اخبار مربوط به Scripting ، وبلاگ Barger و Cameron Barrett اشاره کرد. محتویات وبلاگ های اولیه اغلب شامل مجموعه یی از لینک ها و توضیحاتی بود که متناسب با علاقه نویسنده ایجاد می شد. در ادامه وبلاگ نویسان علاقه مند به ایجاد وبلاگ هایی شدند که در آن مطالبی را درج می کردند که خود تمایل به خواندن آن را در آینده داشتند (نظیر دفترچه خاطرات شخصی). به این ترتیب وبلاگ ها دارای شخصیتی خاص برای خود شدند که این شخصیت را مستقیماً از مولف خود به ارث می بردند.
اکثر وبلاگ های اولیه توسط طراحان وب و نرم افزار و به عنوان یک فعالیت جانبی که در منزل دنبال می کردند، ایجاد شد و محتوا و ماهیت اطلاعاتی آنان در رابطه با توانمندی و پتانسیل های فناوری هایی بود که در آن زمان یکی پس از دیگری مطرح می شدند. تعداد وبلاگ ها در ابتدا بسیار اندک و محدود بود تا اینکه در سال 1999 با راه اندازی چندین سرویس رایگان یا ارزانقیمت در رابطه با وبلاگ و وبلاگ نویسی تعداد آنان رو به افزایش نهاد.
استفاده از سرویس های وبلاگ مستلزم دانش فنی بالایی نبود و علاقه مندان به ایجاد وبلاگ می توانستند به سرعت اقدام به ایجاد وبلاگ مورد نظر خود کنند.
بیش از یک هزار وبلاگ ایجاد شد و این رقم تا اواسط سال 2002 به بیش از نیم میلیون رسید. بر اساس آمار موجود، تعداد وبلاگ های ایجادشده توسط سیستم های وبلاگ نویسی به بیش از چندصدهزار رسیده و هر 40 ثانیه یک وبلاگ جدید ایجاد می شود. یکی از مهم ترین تحولات مهم در ارتباط با وبلاگ ها تبدیل آن به یک رسانه محاوره یی بود. تعداد زیادی از مولفان و نویسندگان وبلاگ ها از وبلاگ خود برای بحث در ارتباط با موضوعات مورد علاقه یا موضوعات گفته شده توسط سایر نویسندگان در وبلاگ های دیگر استفاده می کردند و با به کارگیری لینک های متعدد امکان دنبال کردن مباحث مورد نظر را در اختیار خوانندگان قرار می دادند.
به این ترتیب خوانندگان علاقه مند می توانستند در مباحثه مورد نظر شرکت و علاوه بر آگاهی از سایر دیدگاه های موجود، نظرات خود را بیان یا شخصاً اقدام به ایجاد وبلاگ و دنبال کردن مباحث مورد نظر در وبلاگ خود کنند. از لحاظ ظاهری شاید وضعیت فوق را بتوان مشابه ارتباطات «چندین نفر با چندین نفر» در نظر گرفت که تاکنون به اشکال متفاوتی نظیر newsgroups گروه های خبری یا mailing lists لیست های نامه پیاده سازی شده است. متخصصان دریافتند اشتراک دانش یکی از مهم ترین دستاوردهای فناوری اطلاعات و ارتباطات است. به این منظور می توان از روش های متفاوتی نظیر شرکت در همایش ها، مباحث علمی، کتاب، روزنامه ها و سایر موارد دیگر در وبلاگ ها استفاده کرد. نشر اطلاعات و دانش شخصی با استفاده از پتانسیل های وب (نظیر انتشار مقالات) و وبلاگ ها ضمن غلبه بر محدودیت های زمانی و مکانی، حق انتخاب مخاطب را ارج نهاده و بستری مناسب را برای تعاملات اطلاعاتی دوسویه فراهم می کند. انتشار دانش و تجارب شخصی در قالب وبلاگ ها، گزینه یی پیشرفته و مناسب در ارتباط با امر تحقیقات و اطلاع رسانی صحیح و به موقع است. توسعه پایدار در هر کشوری مستلزم ارج نهادن به امر تحقیق و پژوهش و اطلاع رسانی سریع و صحیح است. در صورتی که پدیده وبلاگ نویسی را از این زاویه مورد توجه قرار دهیم به جایگاه ارزشمند آنان در ایجاد شبکه های گسترده نشر دانش و ارتباطی بیشتر پی می بریم.
اما نکات منفی هم در وبلاگ نویسی وجود دارد که در زیر به چند نکته آن اشاره می شود.
1- وبلاگ نویس هایی که می نویسند تا خود را به نمایش بگذارند.
2- وبلاگ نویس هایی که از عدم توجه دیگران به خود رنج می برند.
3- وبلاگ نویس هایی که واقعاً این توهم را دارند که جهان تشنه شنیدن نظرات گهربار آنهاست.
4- وبلاگ نویس هایی که آدم های حرافی هستند و نمی توانند دهان شان را ببندند.
5- وبلاگ نویس هایی که جارچی هستند، صبح تا شب در خیابان های اینترنت چرخ می زنند و اخبار مهم را فریاد می کشند.
6- وبلاگ نویس هایی که آدم های کسالت آوری هستند و کار دیگری جز نشستن رو به روی مانیتور بلد نیستند. به وبلاگ دیگران سر می زنند تا دیگران هم وبلاگ آنها را بخوانند.
7- وبلاگ نویسانی که در دنیای واقعی احساس بی ارزشی و توخالی بودن می کنند.
8- وبلاگ نویسانی که درباره عقاید پوچ خود حرفی نمی زنند، اما مدام عقاید توخالی دیگران را بلغور می کنند.
9- وبلاگ نویسانی که درباره جزیی ترین مسائل با شما بحث می کنند و این تبحر را دارند که پیش پاافتاده ترین مسائل را بحران های جهانی نشان دهند.
10- وبلاگ نویسانی که دوستداران نوستالژی هستند. آنها برای هیچ کس جز خودشان نمی نویسند. می نویسند تا چند سال دیگر خودشان حرف های خودشان را بخوانند و اشک در چشمان شان حلقه بزند.