ماه نیشابور

حسین شریعتمداری
جبهه اصلاحات همانگونه که انتظار می رفت و نگارنده نیز طی دو یادداشت اخیر پیش بینی کرده بود تقریباً به ائتلاف رسید و سرانجام پس از چند هفته رایزنی و تبادل نظر، دیروز لیست نهایی و مشترک نامزدهای خود برای انتخابات شورای شهر تهران را منتشر کرد. بدیهی است که این ائتلاف و ارائه لیست مشترک از سوی جبهه اصلاحات به مفهوم آن نیست که احزاب و گروه های حاضر در این جبهه با یکدیگر اختلاف نظر ندارند بلکه باید گفت گروهها و احزاب جبهه اصلاحات در یک ارزیابی منطقی به یک نتیجه عاقلانه رسیده و علی رغم اختلاف نظر شدید میان خود برای عبور از مرحله ای که همه در آن اتفاق نظر دارند چاره ای جز ائتلاف ندیده‌اند.
گروههای عضو جبهه اصلاحات با درک موقعیت حساس این جبهه در شرایط کنونی به جای اصرار بر نقاط افتراق و موارد اختلاف، بر اصلی ترین نقطه اشتراک خود تأکید ورزیده و پرداختن به اختلافات درون جبهه ای را موقتاً نادیده گرفته و به فرصتی دیگر موکول کرده‌اند و این، عاقلانه ترین اقدامی است که از گروهها و احزاب حاضر در یک جبهه سیاسی انتظار می‌رود.
جبهه اصلاحات با عبرت گرفتن از تجربه انتخابات دوره دوم شورای شهر کوشیده است از تکرار آن ماجرا جلوگیری کند. در جریان انتخابات دوره دوم شورای شهر تهران، گروههای حاضر در جبهه اصلاحات با اتکا و پشتگرمی به 4 رویکرد پی درپی مردم به این جبهه ـ انتخابات ریاست جمهوری 76، مجلس ششم، شورای اول شهر تهران و ریاست جمهوری سال 80 ـ موفقیت خود در انتخابات دور دوم شورای شهر را قطعی می دانستند و دقیقاً به همین علت نیازی به ائتلاف احساس نکرده و گروهها و احزاب این جبهه هر یک با تابلو و لیست های جداگانه به میدان آمدند و... نتیجه آن که اولین و برجسته ترین نامزد مشترک لیست های متفاوت آنها در آخرین نقطه بعد از 15عضو انتخاب شده برای شورای شهر دوم جای گرفت و موفق به ورود نشد. اصولگرایان در آن دوره، اگرچه با آرای نه چندان چشمگیر به شورای شهر تهران راه یافتند ولی صداقت، مردم داری و کارآمدی آنان چنان بود که مردم ـ حتی آنان که در انتخابات شورای شهر به لیست اصولگرایان رأی نداده بودند ـ در انتخابات مجلس هفتم نامزدهای این جبهه را برگزیدند و...
و اما، آنچه این روزها در جبهه اصولگرایان می گذرد حکایت از آن دارد که گروهها و سلیقه های حاضر در این جبهه نه فقط از تجربه ناکام جبهه اصلاحات در انتخابات دور دوم شوراها عبرت نگرفته اند، بلکه خود در همان دام افتاده اند و بیم آن می رود مصداق این سخن حکیمانه حضرت امیر(ع) شوند که «هرکه از گذشته عبرت نگیرد، خود عبرت آیندگان شود».
با عرض پوزش از دوستان اصولگرا باید گفت که ظاهراً همزمان با درس آموزی جبهه اصلاحات از گذشته و پائین آمدن از پله های نردبان غرور، عزیزان اصولگرا پای بر این نردبان نهاده و بی توجه به واقعیات موجود و انتظارات مردم، از پله های آن بالا می روند، غافل از این که؛ نردبان «ما و من» سرانجام شکستنی خواهد بود و؛
«لاجرم آن کس که بالاتر نشست
استخوانش خردتر خواهد شکست»
برخی از دوستان اصولگرا تصور می کنند که شورای شهر، پایان جهان است و در راه رسیدن به این «نقطه پایانی دنیا»! چنان رکاب کشیده و مهمیز می زنند که گویی شورای شهر همه چیز است... و بعد از آن هیچ... و انگار نه انگار که هنوز اول راه است و عقبه های بسیار در پیش. ظاهراً دوستان فراموش کرده اند که به قول حضرت امام(ره)، مردم با هیچکس عقد اخوت دائمی نبسته اند و هنگامی که اصولگرایان را در رسیدن به وحدت، آنهم برای انتخابات شورای شهر، به هم آویخته و ناتوان ببینند، در کارآمدی آنان برای عبور از عقبه های پیش روی دچار تردید می شوند و آیا نباید به آنان حق داد؟!
