عباس سعادتی
کانادا به عنوان یکی از کشورهای بلوک غرب که همواره در کنار آمریکا و انگلیس نقش آفرینی کرده است، بار دیگر با عباراتی کهنه و کلیشه ای به جنگ روانی علیه ایران دست زده است. این کشور در حالی ایران را با صدور پیش نویس قطعنامه به نقض حقوق بشر متهم می کند که اسکیموها و بومیان در کانادا از حداقل حقوق بی بهره هستند. کانادا در تجاوز به حریم حقوق انسانها همچون شرکای غربی اش پیشگام است، اما به یمن سیطره هژمون غرب در حاشیه امن قرار دارد.
اما پرسش جدی که به ذهن متبادر می شود این است که آیا کانادا درخصوص دیگر کشورها که ناقض حقوق بشر هستند، نیز حساسیت نشان داده است؟
حملات اخیر اسرائیل به بیت حانون در برداشتهای طرفداران حقوق انسانها جایگاهی ندارد.
مدعیان حقوق بشر درخصوص حملات سنگین صهیونیستها به افراد غیر نظامی، اماکن شخصی و تجاوز به حریم شهروندان فلسطینی سکوت مرگبار اختیار کردند و با بی تفاوتی از کنار آن گذشتند، آنها حتی از محکومیت شعاری اسرائیل نیز طفره رفتند.
زندان گوانتانامو به عنوان لکه ننگی از دامن جاهلیت مدرن پاک نخواهد شد و عاملان آن باید پاسخ گوی اقداماتی باشند که معاهدات وین و ژنو را نیز بی اعتبار کرده است. زندان ابوغریب لکه ننگ دیگری در تاریخ بشر است.
شکنجه گران زبده و آموزش دیده آمریکایی از زندان گوانتانامو به ابوغریب عراق اعزام شدند تا پرونده ننگین ضدحقوق بشر را سنگین تر کنند که به تازگی فاش شده است، دستور مستقیم شکنجه در عراق توسط رامسفلد صادر می شده است. اما مجامع حقوق بشری مانند گذشته با ژستهای دیپلماتیک، حقوق انسانهای بی گناه را در پای منافع همپیمانان غربی خود دفن کردند. حقوق بشر مفاد مشخص و معیارهای معینی دارد، اما برخوردهای دوگانه وغیرحقوقی مفاهیم قانونی را به مسلخ اغراض سیاسی برده است.
تاریخ آیینه حوادثی است که اگر حافظه انسانها اتفاقات را از ذهن پاک کند، اما در تاریخ ملل و دول ثبت و ضبط است. چین زمانی که تحت سلطه آمریکا و انگلیس بود، از فقر شدید رنج می برد و مردم این کشور زندگی رقت باری را سپری می کردند اما هیچ نقض حقوق بشر در مورد آنها مطرح نشد.
اکنون که چین با رشد اقتصادی مطلوب از کشورهای ثروتمند جهان به شمار می آید، به اتهام نقض حقوق بشر مورد انتقاد و نکوهش قرار می گیرد.
زمانی که کشور کوبا دیکتاتوری را تجربه می کرد و این کشور جولانگاه مافیای آمریکا شده بود، عبارت نقض حقوق بشر در مورد آنها به کار گرفته نمی شد، اما به محض اینکه کوبا به استقلال دست پیدا کرد، در معرض شدیدترین ادبیات سیاسی به عنوان یک کشور یاغی قرار گرفت.
کانادا کمکهای غذایی خود را در 21 اکتبر 1991 به کنیا متوقف کرده و ارسال دوباره کمکهای غذایی را به رعایت حقوق بشر در این کشور منوط کرده است. حوادث تلخ و ناگواری در تاریخ ثبت و ضبط است که همگی بیانگر نگاههای دوگانه و سیاسی مدعیان حقوق بشر است.
واقعیت آن است که قدرتهای بزرگ به کشورهای غیرهمسو با سیاستهایشان با حربه حقوق بشر، انگ و اتهام می زنند تا از این رهگذر، هزینه تعاملات سیاسی را به حداقل برسانند.
به نظر می رسد بلوک قدرت با آپارتاید سیاسی، سازمان ملل را به سازمان دول آنهم در دایره قدرتهای غربی تبدیل کرده است. بدیهی است، در عصر بیداری ملتها کشورهای غربی در ساختار جدید قدرت با نادیده گرفتن نقش دیگر کشورها و رفتارهای قیم مآبانه راه به جایی نخواهند برد و تحلیلهای غلط آنها از واقعیتهای موجود صرفاً هزینه های سنگین مادی و معنوی را بر دستگاه دیپلماسی آنان تحمیل می کند.