جورج بوش رئیس جمهورى آمریکا و ولادیمیر پوتین همتاى روسى وى توافقنامه اى را امضاء کردند که راه روسیه را در پیوستن به سازمان تجارت جهانى باز مى کند. بیش از ده سال است که جمهورى روسیه براى ملحق شدن به این سازمان با مشکلات متعددى روبرو بوده است از روسیه انتقاد مى شد که هنوز به استانداردهاى اقتصاد رقابتى مبتنى بر بازار آزاد دست نیافته است. اما روسیه در ده سال اخیر، گام هاى بلند در مسیر لیبرالیسم اقتصادى برداشته است. درمقابل بسیارى از کشورهایى که دراین مدت به عضویت سازمان تجارت جهانى پذیرفته شده اند، از این استانداردها بسیار فاصله دارند. به عبارت دیگر موانع روسیه در ملحق شدن به سازمان تجارت جهانى، اقتصادى نیست بلکه سیاسى است. آمریکا مایل نیست روسیه، از فرصت هایى که عضویت در این سازمان براى آن به وجود مى آورد، استفاده کند. روسیه هرچند در داخل با مشکلات اقتصادى جدى روبرو است اما از پتانسیل ها و ظرفیت هاى اقتصادى قابل توجهى برخوردار است.
آمریکا نگران است امتیازات عضویت در سازمان تجارت جهانى با تقویت موقعیت اقتصادى روسیه، قدرت مسکو را در رقابت سیاسى با واشنگتن افزایش دهد. به همین دلیل توافق بوش و پوتین درمورد تسهیل ورود روسیه به این سازمان،توجه محافل سیاسى را به خود جلب کرده است. بوش تلاش مى کند، قطع مخالفت با عضویت روسیه را به منزله اعطاى امتیازى به مسکو جلوه دهد و در برابر از روسها امتیاز دیگرى کسب کند. این نوع معاملات، بخش قابل توجهى از مناسبات روسیه و غرب بویژه آمریکا را شکل مى دهد. در آخرین مثال از این بده بستانها، آمریکا با روسها در محکومیت گرجستان در شوراى امنیت براى دستگیرى چهار نظامى روس همراهى کرد. درمقابل روس ها نیز از وتوى قطعنامه این شورا علیه کره شمالى خوددارى کردند. از دید ناظران سیاسى رئیس جمهورى آمریکا امیدوار است در مقابل خاتمه مخالفت با عضویت روسیه در سازمان تجارت جهانى، در برخورد با مسائلى چون شبه جزیره کره، ایران، خاورمیانه و حتى موضوعات جهانى همچون انرژى، از روس ها قول همراهى بگیرد.
توجه به این نکته ضرورى است که در پى تضعیف موقعیت جمهوریخواهان در آمریکا ، بوش انگیزه قوى ترى براى معامله با روسها پیدا کرده است. بوش تلاش مى کند ایجاد نرمش در مواضع روسیه به سود منافع آمریکا را موفقیت سیاست خارجى خود جلوه دهد که بشدت مورد انتقاد است. اما از دید بسیارى از ناظران سیاسى بوش نمى تواند امیدوار باشد که روسها در توافق با آمریکا قدمى در راستاى منافع آمریکا بردارند. به عنوان مثال مسکو گرچه قطعنامه شوراى امنیت علیه کره شمالى را وتو نکرد ولى قدمى در راستاى اجراى آن نیز برنداشت و بدین ترتیب آمریکا در قضیه هسته اى شبه جزیره کره عملا تنها ماند. از دید برخى از ناظران، عضویت در سازمان تجارت جهانى نمى تواند مسکو را مجاب کند تا از تعقیب منافع خود در سطح بین المللى چشم پوشى کند. بویژه آنکه این سازمان با شکست اجلاس آن در دوحه و تحت تاثیر ناکامى اجلاس اپک، نمى تواند منافع مورد انتظار را براى اعضا تامین کند.