در فرهنگ سیاسی این نکته بسیار بدیهی و پذیرفته شده است که «ائتلاف» به معنای رفع اختلاف نیست، بلکه وقتی دو یا چند گروه برای یک منظور خاص با هم ائتلاف می کنند، مفهوم دیگر آن، این است که علی رغم اختلافات موجود روی موضوع مورد ائتلاف، اشتراک نظر دارند و اگر غیر از این بود که هیچ وحدت و اتفاق نظر و ائتلافی صورت نمی پذیرفت. ائتلاف به معنای پیوند دو یا چند گروه با دیدگاه ها و نظرات متفاوت است وگرنه دیگر ائتلاف مفهومی نداشت زیرا گروه هایی که از همه نظر با یکدیگر متفق القول هستند نیازی به ائتلاف ندارند. بنابراین بسیار تعجب آور است که سلیقه های مختلف در جبهه اصولگرایان این نکته بدیهی را درک نکرده و کماکان بر ارائه لیست های جداگانه اصرار داشته باشند.
خدا بر درجات شهید مظلوم، آیت الله بهشتی بیفزاید که می فرمود اگر با کسی یا گروهی فقط 10 درصد اشتراک نظر داشته باشم در همان محدوده 10 درصدی با آن شخص یا گروه دست وحدت داده و کار می کنم. این نگاه شهید مظلوم که در عرصه عمل نیز آن را به اثبات رسانید ضمن این که از عقل و درایت او حکایت می کند، نشانه ای مثال زدنی از تقوا و خداجویی آن شهید بزرگوار است که حاضر نبود منافع مردم و نظام اسلامی را فدای خواسته های نفسانی و یا منافع گروهی و حزبی خود کند.
اکنون باید از صاحبان سلیقه های مختلف در جبهه اصولگرایان پرسید که آیا شما عزیزان در حد و اندازه ائتلاف در انتخابات شورای شهر با یکدیگر اتفاق نظر ندارید؟ اگر چنین است ـ که نیست ـ انتخاب نام اصولگرا برای چیست؟! اصولگرایی در انحصار کسانی که امروزه در پست ها و مسئولیت هایی قرار گرفته اند نیست، بلکه جایگاه مسئولیتی آنان مدیون اصولگرایی و اصولگرایان واقعی یعنی توده های مومن و فداکار مردمی است که طی سال های گذشته مرارت کشیده و خون دل خورده اند و به شما مسئولیت بخشیده اند، بنابراین حداقل وظیفه شما عزیزان آن است که حرمت ولی نعمت های خود را پاس بدارید و چرخش در را همواره بر یک پاشنه مپندارید.
اگر مشکل اصلی سلیقه های مختلف در انتخاب شهردار است ـ که می‌دانیم هست ـ با جرأت و جسارت شهرداران مورد نظر خود را به مردم معرفی کنید، به یقین چنانچه کار به این نقطه برسد بسیاری از موانع ائتلاف برطرف خواهد شد. آیا شهردارانی را در نظر گرفته اید که جرأت معرفی آنها را به مردم ندارید؟ در این باره همه سلیقه ها مورد خطاب هستند...
شاید برخی از دوستان را این سخن خوش نیاید که اختلاف نظر کنونی آنان خالی از حب نفس نیست و این فقره به قول امام راحلمان(ره) این گروه و آن گروه نمی شناسد. مگر نه این که مردم از شما وحدت می خواهند و عقل و درایت نیز بر وحدت و اتفاق نظر شما حکم می کند و مگر نه این که همه اصولگرا هستید و حضور این یا آن نامزد اصولگرا در یک لیست واحد تفاوت چندانی ندارد؟ بنابراین چنانچه حضور اصولگرایان در شورای شهر و پس از آن در مجلس هشتم و دولت دهم و... را ضروری می دانید، چرا از اختلافات فی مابین که در مقایسه با مقصود اصلی ناچیز و با توجه به ادامه راه نادیده گرفتنی است عبور نمی‌کنید؟!
و بالاخره این رباعی از ابوسعید ابوالخیر وصف حال است؛
گفتی که منم ماه نشابور سرا
ای ماه نشابور، نشابور تو را
آن تو، تو را و آن ما نیز تو را
اکنون به نگویی که خصومت ز چرا؟!