ماشه را بچکانید

حسین شریعتمداری
امروز وزرای خارجه 25 کشور عضو اتحادیه اروپا در لوکزامبورگ گردهم می آیند تا درباره پرونده هسته ای ایران به تبادل نظر بنشینند. گزارش برخی از خبرگزاری ها به نقل از مقامات اروپایی حاکی است وزیران امور خارجه اتحادیه اروپا، پیش نویس بیانیه ای را فراهم کرده اند که قرار است امروز در پایان اجلاس لوکزامبورگ منتشر شود. در این بیانیه با اشاره به شکست مذاکرات قبلی اعلام خواهد شد که اروپا غیر از بازگشت پرونده هسته ای ایران به شورای امنیت گزینه دیگری در اختیار ندارد.
دیروز «فرانک والتر اشتاین مایر» وزیر خارجه آلمان به خبرگزاری رویترز گفت «وزیران خارجه 25 کشور عضو اتحادیه اروپا در نشست روز سه شنبه- امروز- از شورای امنیت سازمان ملل درخواست می کنند که تحریم هایی را علیه ایران در نظر گرفته و تصویب کند».
آمریکا و تروئیکای اروپایی- انگلیس، فرانسه و آلمان- امیدوارند بیانیه امروز اتحادیه اروپا، چین و روسیه را نیز برای تحریم ایران متقاعد کند و در همان حال برخی از گزارش های موثق حکایت از آن دارند که چین و روسیه نیز به طور ضمنی با تحریم ایران موافقت کرده اند و رایزنی این دو کشور با 4 کشور دیگر 1+5 بر سر تعیین سطح تحریم ها در جریان است.
درباره نشست امروز لوکزامبورگ و بیانیه پایانی آن اشاره به چند نکته ضروری به نظر می‌رسد:
1- اروپا در چالش سه ساله با ایران، تمامی کارت های خود را بازی کرده است و ارجاع پرونده به شورای امنیت سازمان ملل آخرین کارت اروپا بود که یک بار از آن استفاده کرد ولی بلافاصله بعد از پی بردن به ناکارآمدی این اهرم، بار دیگر به میز مذاکره با ایران بازگشت و اما اروپا در حالی آخرین برگ برنده خود را می سوزاند که ایران اسلامی هنوز هیچیک از اهرم های اصلی خود را به میدان نیاورده است. اروپا بعد از اجلاس امروز عملا فرصت نقش آفرینی در چالش هسته ای ایران را برای همیشه از دست می دهد و البته بسیار بدیهی است در دور بعدی این چالش که نوبت به استفاده ایران از اهرم های خود می رسد از واکنش های پشیمان کننده جمهوری اسلامی ایران در امان نخواهد بود چرا که بیانیه امروز- در صورت تصویب- اتحادیه اروپا را در صف دشمنان تابلودار ایران قرار خواهد داد. دشمن نباید غیر از اقدامات خصمانه از حریف انتظاری داشته باشد. اروپا می توانست از ماجرای افغانستان، عراق و اخیراً جنگ 33روزه لبنان درس عبرت گرفته و توان جمهوری اسلامی ایران برای انتقام از دشمنان خود را دست کم نگیرد و با طناب آمریکا که بارها پوسیدگی آن تجربه شده به درون چاه نرود.
2- آمریکا در تحریم ایران، تقریبا آسیب جدیدی متحمل نمی شود چرا که بیش از 20 سال است ایران اسلامی را در تحریم دارد و زیان های فراوانی ناشی از این تحریم را نیز تجربه کرده است و اکنون نوبت اروپاست که بار دیگر- مثل همیشه- در واکنش های خصمانه علیه آمریکا سهیم شود بی آنکه در منافع احتمالی آن سودی داشته باشد. نفت بیش از 100دلار، برانگیختگی جهان اسلام علیه غرب، خروج از چرخه نقش آفرینان منطقه و... فقط بخشی از عواقب پشیمان کننده ای است که اتحادیه اروپا در صورت تصویب بیانیه امروز باید متحمل شود.
