فروپاشی امپریالیسم غرب در خاورمیانه

به نظر می رسد امپریالیسم غرب در خاورمیانه که زمانی مهمترین هدف سیاستهای سلطه طلبانه آن بود، درحال فروپاشی است.
شاید هیچ منطقه ای در جهان به اندازه خاورمیانه مورد هجوم سیاسی، اقتصادی و فرهنگی غرب قرار نگرفته باشد و مناقشات و ناآرامی های کنونی این منطقه تنها در سیاست های امپریالیستی آمریکا و کشورهای بزرگ اروپایی ریشه دارد.
تنها افرادی بی توجه می توانند نقش امپریالیسم غرب به رهبری آمریکا را در ناآرامی ها و اغتشاشات خاورمیانه که مهد تمدن های بزرگ جهان است، نادیده بگیرند. در واقع دلیل اصلی این حقیقت که اکنون خاورمیانه در رده ناآرام ترین مناطق جهان قرار گرفته، حرص و طمع نخبگان سیاسی، نظامی، علمی کشورهای غربی برای دستیابی به منابع غنی خاورمیانه و نیز تشنگی سیری ناپذیر آنها برای دستیابی به قدرت سیاسی و کشورگشایی است.
درک دیدگاه امپریالیستی غرب چندان دشوار نیست. وسعت اراضی خاورمیانه و منابع غنی آن طعمه خوبی برای فرونشاندن عطش توسعه طلبی و قدرت طلبی امپریالیست غرب می باشد.
باتوجه به پتانسیل های خاورمیانه می توان فهمید چرا رژیم صهیونیستی علاوه بر اشغال اراضی مردم فلسطین حتی هویت آنها را نیز منکر می شود و یا در بهترین حالت، آنها را در رتبه دوم و در جایگاهی پایین تر از یهودی ها قرار می دهد.
براساس همین تمایلات امپریالیستی است که امپریالیسم غرب، سرخ پوستان آمریکا را موجوداتی غیرمتمدن، ساکنان آمریکای مرکزی را افرادی وحشی و بومیان استرالیا را سگ های وحشی می نامد.
تمامی اشغالگران اراضی فلسطینی ها، سرخپوستان، مردم آمریکای مرکزی و بومیان استرالیا دارای یک نقطه نظر مشترک هستند. طمع بی پایان آنها برای اشغال اراضی و نفرت آنها از بومیان محلی، مهمترین نقطه اشتراک آنهاست. اما چرا اکنون تبعات منفی امپریالیسم غرب در خاورمیانه، بیش از گذشته نمود پیداکرده و این امپریالیسم را با شکست مواجه ساخته است؟ در پاسخ به این سؤال می توان گفت قدرت های غربی و در رأس آنها آمریکا درس هایی را که تاریخ به آنها آموخته از یاد برده اند و نمی خواهند بپذیرند که دنیا درحال تغییر است. آنها نمی خواهند بپذیرند که امپریالیسم دیگر همانند گذشته دارای قدرت نیست و درحال فروپاشی است.
به رغم اسناد و شواهد روشن مبنی بر شکست امپریالیسم درخاورمیانه، قدرت های غرب همچنان مدعی هستند که در عراق پیروز شده اند. آنها هنوز امیدوارند که بتوانند مردم فلسطین را به زانو درآورند. آنها به اشتباه می پندارند که کشور قدرتمندی چون ایران با کوچکترین تهدید قدرت های امپریالیستی غرب به زانو درمی آید. آنها هنوز می پندارند مردم کشورهای عربی با آغوش باز به نیروهای اشغالگر خوش آمد خواهند گفت.
اما آنها باید بدانند که از این پس مردم خاورمیانه نه تنها خیالات خام غرب را به واقع تبدیل نخواهندکرد، بلکه با تمام قوا در مقابل سیاست امپریالیستی و تبعیض نژادی آنها ایستادگی خواهندکرد.
ساده لوحی و پندارهای خام آمریکا درمورد عراق و ایران باعث شده تا دولت آمریکا اکنون با تبعات منفی حماقت های خود روبرو شود و در گرداب این حماقت ها گرفتار آید. مردم آمریکا پس از حملات 11 سپتامبر به راحتی فریب دروغ های دولت خیالپرداز خود را خوردند و با ساده لوحی تمام پذیرفتند که حملات 11 سپتامبر ازسوی کشورهای خاورمیانه طراحی شده اند. با تکیه بر همین عوامفریبی، پنتاگون با دو کشور خاورمیانه (افغانستان و عراق) وارد جنگ شد، جنگ هایی که تنها برپایه دروغ بنا شده بودند.
اکنون نومحافظه کاران آمریکا که خود را از ورطه عراق خلاص کرده اند، به فکر حماقتی دیگر افتاده و خیال خام حمله به ایران را در سر می پرورانند، بدون این که به تجربیاتی که تاریخ به آنها آموخته، توجهی داشته باشند. آیا این که آمریکا باید پیش از آغاز جنگی دیگر، تبعات عراق را مورد بررسی قرار دهد، توقع نابجایی است؟
آمریکا نباید بار دیگر با سیاست های نودیوانگان خود را در مخمصه ای جدی تر از جنگ عراق گرفتار کند.
شاید آمریکا، انگلیس و دیگر دولت های غربی بخواهند همچنان خیالات خام و بیهوده خود را ادامه دهند، اما خاورمیانه دیگر همانند گذشته تسلیم امپریالیسم غرب نخواهد شد. هم اکنون مردم خاورمیانه با تمام توان خود در قبال تجاوزها و سلطه طلبی های امپریالیسم غرب ایستاده و آماده دفاع از خود هستند.
دیگر خاورمیانه تحمل خشونت و آشوب را ندارد و امپریالیسم غرب باید این واقعیت را بپذیرد. امپریالیسم غرب باید قدرت در حال رشد خاورمیانه را بپذیرد. امپریالیسم غرب باید ایده قدیمی رژیم صهیونیستی مبنی بر این که عرب ها تنها زبان زور را می فهمند، فراموش کند. اگر آمریکا مایل است. خود را از سرنوشت شومی که در خاورمیانه گرفتار آن است، نجات دهد، باید در روابط خود با کشورهای این منطقه تجدیدنظر کند.
آمریکا باید در خاورمیانه دیپلماسی را جایگزین خشونت و ستیزه جویی، مذاکره را جایگزین تهدید و ارعاب و همکاری را جایگزین سیاست های یکجانبه کند. در غیر این صورت خاورمیانه با سیاست های امپریالیستی غرب و کلیشه های پوچ و بی اساس آن به مبارزه برخواهد خواست.