پارلمان اردن، نماینده ملت یا دولت؟

به گزارش خبرگزاری فارس، بر اساس تازه ترین نظر سنجی مرکز پژوهش های دانشگاه اردن، 88 درصد از سیاستمداران و اندیشمندان برجسته این کشور خواستار انحلال پارلمان شدند.
بر اساس این نظرسنجی، سیاستمداران و اندیشمندان برجسته اردنی به دلیل عملکرد ضعیف پارلمان و عدم پاسخگویی به خواسته‌های افکار عمومی خواستار انحلال پارلمان فعلی و برگزاری انتخابات زودهنگام به منظور تشکیل پارلمان جدید شدند.
65 درصد از افراد شرکت کننده در این نظرسنجی اعلام کردند که پارلمان استقلال کامل ندارد و همواره در وضع قوانین و سیاست‌ها از قوه مجریه خط می گیرد.
بر همین اساس 67 درصد نمایندگان پارلمان از سوی نیروهای سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و تبلیغاتی که وابسته به دولت می باشند تحت فشار قرار دارند و به دلیل اینکه این نسبت ، درصد بالای نمایندگان را شامل می شود، قوانین وضع شده بنا به سلیقه دولت اردن می باشد.
در میان گروه هایی که از عملکرد پارلمان ابراز نارضایتی کرده اند بیشتر آنان رهبران احزاب سیاسی می باشند به گونه ای که 89 درصد رهبران سیاسی از عملکرد پارلمان رضایت ندارند و خواستار انحلال آن هستند.
همچنین 76 درصد نویسندگان و روزنامه نگاران و 70 درصد سیاستمداران اردنی و مقامات بلندپایه در دولت های قبلی کشور اردن هیچگونه رضایتی از پارلمان ندارند و خواستار انحلال آن هستند.
از سوی دیگر حداکثر 42 درصد مردم اردن به پارلمان این کشور اعتماد دارند در حالیکه نسبت اعتماد شهروندان اردنی به ارگان های مذهبی و قضایی بالای 80 درصد می باشد.
"خلدون الجعافره " تحلیلگر اردنی در همین راستا به خبرگزاری فارس گفت: اعضای پارلمان اردن به جای اینکه نماینده ملت باشند، نماینده دولت هستند و در حقیقت مطالبات دولت را در پارلمان به تصویب می رسانند.
وی افزود: دلایل زیادی وجود دارد که نشان می دهد پارلمان به درخواست مردم توجهی نمی کند و همواره می کوشد که سیاست های خود را با سیاست های دولت همسو کند.
این تحلیلگر اردنی تصریح کرد: در تمام دنیا پارلمان ها متشکل از افراد مختلف با رویکردهای متفاوت می باشد ولی همه آنان یک هدف را دنبال می کنند و آن این است که به عنوان نماینده ملت از حق آنان در خانه ملت دفاع کنند؛ ولی در اردن قضیه فرق می کند و نمایندگان به جای پاسخگویی به خواسته های شهروندان به دنبال پیشرفت های شخصی هستند و برای آنکه در دل دولت جایی برای خود باز کنند، همگام با برنامه ها و سیاست های دولت اقدام به بررسی یا تصویب قوانین می کنند.
"محمود الغنام " کارشناس مسائل سیاسی در اردن نیز با اشاره به عملکرد ضعیف پارلمان این کشور گفت: از زمان آغاز پارلمان پانزدهم اردن در ژانویه 2007 تا کنون، کشور و منطقه با چالش های فراوانی روبرو بوده ولی پارلمان نتوانسته سیاست واضحی در قبال آن اتخاذ کند و همواره سیاست یک بام و دو هوا در دستور کار اعضای پارلمان قرار داشته است.
وی تاکید کرد: بارها و بارها ملت اردن از نمایندگان خود خواسته اند تا در برابر مساله ادامه پیمان سازش با رژیم صهیونیستی موضع صریحی اتخاذ کنند و به دولت فشار بیاورند که این پیمان را لغو کند ولی هیچگاه تحرکی جدی از پارلمان در این خصوص ندیده ایم.
"ل.ز " از شهروندان اردنی که به دلیل مسائل امنیتی نخواست نامش فاش شود، در رابطه با عملکرد پارلمان به خبرگزاری فارس گفت: بارها پیش آمده که در مورد مساله ای خواستیم نماینده شهر خود را ببینیم ولی موفق نشدیم.
وی افزود: بیشترین انتقاد من به نمایندگان، عدم ارتباط منسجم با مردم حوزه انتخابیه خود است و آنگونه که باید با مردم ارتباط ندارند و بنابراین از مشکلات و خواسته های آنان مطلع نمی شوند.
یکی دیگر از شهروندان اردنی در همین راستا گفت: بیشتر نمایندگان پارلمان تحت تاثیر فشار هایی که از سوی دولت، سرمایه داران، افراد با نفوذ در حوزه سیاست، بزرگان عشایر و قبایل و یا نزدیکان خود به آنان وارد می شود اقدام به تصویب یا عدم تصویب قوانین می کنند که این امر با طبیعت کار نماینده به عنوان صدای ملت و مدافع حقوق آنان تناقض کامل دارد.
موضوعات زیادی وجود دارد که باعث شده نارضایتی مردم اردن از نمایندگان خود در پارلمان پانزدهم در طی دو سال و نیم از آغاز کار آن افزایش یابد و باعث شکاف هرچه بیشتر میان ملت و نمایندگان شود که مهم ترین عامل شکاف و نارضایتی، عدم توجه اعضای پارلمان به در خواست مردم مبنی بر لغو پیمان سازش با رژیم صهیونیستی (موسوم به وادی عربه) می باشد.
از زمان امضای این پیمان یعنی در سال 1994 همواره مردم اردن خواستار لغو آن شدند واین درخواست در طی جنگ 22 روزه غزه به اوج خود رسید و شهروندان اردنی با تحصن در مقابل پارلمان، از نمایندگان خود خواستند تا با تصویب قانونی، این پیمان را لغو کند اما نمایندگان پارلمان بدون توجه به خواست مردم و صرفا با در نظر گرفتن منافع دولت و شاید هم منافع شخصی از هرگونه اقدامی در این راستا خود داری کردند.
در میان نمایندگان پارلمان اردن، تنها اسلامگرایان هستند که به عنوان بزرگ ترین مخالف دولت در برابر سیاست های آن می ایستند ولی با توجه به اینکه تعداد آنان کم است هیچگاه نمی توانند اکثریت آراء را به خواسته های خود اختصاص دهند.
از دیگر مسائلی که به شکاف میان مردم و نمایندگان دامن زده می توان به بی تفاوتی پارلمان نسبت به آزادی های عمومی، سیاست های اقتصادی دولت، خصوصی سازی، سیاست خارجی، مبارزه با فساد و فشار بر گروه ها و احزاب سیاسی اشاره کرد.
در کشوری مانند اردن که حکومت پادشاهی دارد و پارلمان آن تنها سمبل وجود دموکراسی در این کشور می باشد، نمایندگان ملت می کوشند تا همین اندک دلخوشی را هم از شهروندان اردنی بگیرند.
به نظر می رسد که نمایندگان پارلمان اردن به جای آنکه نماینده ملت باشند، نماینده دولت هستند و به اسم خدمت به مردم، به دنبال جلب رضایت نخست وزیر و دولتمردان این کشور می باشند.