نقبی به گذشته 2 خبر

این روزها دو خبر جلب توجه می کند. یکی مربوط به افزایش بیش از 10 درصدی میزان تولید گندم نسبت به سال قبل و دیگری افزایش ظرفیت تولید بنزین در پالایشگاه های کشور و ساخت پالایشگاه های جدید که در صورت تحقق این امر ظرفیت تولید بنزین در کشور به 140 میلیون لیتر در روز افزایش می یابد و از سال 2010 ایران قادر خواهد بود بنزین صادر کند.
بی گمان برای خوانندگان محترم این پرسش پیش خواهد آمد که این دو خبر چه ویژگی داشته اند که توجه نگارنده به آنها جلب شده است. برشی به گذشته و بازگو کردن دیدگاه های برخی مسئولان در 12-10 سال قبل درباره وضعیت کشاورزی کشور و همچنین صنعت پالایشگاه سازی موضوع را روشن خواهدکرد.
درست به خاطر داریم در آن سال ها که دلسوزان به برخی عملکردها در زمینه کشاورزی انتقادات فراوانی داشتند و معتقد بودند کشوری که فریاد استقلال خواهی سر داده و شعار نه شرقی نه غربی سر لوحه سیاست خارجی او قرار دارد برای مقابله با تحریم اقتصادی و خنثی کردن توطئه های سلطه گران جهانی از لحاظ اقتصادی به ویژه در تولید مایحتاج غذایی و محصولات استراتژیک باید به خودکفایی برسد. به گونه ای که برای تأمین مواد غذایی خود محتاج بیگانگان نباشد و دست نیاز به سوی آنان دراز نکند، از مسئولان وقت آن سال ها پاسخ می شنیدند که ظرفیت کشاورزی کشور ما همین است که الان با آن مواجه هستیم و با توجه به شرایط زمین و آب و هوایی که با آن مواجهیم. بیش از این انتظاری نمی رود و چاره ای نیست جز این که برای تأمین نیازهای کشور گندم و دیگر محصولات کشاورزی مورد نیاز خود را از خارج وارد کنیم!
جالب تر این که در همان سال ها منتقدان دلسوز از سوی این جماعت متهم به کم اطلاعی و عوامی بودن شده و مورد تمسخر هم قرار می گرفتند که چرا حرف هایی می زنید که پایه و اساس علمی و کارشناسی ندارد! در حالی که واقعیت کشاورزی کشور ما همانی بوده و هست که منتقدان دلسوز بر آن تأکید کرده و می کنند و طی یکی دو سال اخیر شاهد هستیم که با همت و تلاش مدیران و کارکنان دلسوز و گمنامی که در گوشه و کنار کشور بدون هیچ سر و صدا و تبلیغی در خدمت کشاورزی و کشاورزان بوده و هستند در بسیاری از محصولات کشاورزی و باغی و فرآورده های دامی نه تنها به خودکفایی رسیده بلکه صادر کننده هم هستیم.
در مورد تولید بنزین نیز همان سال ها عده ای از مسئولان و برخی چهره های فعال سیاسی صریحاً اعلام می کردند که تأسیس پالایشگاه اصلاً صرفه اقتصادی ندارد و به صلاح کشور نیست و از سایر کشورها هم نام می بردند که آنها نیز بر این موضوع صحه می گذارند! این در حالی بود که کارخانه های خودروسازی ما هر سال گسترش پیدا می کرد و خودروهای جدیدی به بازار عرضه می شد و همان ها که از به صرفه نبودن تأسیس پالایشگاه سخن می گفتند به دنبال افزایش تولید انواع خودرو و حتی واردات آن بودند و متأسفانه هیچگاه هم به اندیشه خویش رجوع نکردند که بنزین این همه خودرو را که به بازار عرضه می شود از کجا و چگونه باید تأمین کرد؟!
البته نگارنده معتقد بوده و هست که برخی از این افراد از سر ناآگاهی و به پشتوانه به اصطلاح مشاوران و کسانی که به زعم آنها کارشناس بودند، چنین اظهارنظرهایی می کردند و گمان می کردند که واقعیت همانی است که آن مشاوران می گویند، ولی عده ای هم با آگاهی و به خاطر حفظ منافع شخصی و باندی و بسط و توسعه قدرت اقتصادی و سیاسی خویش چنین اظهارنظرهایی می کردند، زیرا کاملا روشن بود که درپی واردات انواع محصولات کشاورزی و میلیون ها لیتر بنزین از خارج، جیب چه کسانی پر می شود!
برخی از همان افرادی که در آن سال ها تاسیس پالایشگاه جدید و اصولا پالایشگاه داری را به صرفه اقتصادی نمی دانستند، امروز در بحث انرژی هسته ای نیز دقیقا همان خط را دنبال کرده و ادعا می کنند که روی آوردن به انرژی هسته ای و تاسیس نیروگاه هسته ای صرفه اقتصادی ندارد و جالب این که پایه استدلال خود را بر این می گذارند که وقتی ما دارای منابع غنی انرژی فسیلی هستیم چه نیازی به انرژی هسته ای است! برای انرژی فسیلی هم فقط واردات آن را دوست دارند!
قطعا چهره های دانشگاهی، اقتصاددانان، همکاران مطبوعاتی و دیگر آحاد بیدار و آگاه جامعه وقتی این نگاه ها را در پازلی در جای خود قرار دهند، بر آنها معلوم خواهد شد که صاحبان این نگاه و اندیشه به دنبال چه بوده و هستند و با اطلاع رسانی به موقع می توانند افکار عمومی و نگاه مسئولان متعهد و دلسوز را نسبت به ابعاد این قضایا روشن سازند.
به راستی اگر سالهای قبل در کنار ده ها و صدها پروژه ای که برخی از آنها چندان هم ضروری نبود و بسیاری از آنها همچنان نیمه تمام رها شده و درصد اندکی پیشرفت داشته است، به فکر تاسیس پالایشگاه یا توسعه ظرفیت پالایشگاه های موجود کشور بودیم و نسبت به توصیه های به اصطلاح کارشناسی برخی مشاوران دقت بیشتری مبذول می شد و به نگاه خیرخواهانه افراد بیرون از قدرت نیز توجه می گردید، آیا این سال ها و این روزها مجبور بودیم صدها میلیون دلار را به کام شرکت های چند ملیتی و کارتل های نفتی بریزیم و مباحث و وقت دولت و مجلس صرف بالا و پایین بودن قیمت بنزین، سهمیه بندی، کارت هوشمند و... شود؟!
به خاطر داشته باشیم و باور کنیم که ایران اسلامی همچنان که از نیروی انسانی توانمند مبتکر، خلاق و با بهره هوشی بسیار بالا برخوردار است، از امکانات بالقوه دیگری در اقلیم جغرافیایی نیز بهره مند است و فقط باید به این نکته ایمان داشت که دستیابی به قله هایی که به عنوان هدف تعریف کرده و می کنیم «شدنی» است و اگر بخواهیم، می توانیم.