خروج ناگهانی آمریکا از عراق تعهد یا تهدید ؟

بوش کوچک گفت : « آمریکا به دنبال خروج آبرومندانه از عراق نیست » . رئیس جمهور آمریکا در جریان دیدارش با « نوری المالکی » نخست وزیر عراق که در اردن برگزار شد افزود : حضور نظامی آمریکا در عراق ادامه خواهد یافت و بطور همزمان در روند انتقال مسئولیت ها به عراقی ها تسریع خواهد شد.
المالکی با صریح ترین جملات در حضور بوش هرگونه دخالت ایران در عراق یا هر بخشی از بغداد که دستخوش ناامنی است را تکذیب کرد و خاطرنشان ساخت : اینگونه اطلاعات صحت ندارد و معتقدم که حتی در مورد نفوذ ایران در عراق هم مبالغه می شود.
سفر خاورمیانه ای بوش در واقع باز خورد نتایج انتخابات کنگره است که طی آن جمهوریخواهان کنترل سنا و مجلس نمایندگان را از دست دادند. بوش در نخستین اظهارنظر پس از اعلام نتایج اعتراف کرده بود که ترکیب آرا واکنش مردم آمریکا به اوضاع اسفبار عراق است .
تقریبا به طور همزمان 3 مقام ارشد آمریکائی در اظهارنظرهای جداگانه ای خواستار خروج نظامی آمریکا از عراق شدند. « زیبیگنو برژینسکی » مشاور امنیت ملی اسبق آمریکا جیمی کارتر رئیس جمهور اسبق آمریکا و « هنری کیسینجر » وزیر خارجه اسبق آمریکا با طرح ناکامیها و شکست های پی درپی آمریکا در عراق یادآور شده اند هیچ راه حلی جز خروج آمریکا از عراق متصور نیست .
نکته مهم در این میان آنست که درخواست سیاستمداران برای خروج آمریکا از عراق فقط از جانب یک جناح مطرح نیست و مقامات ارشد هر دو جناح خواستار خروج از عراق هستند. در چنین شرایطی پیش نویس گزارش « کمیته تحقیق عراق » به ریاست « جیمز بیکر » وزیرخارجه سابق آمریکا با مخالفت جدی اکثر کسانی مواجه شده که در تنظیم این گزارش مورد مشورت قرار گرفته اند. اعتراض مخالفین سرشناس عمدتا بر این محور استوار است که در گزارش رسمی کمیته تحقیق عراق هیچگونه پیشنهادی برای خروج نظامی آمریکا از این کشور مطرح نشده است .
گروه تحقیق به ریاست « جیمز بیکر » در واکنش به این اعتراضات در متن گزارش خود تجدیدنظر کرده و هم اکنون محور اصلی گزارش بر این نکته استوار است که ارتش آمریکا بایستی از عراق خارج شود.
در چنین شرایطی سئوال اصلی اینست که با در نظر گرفتن این موارد اظهارات اخیر بوش در « امان » به چه معنی است آیا بوش کوچک دستکم این بار سعی دارد صادقانه با مسائل عراق برخورد کند و منافع عراق را ترجیح داده و بگوید که حتی به دنبال حفظ حیثیت و آبروی آمریکا هم نیست.
حتی در خوشبختانه ترین حالت ممکن هم کاملا بعید بنظر می رسد که بوش درصدد رعایت مصالح عراق باشد چرا که اگر چنین می بود وی حوادث منجر به مرگ 650 هزار عراقی و نابودی زیرساخت های اقتصاد عمومی عراق را هرگز تایید نمی کرد. در این صورت معنی اظهارات بوش چیست.
آنها که تاریخ فجایع ویتنام را به دقت خوانده اند و حوادث پس از سقوط « سایگون » را بخاطر دارند بهتر می توانند گواهی دهند که آمریکا با خروج ناگهانی از ویتنام و تلاش برای ایجاد « خلا قدرت » در سایگون سعی داشت جرقه های یک جنگ داخلی در ویتنام را بزند و با ایجاد زمینه های عملی برای درگیریهای کور آثار و تبعات ناشی از خروج برق آسای ارتش آمریکا از سایگون را طوری دامن بزند که تلفات سنگینی بر مردم ویتنام وارد آید.
این رفتار جنون آمیز آمریکا در ویتنام در آن واحد چند هدف مشخص را تعقیب می کرد :
1 ـ انتقام گرفتن از مردم ویتنام با رها کردن همه چیز به حالت خود به خودی . در اینصورت اوباشی که از قبل تعلیم دیده بودند فرصت کافی برای جنایت و کشتار مردم بیدفاع در اختیار داشتند.
2 ـ اثبات اینکه لازم بود آمریکا همچنان در ویتنام بماند تا حفظ نظم و امنیت را برعهده بگیرد. این هدف عمدتا برای پوشش بین المللی حوادث و انتقام گرفتن از مخالفین سیاستهای آمریکا دنبال می شد که به آنها بفهماند درخواست برای خروج ارتش آمریکا از ویتنام اشتباه بزرگی بوده است !
3 ـ تکمیل طرح تخریب کامل ویتنام بطوریکه هر آنچه ارتش آمریکا در تخریب زیرساختها و قتل عام مردم این کشور قادر به انجام آن نبود در دوران هرج و مرج کامل توسط اوباش دست آموز آمریکا تحقق یابد و بدون آنکه اشغالگران مسئول آن معرفی شوند کشور برای سالهای بیشتری به قهقرا برود. آیا اکنون بوش کوچک درصدد و تکرار همین طرح در عراق نیست
شواهد و قرائن موجود نشان می دهند که نوری المالکی نخست وزیر عراق هم دقیقا همین استنباط را از اظهارات بوش داشته که در پاسخ اظهارات وی تاکید نموده دولت عراق با هر جدول زمانی که از سوی آمریکا برای خروج نظامیان اعلام شود مخالفتی ندارد و در عین حال هشدار داد چنین اقدامی باید تا زمان آمادگی و خودکفا شدن نیروهای عراقی به تعویق افتاد و در واقع با یک جدول زمانی مشخص امنیت بخش های مختلف عراق به دولت این کشور محول شود. البته بوش برای گرفتن زهر کلمات صریحش بعدا تاکید کرد که حتما در تقویت ارتش و نیروهای امنیتی عراق تلاش خواهد کرد اما باید دید وی در اظهار این مطلب تا چه اندازه صادقانه سخن گفته است و در اینصورت اظهارات وی در مورد عدم اصرار واشنگتن برای « خروج آبرومندانه » از عراق در واقع یک « تهدید » است یا یک « تعهد شرافتمندانه » البته این نکته نیز روشن است که این آخرین واژه در قاموس دیپلماسی آمریکا همواره بی معنی بوده است .