نوبت ما نرسیده؟!

حسین شریعتمداری
درحالی که آمریکا و متحدانش بدون رعایت ابتدایی ترین ضوابط حقوقی و با نقض آشکار اساسنامه آژانس بین المللی انرژی اتمی و مفاد صریح NPT پرونده هسته ای ایران را به بهانه احتمال تولید سلاح هسته ای به شورای امنیت فرستاده و در تدارک صدور قطعنامه ای با هدف تحریم کشورمان هستند، روز دوشنبه هفته گذشته، کره شمالی با ساخت و آزمایش بمب اتمی دنیا را غافلگیر کرد.
به دنبال این اقدام، شورای امنیت سازمان ملل شنبه شب 22 مهرماه- 14 اکتبر 2006- در اقدامی که شتاب زده و عجولانه به نظر می رسید، به اتفاق آراء قطعنامه ای را تصویب کرد که در آن تحریم هایی علیه این کشور در نظر گرفته شده است و در همان حال یک مقام ارشد کره شمالی ساعاتی قبل از صدور قطعنامه شورای امنیت هشدار داد که «تحریم کره شمالی اوضاع را از آنچه هست وخیم تر می کند» این مقام کره شمالی که ریاست هیئت مذاکره کننده این کشور در اجلاس 2+6 را برعهده داشته است با اشاره به ساخت بمب اتمی و آزمایش غافلگیرانه آن در روز دوشنبه 17مهرماه ـ 9 اکتبر 2006 ـ خطاب به کشورهای غربی گفت «آمریکا باید فهمیده باشد که پیونگ یانگ در تهدیدهای خود لفاظی نمی کند بلکه به آنچه می گوید عمل خواهد کرد.» و دیروز روزنامه آمریکایی «لس آنجلس تایمز» در تفسیری پیرامون اقدام کره شمالی و عکس العمل شتاب زده شورای امنیت سازمان ملل، نوشت «کره شمالی آمریکا را دست انداخته است.»
اگرچه شورای امنیت سازمان ملل در فاصله ای کوتاه بعد از آزمایش هسته ای کره شمالی قطعنامه ای علیه این کشور صادر کرد و تمامی 15 عضو شورای امنیت ـ از جمله چین و روسیه ـ نیز به آن رای مثبت دادند ولی برخلاف پیش بینی 5 کشور عضو باشگاه اتمی ـ و یا برخلاف آنچه این کشورها سعی در القای آن دارند ـ ماجرا نه فقط در این نقطه به پایان نرسیده است بلکه با اقدام اخیر کره شمالی که چالش هسته ای سه ساله ایران اسلامی با غرب در آن بی تاثیر نبوده است، بستر جدیدی در عرصه فعالیت های هسته ای باز شده که از تحولات جدی و تغییرات بنیادین در نامعادله هسته ای جهان کنونی حکایت می‌کند.
دو سال پیش ـ زمستان سال 2004 ـ بازرسان آژانس بین المللی انرژی اتمی به مدیرکل آژانس گزارش دادند که کره جنوبی ـ رقیب وابسته به غرب کره شمالی ـ برخلاف ضوابط تعریف شده در معاهده NPT، مقدار قابل توجهی پلوتونیوم 238 که از سوخت مصرف شده اورانیوم در نیروگاه های هسته ای به دست می آید، ذخیره کرده است. بازرسان آژانس اگرچه درباره میزان دقیق پلوتونیوم ذخیره شده در کره جنوبی سکوت کردند ولی در گزارش خود آورده بودند که میزان پلوتونیوم یاد شده برای ساخت ـ حداقل ـ یک بمب اتمی کفایت می کند و از آنجا که ساخت یک بمب اتمی حداقل به 5 و حداکثر به 8 کیلو پلوتونیوم نیاز دارد، می توان حدس زد که کره جنوبی برخلاف تعهد خود به عنوان یکی از کشورهای عضو NPT، حداقل میزان 5کیلوگرم پلوتونیوم 238 در اختیار داشته است.
آقای البرادعی گزارش بازرسان آژانس را در تاریخ 18 مارس 2004 به شورای حکام ارائه کرده و خواستار تصمیم گیری شورا درباره تخلف کره جنوبی از مفاد NPT و نقض آشکار تعهدات این کشور شد. اما آمریکا و چند کشور اروپایی با استناد به این که کره جنوبی، یک کشور همراه با جامعه بین المللی ـ بخوانید همراه با آمریکا و متحدانش ـ است، نه فقط اجازه بررسی موضوع را به شورای حکام ندادند بلکه ماجرای این نقض آشکار مفاد NPT را از دستور کار شورای حکام خارج کردند.
نادیده گرفتن تخلف آشکار و اثبات شده کره جنوبی از سوی آمریکا و متحدانش درحالی است که یافتن فقط چند میلی گرم «پلوتونیوم» در تاسیسات هسته ای جمهوری اسلامی ایران به عنوان یکی از اصلی ترین موارد نقض مفاد NPT مورد اعتراض آمریکا و اتحادیه اروپاست و علی رغم توضیحات مستند مسئولان هسته ای کشورمان و ارائه اسناد قطعی و خالی از ابهام درباره این چند میلی گرم پلوتونیوم که مصرف آزمایشگاهی- PILOT- داشته است، هنوز هم تعیین تکلیف! و چگونگی پیدایش آن در تاسیسات هسته ای ایران یکی از اصلی ترین موضوعات در پرونده هسته ای ایران اسلامی است!...