3- چین و روسیه می دانند که در حلقه کشورهای غربی جای پای مطمئنی ندارند. چین و روسیه از نگاه آمریکا و اروپا دو رقیب اقتصادی و نظامی تلقی می شوند و تاکنون هیچ فرصتی را برای مقابله با این دو کشور از دست نداده اند. برپایی انقلاب های- بخوانید کودتاهای- مخملی در کشورهای همسایه روسیه و جمهوری های شوروی سابق، جدی نگرفتن روسیه در گروه G8، بازی ندادن این کشور در نقش آفرینی های بین المللی و... از جمله نمونه های کینه توزی آمریکا و اروپا علیه روسیه است و چین، البته، اگرچه بیشتر در عرصه اقتصادی با کارشکنی های پی درپی آمریکا و اروپا روبروست ولی حیثیت سیاسی خود در عرصه بین المللی را مدیون همراهی و همدلی- هرچند ظاهری- با کشورهایی است که در مقابل آمریکا صف کشیده اند. بنابراین، ورود چین به بازی تحریم ایران با توجه به جایگاه ایران در جهان اسلام، سرانجام پشیمان کننده ای را برای این کشور درپی خواهد داشت. به عنوان مثال، چرخ های صنعت چین به نفت خاورمیانه تکیه دارد. چین بعد از اشغال عراق و محروم شدن از نفت این کشور به جریان نفت ایران چشم دوخته بود که قرارداد نفتی در حال امضای 100میلیارددلاری با ایران در همین نیاز حیاتی چین ریشه دارد. بدیهی است که در صورت موافقت چین با تحریم ایران- در هر سطح و مقیاسی- نه فقط دولت جمهوری اسلامی ایران بلکه مردم این مرز و بوم این کشور را در شمار دشمنان ایران اسلامی تلقی خواهند کرد و این «معادله» به تعامل سیاسی و اقتصادی چین با سایر کشورهای منطقه نیز قابل سرایت است، مخصوصا آن که دولت چین به طور سنتی فاقد جایگاه معتبر در جهان اسلام است.
دیروز کاندالیزا رایس، وزیر خارجه آمریکا اعتراف کرد که اگر آمریکا به تنهایی دست به تحریم ایران بزند، منزوی خواهد شد. این اظهارنظر صریح رایس، ضمن آن که با هدف جلب رضایت چین و روسیه برای تحریم ایران بیان شده است ولی، از نیاز شدید آمریکا به همکاری این دو کشور صاحب حق وتو برای مقابله با ایران نیز حکایت می کند و سؤال این است که چین و روسیه با چه توجیهی قرار است از توان خود در میدان تحریم ایران اسلامی به نفع دشمنان سنتی خود استفاده کنند و برای مقابله با عواقب این دشمنی آشکار با ایران اسلامی- بخوانید جهان اسلام- چه چاره ای اندیشیده‌اند؟
4- و سخنی هم با مسئولان محترم کشورمان در میان است و آن، این که؛ براساس شواهد و قرائن موجود- از جمله نشست امروز لوکزامبورگ- قرار است شورای امنیت سازمان ملل با صدور قطعنامه ای دست به تحریم ایران اسلامی بزند و این در حالی است که جمهوری اسلامی ایران علی رغم تمامی کینه توزی ها، قانون شکنی ها، باج خواهی و زورگویی آمریکا و متحدانش، کماکان به همکاری با آژانس در چارچوب NPT و پادمان مربوطه ادامه داده است. و اما در سوی دیگر این ماجرا، کره شمالی قرار دارد که چند سال قبل با مشاهده اولین نشانه های باج خواهی آمریکا و متحدانش از NPT خارج شد و روز دوشنبه هفته قبل با ساخت و آزمایش بمب اتمی دنیای وحشی غرب را غافلگیر کرد و نهایتا روز شنبه گذشته، شورای امنیت با تصویب قطعنامه ای دست به تحریم این کشور زد.
اکنون سؤال این است، وقتی شورای امنیت با کره شمالی که از NPT خارج شده و بمب اتمی ساخته است همان برخوردی را می کند - تحریم- که قرار است با جمهوری اسلامی ایران انجام دهد، ادامه حضور ایران اسلامی در NPT چه سودی دارد؟ و این حضور با کدام دلیل عقلی و کدام منطق سیاسی و حقوقی قابل توجیه است؟ مقایسه برخورد شورای امنیت با ایران و کره شمالی نشان می دهد که برای آمریکا و متحدانش، حضور ایران در NPT و همکاری و همراهی با آژانس طی 3 سال گذشته کمترین تاثیری در کینه توزی آنان علیه جمهوری اسلامی ایران نداشته و در نهایت با ایران عضو NPT و همکاری کننده با آژانس همان برخورد را دارند که با کره شمالی خارج شده از NPT و سازنده بمب هسته ای، دارند؟!
5- کیهان- به گواهی یادداشت ها و گزارش های مستند و موجود- از سه سال قبل تمامی مراحل پیش روی را قدم به قدم پیش بینی کرده و نسبت به تصمیم نهایی آمریکا و متحدانش هشدار داده بود، اما متاسفانه این هشدارها با هیچ گوش شنوایی روبرو نشد و...
اکنون با توجه به آنچه گذشت- و پیش از این نیز هشدار داده شده بود- لازم است مجلس شورای اسلامی با استفاده از «مکانیزم ماشه- TRIGGR» و تصویب یک طرح سه فوریتی، صدور قطعنامه تحریم علیه ایران را به مفهوم اعلام خروج جمهوری اسلامی ایران از معاهده NPT تلقی کند. معاهده ای که عملا لغو شده است و ادامه عضویت ایران در آن، غیرقابل توجیه است.