«کشورهاى غربى در راس آن آمریکا به گونه اى با قضیه دارفور برخورد مى کنند که گویا گروه هاى مسلح دارفورى تنها طرف مشروع و منتخب مردمى در این منطقه هستند و باید از زبان حال این گروه هاى مسلح و خارج از دولت سخن گفت و بحران آنها را با دولت سودان حل کرد، در حالى که گروه هاى مسلح دارفورى چون الزغاوه و گور تنها نمایندگى قسمتى از مردم آفریقایى این منطقه را بر عهده دارند اما بسیارى از دیگر قبایل این منطقه بحران زده همچنان خواهان همکارى با حکومت مرکزى سودان هستند.
احمد عمرابى، تحلیلگر روزنامه البیان با ارایه تحلیلى تحت عنوان «کنفرانس آدیس آبابا و بحران حل نشدنى دارفور» نوشت: «بیش از آنکه کنفرانس آدیس آبابا براى حل بحران دارفور تشکیل شود بهتر آن است که مشخص شود مطالبات دقیق مردم دارفور براى حل بحران خود با پدیده گروه هاى مسلح و شورشى چیست و از آن سو خواسته هاى دولت مرکزى سودان براى حل بحران مردم این منطقه بر چه اساسى متمرکز شده است. طبیعتا اولین راهکار و راه حل مناسب براى بحران دارفور که اکثریت مردم منطقه نیز خواستار آن هستند، تعیین نمایندگان منتخب و مشروع به واسطه یک انتخابات آزاد در این منطقه است. بسیارى معتقد هستند که عملى کردن این راه حل پیشنهادى که خواسته اکثریت دارفورى ها است باید پس از امضاى توافقنامه صلح در تمام منطقه دارفور انجام گیرد اما پاسخ ما به این عده آن است که در هر شرایطى تنها زمانى نمایندگان منتخب دارفورى از سوى مردم این منطقه مورد تایید و مورد قبول خواهند بود که در انتخاب این نمایندگان ترکیب مختلف قبایلى منطقه دارفور رعایت شده باشد.»
در ادامه این مقاله آمده است: «تا به امروز هیچ کس صداى این نمایندگان منتخب دارفورى را به نشانه اعتراض بر وضع موجود نشنیده است زیرا اساسا نمایندگان منتخبى در دارفور وجود ندارند و تنها صدایى که به گوش مى رسد صداى گروه هاى مسلحى است که با سلاح خود و سیاست هاى کشورهاى غربى حمایت مى شوند. کشورهاى غربى مى گویند، قبایل آفریقایى دارفور مرتبا از سوى قبایل عرب این منطقه مورد هجوم قرار مى گیرند، به ادعاى نمایندگان این کشورهاى غربى در سودان، این قبایل عرب دارفورى؛ زنان، کودکان، پیران و جوانان دیگر قبایل آفریقایى دارفور را قتل عام مى کنند. این موضع گیرى کشورهاى غربى مى تواند به مثابه اعتراف رسمى این کشورها به نامشروع بودن گروه هاى مسلح فعلى در دارفور باشد، گروه هایى که خود را نماینده مردم دارفور معرفى مى کنند در حالى که تنها نماینده عده مشخصى از قبایل آفریقایى در دارفور هستند. کشورهاى غربى به گونه اى از بحران دارفور سخن مى گویند که دارفور متعلق به عده اى از قبایل آفریقایى است و خبرى از قبایل عرب و دیگر قبایل دارفورى در آن نیست.» به گزارش ایسنا،عمرابى مى نویسد: «این امر نشان مى دهد که سیاست غربى ها در قبال دارفور سیاست هدفدارى است و این کشورها استراتژى مشخصى در قبال بحران دارفور اتخاذ کرده اند. استراتژى که این کشورها در قبال بحران دارفور اتخاذ کرده اند همان استراتژى است که در قبال کل غرب آفریقا اتخاذ کرده بودند. استراتژى این کشورها بر به حاشیه کشاندن اعراب مسلمان غرب آفریقا و برجسته کردن قبایل آفریقایى مسیحى غیر عرب متمرکز است. به طورى که دیدیم این سیاست کشورهاى غربى از دارفور آغاز شد و به قبایل عربى منطقه چاد و پس از آن قبایل عربى محامید در نیجریه انتقال یافت. در حال حاضر آنچه که براى مردم دارفور مهم است آن است که کنفرانس آدیس آبابا یا هر کنفرانس دیگرى که براى حل بحران این منطقه برگزار شود بیش از آنکه با دید و هدف سیاسى این بحران را حل و فصل کند، مطالبات مردم را در نظر بگیرد و به بسیارى از سوالات آنها پاسخ دهد. بسیارى از مردم دارفور مى خواهند بدانند که بحران دارفور بیشتر یک بحران قبیله اى است یا یک بحران سیاسى و امنیتى و شاید هم یک بحران اقتصادى با گرایش هاى قبیله اى. به هر حال زمانى که نوع این بحران و گرایش هاى اصلى آن مشخص شود مطمئنا بسیارى دیگر از امور به دنبال آن حل خواهد شد و راهکارهاى موجود براى حل این بحران تاثیر پذیرتر از سابق خواهند بود.»
تحلیلگر روزنامه البیان در پایان این تحلیل مى نویسد: «زمانى که رهبران گروه هاى مسلح آفریقایى دارفور چون گروه مسلح زغاوى و گوراوى از مطالبات و خواسته هاى مردم دارفور سخن مى گویند سخن آنها همیشه همراه با هاله اى از ابهام است، به گونه اى که یک بار بحران خود با دولت مرکزى را بر سر معادلات اقتصادى و به حاشیه کشیدن قبایل دارفور در این زمینه اعلام مى دارند و بار دیگر این بحران را بر سر نظام حکومتى موجود در دارفور عنوان مى کنند. این گروه هاى مسلح دارفورى که در حال حاضر به عنوان نمایندگان مردم این منطقه از سوى کشورهاى غربى مورد قبول و تایید هستند در نزد بسیارى از قبایل دارفورى مورد تایید نیستند و به عنوان نماینده اکثریت نمى باشند با این وجود تیم اعزامى سازمان ملل که متشکل از نمایندگان کشورهاى غربى است اصرار بر این دارد که نمایندگان این گروه هاى اقلیت به عنوان نماینده اکثریت در گفتگوهاى موجود جهت حل بحران دارفور شرکت کند. با توجه به این سیاستى که غربى ها در قبال بحران دارفور اتخاد کرده اند نمى توان به موفقیت کنفرانس آدیس آبابا امیدى داشت.
براى حل بحران دارفور بهتر است که کنفرانسى برگزار شود که بدور از منافع سیاسى باشد، منافعى که قطعا به سود مردم دارفور و دولت مرکزى سودان نخواهد بود و تنها اهداف سیاسى غرب در قبال این منطقه آفریقایى را برآورده مى کند. اتحادیه عرب و اتحادیه آفریقا مى توانند این بار به دور از تمام وابستگى هاى سیاسى خود به غرب نقش میانجیگر بیطرفى را در این قضیه ایفاء کنند میانجیگرى که به حل عادلانه بحران دارفور بپردازد اما آیا مى توان به نقش این اتحادیه ها براى حل بحران دارفور امید داشت و آیا کشورهاى غربى از پیش راه حل هاى منفعتى خود را ضمیمه قطعنامه پایانى این نشست نکرده اند؟ با توجه به همه این احتمالات قوى مردم دارفور باید فکر جدى ترى براى حل بحران خود کنند و به اجماع راه حلى به دور از دخالت هاى غربى ها براى دارفور بیابند.»