نمونه های فراوانی از این دست برخوردهای دوگانه آمریکا و اروپا با فعالیت هسته ای کشورهای عضو NPT همانگونه که پیش از این نیز بارها از سوی برخی از صاحبنظران و مجامع بین المللی هشدار داده شده بود، معاهده NPT و پادمان های مربوطه را در عمل بی اعتبار کرده و نه فقط افکار عمومی جهانیان بلکه اعتماد کشورهای عضو NPT را نسبت به این معاهده و بسیاری دیگر از معاهدات بین المللی مخدوش کرده است.
دقیقا به همین علت است که اقدام کره شمالی در ساخت و آزمایش بمب اتمی برخلاف انتظار آمریکا و متحدانش به جای ملامت جامعه بین المللی با نگاه جانبدارانه بسیاری از کشورها روبرو شده است و شتاب و دستپاچگی اعضای شورای امنیت برای صدور ـ تقریبا ـ بلافاصله قطعنامه تحریم علیه کره شمالی را باید در بستر همین اضطراب و نگرانی جستجو کرد.
در بلوک بندی عرصه سیاسی جهان، عربستان سعودی یکی از کشورهای عضو بلوک غرب و هم پیمان استراتژیک آمریکا ـ اگر نگوئیم وابسته به آن ـ محسوب می شود تا آنجا که مخالفت دولت سعودی با پروژه ها و طرح های استراتژیک آمریکا و متحدانش دور از انتظار و باورنکردنی به نظر می رسد. اما با این حال، روزنامه «المدینه» چاپ عربستان که مانند سایر مطبوعات و رسانه های این کشور تحت نفوذ و مدیریت دولت سعودی است در سرمقاله دیروز خود با انتقاد از کشورهای عربی منطقه ـ که عمدتا هم پیمان آمریکا هستند ـ نوشت «کشورهای عربی به جای آن که از کره شمالی به خاطر انجام آزمایش هسته ای و ساخت بمب اتمی انتقاد کنند باید این اقدام را حق قانونی و واکنش طبیعی پیونگ یانگ در قبال سیاست های غلط غرب به ویژه آمریکا بدانند».
این روزنامه در ادامه سرمقاله دیروز خود به گونه ای که از یک روزنامه وابسته به دولت سعودی غیرمنتظره و عجیب به نظر می رسید نوشت «غرب حاضر نیست به آنچه خود در خصوص سلاح های هسته ای تصویب کرده است پای بند باشد. این عدم پای بندی، کشورهای عضو پیمان های هسته ای را نسبت به کارآمدی این معاهدات با تردید روبرو کرده است، بنابراین برای کشورهای یاد شده و از جمله کشورهای عربی راهی جز خروج از پیمان های هسته ای و تلاش برای ساخت سلاح اتمی باقی نمانده است چرا که به نظر می رسد باقی ماندن در این موافقتنامه ها موجب سلطه دشمنان بر امت عرب خواهد شد.»
روزنامه «المدینه» ـ بخوانید دولت سعودی ـ نیز از سیاست های هسته ای احمقانه آمریکا و اروپا به تنگ آمده و در نهایت به این نتیجه رسیده است که نه فقط باید از معاهدات بین المللی هسته ای خارج شود، بلکه برای حفظ امنیت خود چاره ای جز تلاش برای تولید سلاح هسته‌ای ندارد!
چند سال قبل، کره شمالی ـ صرف نظر از سیستم حکومتی آن ـ هنگامی که با زورگویی های آمریکا در فعالیت هسته ای خود روبرو گردید. بدون کمترین تردیدی از معاهده NPT خارج شد و علی رغم تلاش پیگیر و چندساله آمریکا و متحدانش برای تحمیل نظر خود به کره شمالی، نه فقط از پذیرش درخواست باج خواهانه آنها سر باز زد بلکه، روز دوشنبه هفته قبل با ساخت و آزمایش بمب هسته ای، آمریکا و متحدانش ـ و حتی چین و روسیه ـ را در مقابل عمل انجام شده ای قرار داد که به کره شمالی در مذاکرات و یا تعاملات بعدی جایگاه قدرتمند و برجسته‌تری می‌دهد.
و بالاخره، آیا وقت آن نرسیده است که جمهوری اسلامی ایران در پاسخ به باج خواهی ها و قانون شکنی های آمریکا و متحدانش از معاهده NPT ـ که عملا لغو شده ـ خارج شود؟!... مخصوصا آن که درپی چالش هسته ای 3ساله اخیر، برای جامعه بین الملل کمترین تردیدی باقی نمانده است که ایران اسلامی، دسترسی به سلاح هسته ای را در دستور کار خود ندارد. بنابراین تردید در خروج از NPT جز درنگ بی حاصل و غیرقابل توجیه چه مفهوم دیگری می تواند داشته باشد؟ آیا این نگرانی وجود نداردکه برای خروج از NPT فردا خیلی دیر باشد؟!