دولت برزیل روز گذشته اعلام کرد تولید سوخت هسته ای را آغاز کرده است. مقامات برزیل ضمن تاکید براینکه تولید سوخت اتمی از نظر استقلال کشور بسیار حائز اهمیت است تصریح کردند این کشور برای ادامه فعالیتهای هسته ای نیازی به اجازه آمریکا ندارد. برزیل در حالی غنی سازی اورانیوم را اعلام می کند که این کشور حتی به بازرسان آژانس انرژی اتمی اجازه نداده است از همه تاسیسات هسته ای این کشور بازدید کنند.
این رخداد را باید مورد تازه ای در زمینه به چالش کشیدن دیدگاه تبعیض آمیز و غیر منطقی پیرامون بهره مندی از فناوری هسته ای دانست دیدگاهی که برپایه آن تعدادی از کشورها با تکیه بر قدرت نظامی و اقتصادی خود را شایسته و محق می دانند که نه تنها فناوری هسته ای را بدون هیچ محدودیتی دنبال کنند بلکه آشکارا زرادخانه های خود را از سلاح های هسته ای انبار کرده اند ولی دیگران را حتی از فعالیت در محدوده صنعتی و صلح آمیز آن نیز منع میکنند.
نکته مسلم این است این دیدگاه به دلیل سست و بی منطق بودن پایه های استدلالی آن نمی تواند دوام داشته باشد و دیر یا زود جهان شاهد شکست کامل این سیاست قلدرمآبانه خواهد بود.
اکنون کشورهای انحصار طلب هسته ای از برابر این سئوال روشن و صریح افکار عمومی جهان طفره می روند که اگر فناوری هسته ای و برخورداری از این تکنولوژی برای مصالح جهانی مضر است پس چرا باید شمار معینی از کشورها از آن بهره مند شوند و اگر مفید است چرا دیگران نباید به آن دسترسی یابند چه مرجع و محکمه ای این صلاحیت را به چند کشور داده است که آنها شایستگی برخورداری از فناوری هسته ای و حتی زرادخانه اتمی را دارند و دیگران فاقد آن هستند؟
قطعا این سئوالات کاملا منطقی و عقلانی صاحبان تفکر استفاده انحصارگرایانه از سلاح هسته ای را در تنگنای شدیدی قرار داده است و این دسته از دولتها چاره ای ندارند جز این که تسلیم منطق مستحکم و مستدل که روز به روز نیز اجماع بیشتری مییابد، بشوند.
جهانیان اکنون شاهدند کسانی که برای صلح جهانی سینه چاک می کنند و فعالیتهای هسته ای کشورهایی که سیاست مستقلی دارند را تهدیدی برای امنیت جهان برمی شمرند در برابر زرادخانه اتمی اسرائیل سکوت شرم آوری را پیش گرفتهاند؛ رژیمی که در طول 60 سال موجودیت فتنه انگیز و نامشروع خود سابقه چندین تجاوز و جنگ را به کشورهای مختلف خاورمیانه در کارنامه خود دارد و لحظه ای از جنایت و خونریزی دست برنداشته است.
اکنون برای ملتهای جهان کاملا روشن و مسجل شده که سیاستهای انحصار طلبانه هسته ای قدرتهای بزرگ تنها برای تامین و تضمین منافع نامشروع و سلطهجویانه آنها در جهان است و شعارهای صلح طلبی و دلسوزی آنها برای امنیت جهان ادعاهایی بیپایه و غیر واقعی است.
مسلم است در چنین شرایط ناعادلانه ای باید شاهد بود که کشورهای مختلف یکی پس از دیگری بدون اعتنا به دستورات و تهدیدات قدرتهای توسعه طلب و مدعی قیمومیت بر جهان به جرگه فعالان هسته ای خواهند پیوست و اکنون به روشنی و بیش از همیشه نشانههای منسوخ شدن تز استفاده انحصاری از علوم هستهای آشکار گردیده است.