خلأ استراتژیک در اسرائیل

یک سال پیش در چنین روزهایی ارتش اسرائیل عملیات خروج یکجانبه از غزه وتخلیه شهرک نشینان یهودی این منطقه را آغاز کرد. اما این خروج هیچگاه زمینه برقراری یک توافق صلح بین طرفین را به وجود نیاورد. از آن زمان تاکنون ارتش رژیم صهیونیستی 15هزار گلوله توپ و چریک های حماس 1700 راکت به سوی یکدیگر شلیک کرده اند.
به عقیده «جرمی بوئن» تحلیلگر مسائل خاورمیانه در شبکه خبری «بی بی سی»، عامل مهمی که روابط رژیم صهیونیستی و تشکیلات خودگردان فلسطینی را به اوضاع شرایط فاجعه آمیز و خطرناک کنونی رسانده نداشتن یک استراتژی مشخص و مبتنی بر واقعیت از سوی طرفین برای حل صلح آمیز این بحران است. این فقدان استراتژی به ایجاد خلائی منجر می شود که تاکنون با خشونت پر شده است.
«ایهود اولمرت» نخست وزیر اسرائیل که اعتبارش به خاطر ناکامی نظامی در جنوب لبنان به خطر افتاده است اکنون تنها راه تثبیت موقعیت دولتش را مجازات فلسطینیان با به کارگیری نیروی نظامی در ابعادی غیرمتعارف می بیند.
بنا به تحلیل بی بی سی شاید بتوان ریشه اصلی این مسئله را در سیاست های یکجانبه گرایانه «آریل شارون» پیدا کرد. پس از ترک قدرت توسط شارون، اولمرت نیز با همان دیدگاه های وی وارد صحنه سیاسی اسرائیل شد و یکی از دلایل اصلی انتخاب وی توسط رأی دهندگان اسرائیلی در سال گذشته پشتیبانی وی از طرح تخلیه شهرک نشینان از مناطق اشغالی نوار غزه و کرانه باختری و خروج از این مناطق بدون هماهنگی با تشکیلات خودگردان فلسطین بود. اما این استراتژی که بدون توجه به مختصات واقعی قدرت در سرزمین های فلسطینی اتخاذ شده بود هیچگاه به تأمین امنیت برای اسرائیل منجر نشد.
حملات راکتی به شهرهای مرزی رژیم صهیونیستی و پس از آن ربوده شدن یک سرباز ارتش این کشور توسط رزمندگان فلسطینی این راهبرد را به شکست کامل کشاند. واکنش دولت اولمرت به این موضوع حضور خشن و بحث انگیز ارتش اسرائیل در نوار غزه، بدون داشتن هیچ استراتژی سیاسی مشخص بود.
پس از ماجراهای غزه حضور نظامی رژیم صهیونیستی در جنوب لبنان نیز به گونه ای خاتمه یافت که مردم اسرائیل احساس کردند بدون دستیابی به هیچ نتیجه ای یک هزینه سنگین اخلاقی را در مقابل افکار عمومی بین المللی پرداخته اند.
از آن زمان فضای سیاسی رژیم صهیونیستی پر از سردرگمی تخریب کننده و اتهام زنی احزاب به یکدیگر بوده و به نظر می رسد اسرائیلی ها هنوز برای رسیدن به یک برداشت مشترک راجع به پیامدها و درس های جنگ 33 روزه با حزب الله نیازمند زمان بیشتری هستند.
حملات بزرگ ارتش اسرائیل به شهرهای غزه تاکنون هیچ تأثیری در جلوگیری از پرتاب راکت های قسام به این مناطق نداشته است، در عوض اقتصاد آسیب پذیر و وابسته فلسطین که براثر تحریم های ایالات متحده و اتحادیه اروپا بسیار ضعیف شده را به مرز ورشکستگی کامل رسانده است.
دولت فلسطینی اکنون بسیار مقروض تر از آن است که بتواند برای بازسازی زیرساخت هایی که براثر بمباران ها و گلوله باران های ارتش رژیم صهیونیستی از تابستان 2005 تاکنون ویران شده اند کوچکترین کاری انجام دهد.
«جرمی بوئن» در خاتمه تحلیل خود می نویسد: در طرف فلسطینی ها دولت حماس عملاً تمام توافق های قبلی صلح بین تشکیلات خودگردان و دولت اسرائیل را نادیده گرفت. در این شرایط تنها راه برون رفت از بحران سیاسی در فلسطین به نحوی که مقدمات گفت وگوهای مجدد صلح با رژیم صهیونیستی را فراهم کند تشکیل یک دولت ملی است که برآیند واقعی نیروهای سیاسی موجود در آن کشور باشد، اما این مسئله تاکنون اتفاق نیفتاده است.