حنیف غفاری
معمولا در رفتارهاى غرب و کاخ سفید نسبت به مسائل مختلف نظام بینالملل قالب و فرمول ثابتى وجود دارد که باید آن را کشف و قضایاى مشابه را بر مبناى آن تجزیه و تحلیل نمود. یکى از این مسائل مهم نحوه برخورد با مجرمان بینالمللى و جنایتکاران جنگى است. نکته جالب توجه اینکه افراد جنایتکارى مانند “آگوستو پینوشه”، “اسلوبودان میلوسویچ” و “صدام حسین” هر یک در سالهاى آخر عمر خود تحت نظارت مستقیم غرب و کاخ سفید قرار داشته و دارند. به عبارت دیگر مدیریت اطلاعات موجود در اذهان مشوش این افراد (تشویش ناشى از سقوط از قدرت) بر عهده دستگاههاى اطلاعاتى وابسته به آمریکا و بعضا اروپاست. مسلم است که در چنین شرایطى استیفاى حقوق کلیه متحملین خسارت در نظام بینالملل امکانپذیر نیست.
هم اکنون کلید واژه “اعدام” در خصوص پرونده صدام حسین در اغلب رسانههاى وابسته به کاخ سفید به چشم مىخورد. این در حالیست که چهار ماه بیشتر تا انتخابات مجلس نمایندگان آمریکا باقى نمانده است...! مسئله اصلى اینجاست که چرا موضوع اعدام صدام حسین در فاصله دستگیرى مشکوک وى تا کنون مطرح نشده بود.!
در لحظهاى که “اسلوبودان میلوسویچ” جلاد بالکان در میان تدابیر شدید امنیتى به خاک سپرده مىشد لبخند ماموران مخفى سیا و موساد برسر جنازه وى حاکى از استتار حقایق پشت پرده موجود میان نسل کشان بالکان و صاحبان اسلحه در آمریکا و رژیم اشغالگر قدس بود.
بر همگان مسلم است که صدام حسین نباید بسیارى از حقایق پشت پرده میان خود و غرب را بر زبان بیاورد. وى نیز تحت تدابیر آمریکا و اروپا در قالب دادگاهى صورى و رسانهپسند حاضر مىشود و به جاى پاسخگویى نسبت به جنایات خویش به بیان خاطرات خود مىپردازد!
سرنوشت افرادى مانند صدام حسین و میلوسویچ و پینوشه توسط غرب و حامیان اولیه آنها تدوین و نگاشته شده است: خودکشی، مرگ در اثر بیمارى و یا اعدام قبل ازافشاى بیشتر اطلاعات...