صهیونیسم، خطری برای یهودیت و صلح

«آلن هارت» نویسنده مشهور انگلیسی که بیش از چهار دهه سابقه حضور در تحولات خاورمیانه را دارد در کتاب جدید خود، صهیونیسم را دشمن واقعی یهود دانسته است. وی برای نگارش کتاب خود بیش از 5 سال وقت گذاشته است. این نویسنده تجربه روزنامه نگاری خود را با کار برای شبکه «ای.تی.ان» و نیز رادیو «بی.بی.سی» آغاز کرد که این دوران سبب شد تا وی با رهبران مهم سیاسی خاورمیانه مانند «یاسر عرفات» و «گولدامایر» دیدار کند. نتیجه این دیدارهای مهم به شناخت عمیق وی از تحولات خاورمیانه انجامید. شیوه جدید و مهیج هارت در روزنامه نگاری، شناخته شده است. او پس از چهار دهه حضور در خاورمیانه و رخ دادهای سیاسی آن، به این نتیجه اساسی رسیده است که رسانه های خبری غرب در پیگیری تمامی تحولات خاورمیانه، از اندیشه صهیونیسم جانبداری کرده اند و این جانبداری یا به دلیل رواج افسانه های صهیونیسم، یا نداشتن شناخت کافی از تاریخ بوده است.
این روزنامه نگار انگلیسی به یک نتیجه دیگر نیز دست یافته وآن هم این است که سرانجام صهیونیسم، یهودیت را به لبه پرتگاه و نابودی سوق خواهد داد. هارت این مسایل را با روشی بی نظیر و با سبک خاص روزنامه نگاری خود در دو جلد کتاب هزار صفحه ای نگاشته است، که جلد اول شامل سه بخش و 22 فصل است و جلد دوم که تاکنون به دلایل مالی چاپ نشده، شامل 17 فصل است.
گفتنی است بخش نخستین جلد اول این کتاب، که 22 صفحه را دربرمی گیرد، به روابط میان هارت و گولدامایر، نخست وزیر وقت اسراییل، اختصاص دارد که هارت از وی به عنوان مادر اسراییل یاد کرده است.
عنوان این بخش صدایی ازآرامگاه نام دارد که از این جهت که اولین گفت و گوی زنده هارت با مایر در رادیو «بی.بی.سی» است ، دارای اهمیت خاصی است.
مایر در این گفت و گو، آشکارا وجود ملت فلسطین را انکار می کند و می گوید: مساله این گونه نیست که ملتی به نام فلسطین وجود داشته باشد و ما آنها را از خاک خود بیرون کرده باشیم، اصولا چیزی به نام ملت فلسطین وجود ندارد!
به گفته هارت، مایر به مشاور ویژه خود، پیامی داده است که تا پس از مرگ، به هارت بدهد.
این مشاور مایر به هارت گفته است: این وصیت را گولدامایر به من داد و از من خواست تا قبل از مرگ وی این پیام را فاش نکنم. وی افزود: مایر به من گفت: پس از اظهاراتی که در گفت و گوی زنده با هارت انجام داده، احساس کرده است که عبث ترین سخن در طول زندگی خود را گفته است.
هارت همچنین به بیوگرافی «ورستال» که ایرلندی تبار بود می پردازد و می گوید که او در کارهای خود شفاف بود و به «مارشال» وزیر خارجه وقت آمریکا مشاوره می داد. ورستال می نویسد: سه هفته قبل ازتصویب قطعنامه تقسیم فلسطین در سازمان ملل در سال 1947 مارشال دیدگاه وزارت خارجه را درباره وضعیت بحرانی خاورمیانه ارائه داد و گفت: خاورمیانه اکنون مانند یک بسته مواد منفجره است که در صورت انفجار، نمی توان آنرا خاموش کرد. ورستال در خاطرات خود درباره این نشست می نویسد: من پیشنهاد خودم را که چندین بار نیز مطرح کرده بودم تکرار کردم. پیشنهاد من این بود که باید مساله فلسطین را از سیاست داخلی حزبی آمریکا خارج کرد. یکی از اعضای مجلس سنای آمریکا از حزب دموکرات در جواب ورستال که به وی گفته بود نباید اجازه داد که سیاست برخی از احزاب آمریکا به امنیت ملی ما آسیب برساند، گفت: ما نمی توانیم بدون وجود مساله فلسطین و اسراییل، در انتخابات پیروز شویم و برای مشارکت در انتخابات، به این مساله نیاز داریم. این سناتور آمریکایی به ورستال گفته بود: مساله فلسطین باید در سیاست داخلی آمریکا قرار گیرد و یهودیان باید از حمایت آمریکا در قبال قطعنامه تقسیم فلسطین مطمئن باشند.
ورستال می نویسد: من به این سناتور گفتم این کار، اعراب و مسلمانان را از آمریکا دلخور خواهد کرد، اما وی توجهی نکرد.
به هر حال ورستال تلاش بسیاری کرد تا دو حزب جمهوریخواه و دموکرات آمریکا را برای خارج کردن مساله فلسطین از سیاست داخلی این کشور راضی کند اما این تلاش ها بدون فایده بود.
هارت این گونه ماجرای ورستال را بازگو می کند و می نویسد: ورستال در نهایت خودکشی کرد.
به هر حال، هارت در این کتاب قصد ندارد خودکشی ورستال و یا وصیت مایر رامطرح کند، بلکه قصد دارد صهیونیسم را خطری برای یهود و صلح منطقه بداند.
هارت در تبلیغات، کتاب خود را این گونه معرفی می کند؛«کتابی که نمی‌خواهند آنرا بخوانی»!